<![CDATA[τΕΤΑΡτΟΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ - Blog]]>Tue, 09 Feb 2016 10:25:11 -0800Weebly<![CDATA[​ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΣΣΔ ΑΠΟ ΤΗΝ 4Η ΔΙΕΘΝΗ]]>Tue, 09 Feb 2016 16:46:43 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/-4
Η 4η Διεθνής υπεράσπισε πάντοτε με συνέπεια την ΕΣΣΔ ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Υπεράσπισε πάντοτε τις κατακτήσεις του Οκτώβρη ενάντια στην σταλινική γραφειοκρατία. Τα γεγονότα του 1989-90 επιβεβαίωσαν τις θέσεις του Τρότσκυ και της 4ης Διεθνούς. Η ΕΣΣΔ ήταν ένα εκφυλισμένο εργατικό κράτος –μια φόρμουλα που ανέπτυξε πολύ νωρίς ο Τρότσκυ για να ξεκαθαρίσει τον ταξικό χαρακτήρα της ΕΣΣΔ. Η φύση αυτού του κράτους ήταν μεταβατική. Είτε η γραφειοκρατία θα οδηγούσε, όπως και έγινε, την ΕΣΣΔ στον καπιταλισμό με τον αυξανόμενο εκφυλισμό στον τομέα του σχεδιασμού και των ταξικών σχέσεων, είτε η πολιτική επανάσταση της εργατικής τάξης θα οδηγούσε την ΕΣΣΔ  προς τον σοσιαλισμό.
What unmasks the noisy critics most of all is that they continued to consider the USSR a workers’ state at a time when Stalin was destroying the Bolshevik party; when he was strangling the proletarian revolution in Spain; when he was betraying the world revolution in the name of “People’s Fronts” and “collective security.” Under all these conditions they recognized the necessity of defending the USSR as a workers’ state! But no sooner did this same Stalin invade “democratic” Finland, no sooner did bourgeois public opinion of the imperialist democracies – which covered up and approved all Stalins’ crimes against the communists, the workers and the peasants – raise a howl to the skies, than our innovators immediately declared: “Yes, this is intolerable!” And following Roosevelt they declared a moral embargo against the Soviet Union.” (L. Trotsky, Balance sheet of the Finnish events, 1940).
 
Και καταλήγει παρακάτω:
The workers’ state must be taken as it has emerged from the merciless laboratory of history and not as it is imagined by a “socialist” professor, reflectively exploring his nose with his finger. It is the duty of revolutionists to defend every conquest of the working class even though it may he distorted by the pressure of hostile forces. Those who cannot defend old positions will never conquer new ones”.
 
Η μετατροπή μεγάλου μέρους της ανατολικής Ευρώπης μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο στάθηκε ένα μεγάλο τεστ για την 4η Διεθνή. Πολλά κράτη της ανατολικής Ευρώπης μετατράπηκαν σε δορυφόρους του Κρεμλίνου με την επέμβαση του Κόκκινου Στρατού. Αλλά για να μπορέσει να σταθεί μια τέτοια σχέση τα κράτη αυτά έπρεπε να γίνουν αντίγραφα της ΕΣΣΔ, λιγότερο ή περισσότερο με την συμμετοχή της εργατικής τάξης και του αγροτικού πληθυσμού στην αναμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων. Οι γραφειοκρατίες που εγκαταστάθηκαν στα κράτη αυτά ήταν  προέκταση της σοβιετικής γραφειοκρατίας. Τα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν ήταν πολλά:
α) Αν τα κράτη αυτά ήταν εργατικά, αυτό θα σήμαινε ότι χωρίς την εξέγερση της ίδιας της εργατικής τάξης μπορεί να δημιουργηθεί ένα εργατικό κράτος;
β) Ήταν σωστή η θέση ότι επρόκειτο για παραμορφωμένα εργατικά κράτη όπως ήταν τελικά η θέση στην οποία κατέληξε ο Πάμπλο και η 4η Διεθνής;
γ) Η καπιταλιστική ανατροπή του 1989-90 δεν θα σήμαινε ότι σε κάποια χρονική περίοδο η ΕΣΣΔ και οι δορυφόροι της έπαψαν να είναι εκφυλισμένα ή παραμορφωμένα εργατικά κράτη και έγιναν καπιταλιστικά;
δ) Πως θα μπορούσε η Κίνα να χαρακτηρισθεί εκφυλισμένο εργατικό κράτος από την στιγμή που την επανάσταση την έκανε η αγροτιά χωρίς καμμιά σχεδόν συμμετοχή του προλεταριάτου;
ε) Πως θα μπορούσε η 4η Διεθνής να συνεχίσει να υπερασπίζεται καθεστώτα που προφανώς ενεργούσαν εναντίον της εργατικής τάξης όπως στην εξέγερση της Ουγγαρίας, της Τσεχοσλοβακίας κλπ;
 
Οι συγκεκριμένες εξελίξεις και τα συγκεκριμένα γεγονότα έθεσαν ανυπέρβλητα θεωρητικά προβλήματα στην 4η Διεθνή και την ανεπαρκή της ηγεσία. Δεν άρθηκαν στο ύψος των περιστάσεων ώστε να κάνουν μια συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Ο Τρότσκυ είχε υπογραμμίσει ότι η σταλινική γραφειοκρατία είναι πολύ καλύτερη στο να υπερασπίζεται τα δικά της συμφέροντα παρά τα συμφέροντα του εργατικού κράτους. Αυτό όμως δεν μπορούσε να αποτελέσει δικαιολογία για να καταδικάσουμε την ανατροπή των σχέσεων ιδιοκτησίας στην ανατολική Ευρώπη και την Κίνα και να χαρακτηρίσουμε καπιταλιστικές τις λεγόμενες «λαϊκές δημοκρατίες» (ΛΔ). Από τη στιγμή που είχαμε ανατροπή των σχέσεων ιδιοκτησίας και σχεδιασμένη παραγωγή, αντικειμενικά η παγκόσμια εργατική τάξη κέρδιζε θέσεις ενάντια στον ιμπεριαλισμό και αυτές ακριβώς τις θέσεις θα έπρεπε να τις υπερασπισθούμε.
Στο ερώτημα (α) η απάντηση είναι ότι οι σχέσεις ιδιοκτησίας άλλαξαν λιγότερο ή περισσότερο με την συμμετοχή της εργατικής τάξης και όχι εναντίον της. Η εργατική τάξη χαιρέτισε την επέμβαση του Κόκκινου Στρατού αρχικά –για να ανακαλύψει φυσικά αργότερα το αποτρόπαιο πρόσωπο του σταλινισμού. Η Ουγγρική εξέγερση έθεσε αιτήματα αποκατάστασης της σοβιετικής δημοκρατίας και όχι της (αστικής) δημοκρατίας γενικά και αποτέλεσε κορυφαίο σημείο στην επιβεβαίωση της θεωρίας της πολιτικής επανάστασης. Αυτό απαντά και το ερώτημα (β).
Στο ερώτημα (γ) θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τον μεταβατικό χαρακτήρα της ΕΣΣΔ και των ΛΔ. Ο εκφυλισμός προχώρησε τόσο βαθειά ώστε τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα πλέον απαιτούσαν δραστικές αλλαγές. Είτε θα προχωρούσαν προς τη σοβιετική δημοκρατία είτε θα αναζητούσαν την λύση στον καπιταλισμό. Η εργατική τάξη δεν ξεσηκώθηκε ώστε να επιβάλλει την πρώτη λύση, της πολιτικής επανάστασης, εφόσον δεν υπήρχε το επαναστατικό της κόμμα και υπήρχε βαθειά σύγχυση σχετικά με το ποιες ήταν οι «δημοκρατικές» προθέσεις του Γιέλτσιν ή του Γκορμπατσώφ. Αυτές οι «δημοκρατικές» προθέσεις ήταν στα πλαίσια της αστικής «δημοκρατίας» και όχι του σοσιαλισμού. Ωστόσο η κατάσταση είναι πολύ μακριά από το να θεωρείται διευθετημένη. Τα αδιέξοδα του καπιταλισμού γίνονται φανερά και γρήγορα το προλεταριάτο μπορεί να στραφεί και πάλι προς την σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτό απαντά και το ερώτημα (ε) και μας δείχνει καθαρά ότι αν δεν μπορούμε να υπερασπισθούμε τις παλιές μας θέσεις τότε σε καμμιά περίπτωση δεν πρόκειται να κατακτήσουμε νέες.
Το ερώτημα (δ) συνδέεται με τις αντι-αποικιακές επαναστάσεις στην Αφρική και αλλού όπου η μορφωμένη μεσοαστική τάξη στην ουσία χρησιμοποίησε τις μάζες για να έλθει στην εξουσία και να αντικαταστήσει τον ζυγό των αποικιοκρατών όπως στην Αίγυπτο, την Αλγερία, το Ιράκ, την Συρία, το Ιράν κ.λπ. Η μεσοαστική τάξη χρησιμοποίησε το κράτος σαν εργαλείο της και επομένως ήταν φυσικό να αναζητήσει ένα πρότυπο στην ΕΣΣΔ. Ορισμένοι, όπως ο Ted Grant, χαρακτήρισαν αυτά τα καθεστώτα ως «προλεταριακό βοναπαρτισμό». Η φόρμουλα αυτή αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να υποστηρίξουμε τα κράτη καθαυτά (και όχι απλώς απέναντι στον ιμπεριαλισμό) ως μια προοδευτική μορφή διακυβέρνησης που προέρχεται από την αδυναμία της εργατικής τάξης να πραγματοποιήσει την δική της επανάσταση.
Αν και η φόρμουλα καθαυτή είναι άχρηστη πολιτικά και θεωρητικά μας δείχνει ότι το προτσές της διαρκούς επανάστασης είναι απόλυτα σωστή. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα που μπορεί να επιλύσει ο  λεγόμενος «προλεταριακός βοναπαρτισμός» παρά μόνον ένα: Την διαχείριση της κατάστασης που προκύπτει όταν σε παγκόσμιο επίπεδο οι συνθήκες για τον σοσιαλισμό έχουν ωριμάσει αλλά σε τοπικό επίπεδο δεν υπάρχει μια προλεταριακή ηγεσία που να μπορεί να αξιοποιήσει αυτό το γεγονός. Σε τελική ανάλυση χωρίς έστω τον πυρήνα της επαναστατικής προλεταριακής ηγεσίας ο «προλεταριακός βοναπαρτισμός» θα στραφεί ενάντια στην εργατική τάξη και θα την τσακίσει.
Only gradually, only on the basis of their own experience through several stages can the broad layers of the masses become convinced that a new leadership is firmer, more reliable, more loyal than the old. To be sure, during a revolution, i.e., when events move swiftly, a weak party can quickly grow into a mighty one provided it lucidly understands the course of the revolution and possesses staunch cadres that do not become intoxicated with phrases and are not terrorized by persecution. But such a party must be available prior to the revolution inasmuch as the process of educating the cadres requires a considerable period of time and the revolution does not afford this time” (L. Trotsky, The class, the party and the leadership, 1940).
Τι σημαίνει όμως πραγματικά ότι «αν δεν μπορούμε να υπερασπισθούμε τις παλιές μας θέσεις τότε σε καμμιά περίπτωση δεν πρόκειται να κατακτήσουμε νέες»; Σημαίνει να μπορούμε να αναγνωρίζουμε πρώτα απ’ όλα ποιες είναι οι θέσεις αυτές από την σκοπιά της παγκόσμιας επανάστασης. Να αναγνωρίζουμε επίσης ότι δεν είναι καθόλου εύκολο για τις μάζες να εγκαταλείψουν τα μαζικά κομμουνιστικά ή σοσιαλιστικά κόμματα και να στραφούν προς την επανάσταση παρά μόνον κάτω από συνθήκες που δείχνουν ξεκάθαρα τον προδοτικό ρόλο αυτών των κομμάτων.
Όπως έγραφε ο Τρότσκυ:
The defense of the USSR coincides for us with the preparation of world revolution. Only those methods are permissible which do not conflict with the interests of the revolution. The defense of the USSR is related to the world socialist revolution as a tactical task is related to a strategic one. A tactic is subordinated to a strategic goal and in no case can be in contradiction to the latter.” (L. Trotsky, The USSR at war, 1939).
Ένας μεγάλος αριθμός αναλυτών δεν κατάλαβε ποτέ αυτή την απλή αλήθεια, ότι δηλαδή ο ντεφαιτισμός σχετικά με την ΕΣΣΔ ήταν βαθειά ριζωμένος στην βασική αντίληψη του Τρότσκυ που έβλεπε τα πράγματα από την σκοπιά της παγκόσμιας επανάστασης και όχι της κοινωνιολογικής ανάλυσης. Για όσο διάστημα η παγκόσμια επανάσταση σαν στρατηγικός στόχος στηρίζεται, λιγότερο ή περισσότερο, στην υπεράσπιση της ΕΣΣΔ και των ΛΔ απέναντι στον ιμπεριαλισμό, η υπεράσπιση της ΕΣΣΔ έχει ταχτικό και όχι στρατηγικό χαρακτήρα. Φυσικά δεν μπορεί να βρίσκεται σε αντίθεση με τον στρατηγικό στόχο της παγκόσμιας επανάστασης αλλά δεν είναι αυτοσκοπός, είναι μια ταχτική επιλογή. Ακόμη και αν η ΕΣΣΔ και οι ΛΔ μπορούσαν να χαρακτηρισθούν κρατικο-καπιταλιστικές, σε τι θα άλλαζε η βασική μας γραμμή της επανάστασης του προλεταριάτου ενάντια στην γραφειοκρατία ή έστω την νέα σοβιετική κρατική αστική τάξη; Σε τίποτε απολύτως. Όντας όμως μια μικρή μειοψηφία στο κομμουνιστικό κίνημα πως θα μπορούσε η 4η Διεθνής να απευθυνθεί στις προλεταριακές μάζες χαρακτηρίζοντας την ΕΣΣΔ σαν καπιταλιστική; Που θα πήγαινε η συνειδητότητα της πρωτοπορείας και της ίδιας της εργατικής τάξης; Η καταδίκη της ΕΣΣΔ, η οριστική της απώλεια για μας, θα σήμαινε ότι πρέπει να εξηγήσουμε στους εργάτες την ματαιοπονία της Οχτωβριανής επανάστασης –γιατί μόνον σαν ματαιοπονία θα μπορούσαν να κατανοήσουν το οριστικό πέρασμα της ΕΣΣΔ στον καπιταλισμό. Θα έπρεπε να εξηγήσουμε ότι δεν έχουμε έναν άρρωστο οργανισμό, ένα καρκίνωμα που πρέπει να αφαιρεθεί, αλλά αντίθετα ότι ο ασθενής είναι νεκρός και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα –ο καπιταλισμός στην μια ή άλλη μορφή κυριαρχεί και πάλι στον πλανήτη. Αν περιμένει κανείς με μια τέτοια επιχειρηματολογία να χτίσει μια μαζική οργάνωση και το παγκόσμιο κόμμα τότε έχει πέσει σε οικτρή πλάνη. Όχι μόνο δεν πρόκειται να χτίσει μια μαζική οργάνωση αλλά αντίθετα είναι καταδικασμένος στον σεχταρισμό.
Το πολιτικό κεφάλαιο της ΕΣΣΔ και των ΛΔ αξιοποιήθηκε από όλα τα δικτατορικά καθεστώτα στην Μέση Ανατολή και την Αφρική για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Ο «αραβικός σοσιαλισμός», ο μπααθισμός κ.λπ. δεν ήταν παρά ιδεολογικά προκαλύμματα για να δικαιολογηθεί η κυριαρχία της νέας αστικής τάξης που αντικατέστησε τον ιμπεριαλιστικό ζυγό. Αν το ίδιο πολιτικό κεφάλαιο δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί από τον επαναστατικό μαρξισμό θα ήταν τουλάχιστον ανόητο και ανιστόρητο. Φυσικά το ίδιο πολιτικό κεφάλαιο ήταν τόσο η Ουγγρική επανάσταση όσο και η άνοιξη της Πράγας. Καμιά πραγματική πρόοδος δεν θα μπορούσε να γίνει αν οι επαναστάσεις αυτές δεν επεξηγούνταν ως η φυσική πολιτική αντίδραση του προλεταριάτου στον σταλινικό εκφυλισμό του εργατικού κράτους. Ο Τρότσκυ ήταν ξεκάθαρος σε πολλά ζητήματα:
««Ο εργάτης στη χώρα μας δεν είναι σκλάβος του μεροκάματου και δεν είναι ο πουλητής ενός εμπορεύματος που ονομάζεται εργατική δύναμη. Είναι ένας ελεύθερος εργάτης», («Πράβντα»). Γι’ αυτήν εδώ την περίοδο η γλοιώδης αυτή φόρμουλα είναι ένας ανεπίτρεπτος κομπασμός. Η μεταβίβαση των εργοστασίων στο κράτος άλλαξε την κατάσταση του εργάτη μονάχα νομικά. Στην πραγματικότητα, είναι αναγκασμένος να ζει με ελλείψεις και να δουλεύει ένα καθορισμένο αριθμό ωρών για ένα καθορισμένο μεροκάματο. Τις ελπίδες εκείνες που ο εργάτης είχε προηγούμενα για το Κόμμα και τα συνδικάτα, μετά την επανάσταση τις μετάφερε στο κράτος που αυτός δημιούργησε. Αλλά η χρήσιμη λειτουργία αυτού του οργάνου αποδείχτηκε πως είναι περιορισμένη από το επίπεδο της τεχνικής και της κουλτούρας. Για να μπορέσει να ανεβάσει αυτό το επίπεδο, το νέο κράτος κατάφυγε στις παλιές μέθοδες πίεσης πάνω στους μυώνες και τα νεύρα του εργάτη. Δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο σώμα από χειριστές της σκλαβιάς. Η διεύθυνση της βιομηχανίας έγινε υπεργραφειοκρατική. Οι εργάτες έχασαν όλη την επιρροή τους πάνω στη διεύθυνση του εργοστάσιου. Με την πληρωμή με το κομμάτι, τις σκληρές συνθήκες υλικής ύπαρξης, την έλλειψη ελεύθερης μετακίνησης, την τρομερή αστυνομική καταπίεση να διεισδύει στη ζωή κάθε εργοστασίου, πραγματικά είναι δύσκολο για τον εργάτη να αισθανθεί ότι είναι ένας «ελεύθερος εργαζόμενος». Στη γραφειοκρατία βλέπει τον διευθυντή, στο κράτος, τον εργοδότη. Η ελεύθερη εργασία είναι ασυμβίβαστη με την ύπαρξη ενός γραφειοκρατικού κράτους.» (Λ. Τρότσκυ, Προδομένη Επανάσταση, 1936, εκδ. Αλλαγή 1984).
 
Υπάρχει σ’ αυτή την φόρμουλα του Τρότσκυ κάτι που αφήνει περιθώρια στο να θεωρηθεί η ΕΣΣΔ πραγμάτωση του σοσιαλισμού; Αφήνει περιθώρια στο να θεωρηθεί ότι έστω και στο ελάχιστο η εργατική τάξη έχει οποιαδήποτε εξουσία στο εκφυλισμένο εργατικό κράτος; Φυσικά όχι. Τότε γιατί ο Τρότσκυ συνεχίζει να αποκαλεί την ΕΣΣΔ εργατικό κράτος; Γιατί έχει γι’ αυτόν τόσο μεγάλη σημασία η «νομική μορφή» της κρατικής ιδιοκτησίας, του σχεδιασμού και του μονοπωλίου στον τραπεζικό και τον εξωτερικό τομέα;
«Τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο κράτος. Αλλά το κράτος, ας το πούμε έτσι, «ανήκει» στη γραφειοκρατία. Αν αυτές οι ακόμα εντελώς νέες σχέσεις σταθεροποιηθούν, γίνουν ο κανόνας και νομιμοποιηθούν, με την αντίσταση ή χωρίς την αντίσταση των εργατών, θα οδηγήσουν, μακροπρόθεσμα, σε μια πλήρη εξάλειψη των κοινωνικών κατακτήσεων της προλεταριακής επανάστασης. Αλλά το να μιλάει κανείς γι’ αυτό τώρα, είναι τουλάχιστον πρόωρο. Το προλεταριάτο δεν έχει ακόμα πει την τελευταία του λέξη. Η γραφειοκρατία δεν έχει ακόμα δημιουργήσει κοινωνικά στηρίγματα για την κυριαρχία της, με τη μορφή ιδιαίτερων τύπων ιδιοκτησίας. Είναι υποχρεωμένη να υπερασπίζεται την κρατική ιδιοκτησία σαν την πηγή της εξουσίας της και του εισοδήματός της. Απ’ αυτή την άποψη της δραστηριότητάς της, παραμένει ακόμα ένα όπλο της προλεταριακής δικτατορίας.» (όπ.π.)
Στην ΕΣΣΔ ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε μια τέτοια κυριαρχία με την μορφή ιδιαίτερων τύπων ιδιοκτησίας σε αντίθεση πχ με την σημερινή Κίνα. Η γραφειοκρατία ήταν πάνω απ’ όλα μια μορφή που ανάγεται στο πολιτικό εποικοδόμημα, εξαρτημένη από την κρατική ιδιοκτησία και επομένως ένα όπλο της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ο Τρότσκυ πρόβλεψε με ακρίβεια την εξέλιξη:
«Αν –για να υιοθετήσω τη δεύτερη υπόθεση– ένα αστικό κόμμα έμελλε να ανατρέψει την κυρίαρχη σοβιετική κάστα, δεν θα έβρισκε λίγους έτοιμους υπηρέτες μέσα στους σημερινούς γραφειοκράτες, διοικητές, τεχνικούς, διευθυντές, γραμματείς του Κόμματος και, γενικά, στους προνομιούχους ανώτερους κύκλους. Μια κάθαρση του κομματικού μηχανισμού θα ήταν, βέβαια, αναγκαία και σ’ αυτή την περίπτωση. Αλλά μια αστική παλινόρθωση θα έπρεπε πιθανότατα να ξεκαθαρίσει λιγότερους ανθρώπους απ’ ότι ένα επαναστατικό κόμμα. Το κύριο καθήκον της νέας εξουσίας θα ήταν να επαναφέρει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, Πρώτα απ’ όλα, θα ήταν αναγκαίο να δημιουργήσει συνθήκες για την ανάπτυξη ισχυρών αγροτών μέσα από τα αδύνατα κολχόζ, και για να μετατρέψει τα ισχυρά κολχόζ σε παραγωγικές κοπερατίβες αστικού τύπου –σε αγροτικές μετοχικές εταιρίες. Στη σφαίρα της βιομηχανίας, θα άρχιζε η αποεθνικοποίηση με τις ελαφρές βιομηχανίες και τις βιομηχανίες τροφίμων. Η αρχή του σχεδιασμού θα μετατρεπόταν, για την μεταβατική περίοδο, σε μια σειρά συμβιβασμούς ανάμεσα στην κρατική εξουσία και τους ιδιωτικούς «οργανισμούς» –δηλαδή, τους ενδυνάμει ιδιοκτήτες ανάμεσα στους σοβιετικούς αρχηγούς της βιομηχανίας, τους εμιγκρέδες πρώην ιδιοκτήτες και τους ξένους καπιταλιστές. Παρά το γεγονός ότι η σοβιετική γραφειοκρατία έχει προχωρήσει πολύ προς την προετοιμασία μιας καπιταλιστικής παλινόρθωσης, στο ζήτημα των μορφών ιδιοκτησίας και των μεθόδων βιομηχανίας, το νέο καθεστώς θα είχε να κάνει όχι μια μεταρρύθμιση, αλλά μια κοινωνική επανάσταση.» (όπ.π.)
Πραγματικά, το 1989-90 δεν είδαμε μια απλή μεταρρύθμιση αλλά μια γιγαντιαία κοινωνική επανάσταση με τον τρόπο μάλιστα της μεταβίβασης / αρπαγής της κρατικής ιδιοκτησίας όπως την περιέγραψε ο Τρότσκυ. Το ζήτημα της ΕΣΣΔ και του μεταβατικού της χαρακτήρα δεν κρίθηκε οριστικά παρά το 1989-90 μετά την επιδείνωση στους ρυθμούς ανάπτυξης και την παραγωγικότητα της σοβιετικής οικονομίας. Δεν κρίθηκε καθόλου πριν το 1989-90 αν εξαιρέσουμε τις διάφορες μεταρρυθμίσεις που προσπάθησε να εισάγει η γραφειοκρατία προκειμένου να βγάλει την οικονομία από την κρίση –μια κρίση που είχε εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα από εκείνον των καπιταλιστικών κρίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές έδειχναν ότι η γραφειοκρατία σαφώς κλίνει προς μια κοινωνική επανάσταση που θα ανατρέψει τις καταχτήσεις του Οχτώβρη που αποτελούσαν τεράστιο και ανυπέρβλητο εμπόδιο στον δρόμο της. Η ελπίδα του Τρότσκυ ήταν σαφής:
«Η κοινωνική επανάσταση, προδομένη από το κυρίαρχο κόμμα, υπάρχει ακόμα στις σχέσεις ιδιοκτησίας και στη συνείδηση των εργαζόμενων μαζών» (όπ. π.)
Για ορισμένους οι ιδιοκτησιακές σχέσεις είναι απλώς νομικές μορφές και είναι αρκετό να χαρακτηρίζαμε την ΕΣΣΔ ως κρατικο-καπιταλιστική εφόσον το «κεφάλαιο» συνεχίζει να κυκλοφορεί και να αναπαράγεται, να δημιουργεί υπεραξία, εκμεταλλευτικές σχέσεις κ.λπ. Ακόμη κι’ αν ήταν έτσι φυσικά σε τίποτε δεν θα άλλαζαν τα καθήκοντα των επαναστατών μαρξιστών με την διαφορά ότι δεν θα έπρεπε να υπερασπίζονται την ΕΣΣΔ απέναντι στον ιμπεριαλισμό. Για τις εργατικές μάζες αυτή θα ήταν μια τεράστια διαφορά που στα μάτια τους θα έθετε τους επαναστάτες μαρξιστές στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Φυσικά, δεν ήταν έτσι διότι οι νόμοι κυκλοφορίας του «κεφαλαίου» αλλάζουν εντελώς και δεν μπορεί να υπάρξει ένα ευσταθές κατασκεύασμα που λέγεται «κρατικός καπιταλισμός». Πολύ γρήγορα μια μερίδα της γραφειοκρατίας, όπως στην Κίνα, θα θελήσει να επιβάλλει καπιταλιστικές ιδιοκτησιακές σχέσεις διότι δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Τα αντικρουόμενα συμφέροντα είναι τόσα πολλά αλλά και τα κοινά συμφέροντα της γραφειοκρατίας είναι τέτοια ώστε τελικά θα επιφέρουν την μετατροπή της γραφειοκρατίας σε κυρίαρχη τάξη, κάτι που ο Τρότσκυ χαρακτήρισε σαφώς σαν μια τρίτη δυνατότητα στην «Προδομένη Επανάσταση». Όπως και ο «υπερ-ιμπεριαλισμός» του Κάουτσκυ έτσι και ο «κρατικός καπιταλισμός» είναι ιστορικά αδύνατα και ανέφικτα πόσο μάλλον φόρμουλες όπως ο «προλεταριακός βοναπαρτισμός» κ.ά.
Μεταπολεμικά η εργατική τάξη χωρίς την καθοδήγηση ενός επαναστατικού κόμματος δεν μπόρεσε να πάρει την εξουσία στις πρώην αποικίες της Μ. Ανατολής ή της Αφρικής. Στην θέση της αναδείχθηκε μια μεσαία αστική τάξη που ανέτρεψε τον ιμπεριαλισμό με τη βοήθεια των μαζών και πήρε στα χέρια της την διοίκηση του κράτους και την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο χαρακτηρισμός αυτών των κρατών σαν «επαναστατικά κράτη» ή σαν μέρος μιας «αποπροσανατολισμένης διαρκούς επανάστασης» (Κλιφ) δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική.  Υπάρχει η θεωρία της διαρκούς επανάστασης και το επαναστατικό προτσές στην πράξη. Αποδείχθηκε ιστορικά ότι το επαναστατικό προτσές απαιτούσε την αντι-αποικιακή επανάσταση αλλά αυτή δεν έγινε από το προλεταριάτο (εφόσον δεν υπήρχε η καθοδήγηση ενός επαναστατικού κόμματος). Σαν αποτέλεσμα έχουμε σήμερα την «αντεπανάσταση» σε πολλές χώρες της Μ. Ανατολής—η οποία στην ουσία δεν είναι παρά η προσπάθεια μιας νέας αστικής τάξης να πάρει τα πράγματα στα χέρια της.
Μεταπολεμικά ωστόσο η εργατική τάξη χωρίς την καθοδήγηση ενός επαναστατικού κόμματος δεν μπόρεσε να πάρει την εξουσία ούτε στις ιμπεριαλιστικές χώρες αν και υπήρχαν φυσικά εκδηλώσεις της επαναστατικής πάλης. Η σύγχυση και η αντιδραστικότητα που είχε επιφέρει ο σταλινισμός ήταν απλά τεράστιες για τα δεδομένα των μαζών. Τα σταλινικά ΚΚ δεν ενδιαφέρονταν παρά για τα συμφέροντα του Κρεμλίνου και την υλοποίηση της συμφωνίας της Γιάλτας. Μόνον στην περιφέρεια της Ευρώπης ορισμένα ΚΚ κατάφεραν να ξεπεράσουν την Γιάλτα και να δώσουν τον δικό τους αγώνα όπως στην Ελλάδα, την Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία. Αλλά ο αγώνας αυτός στηρίχτηκε στις αγροτικές μάζες με αποτέλεσμα ο εκφυλισμός ή η ήττα να επέλθουν ταχύτατα όπως και στην Κίνα.
Στο μέτρο που ο σταλινισμός απέτρεψε την ευρωπαϊκή επανάσταση στην μεταπολεμική Ευρώπη δεν μπορεί παρά να κριθεί αρνητικά και να αναγνωρίσουμε ότι η ΕΣΣΔ έπαψε να αποτελεί πραγματικό εργαλείο της προλεταριακής δημοκρατίας. Ο σταλινισμός έδωσε αυτό τεστ και απέτυχε. Η εξάπλωση της κρατικής ιδιοχτησίας και του σχεδιασμού στις ΛΔ δεν ήταν το αποφασιστικό για την παγκόσμια επανάσταση. Το αποφασιστικό ήταν η εξάπλωση της επανάστασης στην Δυτική Ευρώπη και τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα πράγμα που θα συμπαρέσυρε και τις αποικίες στον δρόμο της εργατικής δημοκρατίας. Οι ΛΔ αποτέλεσαν στην πραγματικότητα ανάχωμα και όχι πρόοδο της παγκόσμιας επανάστασης. Μεταπολεμικά επομένως ο σταλινισμός ξεπέρασε τα όρια που είχαμε θέσει για την κριτική υποστήριξη της ΕΣΣΔ. Ενώ μεν ο σταλινισμός δεν μεταβλήθηκε σε κυρίαρχη τάξη, σταμάτησε ωστόσο ν’ αποτελεί και εργαλείο της προλεταριακής επανάστασης σε παγκόσμια κλίμακα, πράγμα που αποτελούσε την βασική μας στρατηγική στην 4η Διεθνή. Ενώ θα μπορούσαμε να συνεχίζουμε να δίνουμε κριτική υποστήριξη σε αυτή ή την άλλη ενέργεια του Κρεμλίνου, ήταν πλέον σαφές ότι οι μάζες δεν μπορούσαν να εμπνευσθούν από την ΕΣΣΔ σε ότι αφορά την παγκόσμια επανάσταση. Η θεωρία του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα άλλαξε όνομα και έγινε θεωρία της ειρηνικής συνύπαρξης, δηλαδή στην πράξη έβαλε στην ταφόπλακα στην υπόθεση της παγκόσμιας επανάστασης.
Η ΕΣΣΔ δεν ήταν πια συμβατή με τον στρατηγικό μας στόχο και επομένως η υπεράσπιση της ΕΣΣΔ άλλαζε για την 4η Διεθνή εφόσον δεν αποτελούσε παρά ταχτικό στόχο που δεν μπορούσε μάλιστα να αντιφάσκει με τον στρατηγικό στόχο. Απ’ την άλλη μεριά όμως ο βασικός ταξικός χαρακτήρας της ΕΣΣΔ δεν άλλαξε! Ο Λένιν έλεγε ότι η ιστορία γνωρίζει τις πιο παράξενες μεταμορφώσεις, ακόμα και τις πιο τερατώδεις. Απολογιστικά, για παράδειγμα, η επέμβαση της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν δεν θα μπορούσε να καταδικασθεί και πραγματικά ορισμένες τάσεις της 4ης Διεθνούς υποστήριξαν κριτικά αυτήν την επέμβαση—αν και η πλειοψηφία είχε αντίθετη άποψη. Η αποτυχία της ΕΣΣΔ, στην οποία βοήθησε τα μέγιστα ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, είχε σαν αποτέλεσμα την ανάδειξη της νέας αστικής τάξης των μουλάδων με στήριγμα στις λαϊκές μάζες λόγω της θρησκείας, των Ταλιμπάν, των Μουτζαχεντίν και σήμερα του Ισλαμικού Κράτους. Όσο δεν υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα τέτοια μορφώματα και τάσεις θα συνεχίζουν να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στις αμόρφωτες μάζες του αραβικού πληθυσμού.
Για ακόμη μια φορά μετά το 1917 αποδεικνύεται ότι το κυρίαρχο καθήκον της παγκόσμιας επανάστασης είναι η επανάσταση στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις και όχι στην περιφέρεια του καπιταλισμού. Οι επαναστάσεις  στην περιφέρεια του καπιταλισμού ασκούν μια ορισμένη πίεση αλλά χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα και τις υλικές προϋποθέσεις του σοσιαλισμού εκφυλίζονται ταχύτατα σε μικρο- και μεσο-αστικές επαναστάσεις που ενισχύουν τον καπιταλισμό (σε διάφορες παραλλαγές του) και σε τελική ανάλυση τον ίδιο τον ιμπεριαλισμό.
Το δεύτερο μάθημα που πρέπει να βγάλουμε απ’ την μεταπολεμική περίοδο δεν είναι ότι το προλεταριάτο είναι ανίκανο να εξεγερθεί αλλά ότι ο σταλινισμός και οι αντι-αποικιακές επαναστάσεις δημιουργούν αδράνεια που δεν μπορεί να ξεπερασθεί εύκολα. Ένα ορισμένο status quo παραμένει ως τέτοιο, κατά βάση, για μια ολόκληρη ιστορική εποχή και δεν αλλάζει αν δεν αλλάξουν δραματικά οι παγκόσμιες συνθήκες. Θεωρούμε ότι οι βασικές προβλέψεις του Τρότσκυ συμπληρώνονται στους άξονες αυτής της «θεωρίας» και αποδείχνονται σωστές.
9 Φλεβάρη 2016
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
]]>
<![CDATA[Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ, ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ]]>Sun, 31 Jan 2016 20:24:55 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/16Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ, ΤΟ ΚΚΕ
ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

«Λαϊκή Συμμαχία» ή Εργατική Συμμαχία;
 
Από τα μέσα του 2008, ξέσπασε μια ακόμα οξύτατη οικονομική κρίση του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου καπιταλισμού. Κρίση υπερ-παραγωγής και υπερ-συσσώρευσης κεφαλαίων. Όπως την είχε προβλέψει και αναλύσει από καιρό ο επαναστατικός μαρξισμός, με έναν όγκο επιστημονικών εργασιών των κορυφαίων εκπροσώπων του.
Η βαθιά και παρατεταμένη αυτή κρίση ιστορικής παρακμής, χτύπησε με ιδιαίτερη σφοδρότητα τον υπερχρεωμένο ελληνικό καπιταλισμό. Και, όπως ήταν αναμενόμενο, συνοδεύτηκε από μια προετοιμασμένη και μεθοδική ληστρική επίθεση στα δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδο των εργατικών και λαϊκών μαζών. Επίθεση που συνεχίζεται και στοχεύει πρωτίστως στην κατεδάφιση των ιστορικών κατακτήσεων του εργατικού κινήματος και την ακόμα μεγαλύτερη αποδιοργάνωση και εξασθένησή του. Ώστε να πληρώσει η εργατική τάξη και ο εκμεταλλευόμενος λαός, σε βάθος χρόνου, τα σπασμένα της συστημικής κι αγιάτρευτης κρίσης.
Έγινε έτσι, περισσότερο από πριν, φανερός ο αγριανθρωπισμός, μα και το σάπισμα και η κατάπτωση του αστικού εκμεταλλευτικού συστήματος και της ψεύτικης δημοκρατίας του. Και βγήκαν έντρομοι στη σκηνή οι «αριστεροί» ναυαγοσώστες, υποσχόμενοι, σαν σύγχρονοι μάγοι, να εκδημοκρατίσουν και να εξανθρωπίσουν την ιμπεριαλιστική γκαγκστερική συμμορία της λεγόμενης «Ε.Ε.» και του Δ.Ν.Τ. Αλλά, από αντιμνημονιακοί έγιναν τελικά μνημονιακότεροι.
Όμως αυτό που έχει σημασία, τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τόσο για την εργατική τάξη, όσο και για τον εκμεταλλευόμενο λαό, είναι η στάση που κράτησαν και κρατάνε, απέναντι στη βάρβαρη αυτή ληστρική επίθεση του σαπισμένου καπιταλισμού, τα κόμματα και οι οργανώσεις που μιλάνε στο όνομα του κομμουνισμού. Όλες οι διάσπαρτες οργανωμένες δυνάμεις της κομμουνιστικής αριστεράς που έχουν οπωσδήποτε καθοριστικές πολιτικές ευθύνες για την μακρόχρονη διάσπαση του εργατικού κινήματος και για την αποδιοργάνωσή του με τον αριστερίστικο σεχταριστικό δογματισμό τους.
Μα, πρώτα – πρώτα, πρέπει να δούμε ποια ήταν η πολιτική στάση που κράτησε και εξακολουθεί να κρατάει το ΚΚΕ. Το ιστορικό αυτό κόμμα, που ισχυρίζεται πως εκφράζει με συνέπεια τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού και παλεύει για τον σοσιαλισμό. Και στο νέο πρόγραμμά του διακηρύττει ότι: «το ΚΚΕ καθοδηγείται από την επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού – λενινισμού». Ότι δηλαδή εμπνέεται και προσανατολίζεται πολιτικά με βάση τις αρχές και τις ιδέες του μπολσεβικισμού!
 
Η αντεπίθεση που ξεχάστηκε
 
Ας δούμε λοιπόν ποια ήταν η «μαρξιστική – λενινική» στάση που κράτησε η ηγετική ομάδα, η Κ.Ε. του ΚΚΕ, απέναντι στη λυσσασμένη αντεργατική επέλαση, εφτά ολόκληρα χρόνια τώρα και ποια είναι η σχέση της πολιτικής της με την πολιτική του λενινισμού, που με στόμφο επικαλείται στα προγραμματικά της ντοκουμέντα (ΚΟΜΕΠ, 2013, τεύχος 3, σελ. 93 κλπ).
Το Φλεβάρη του 2009, στην κεντρική εισήγηση του 18ου Συνεδρίου, ανάμεσα στα άλλα λέγονταν τα εξής:
«Σήμερα, έχουμε όλοι και όλες επίγνωση ότι οι απαιτήσεις μεγαλώνουν, εξαιτίας και του γεγονότος ότι ήδη έχουν εμφανιστεί τα πρώτα στοιχεία της κρίσης στη χώρα μας. Αυτή θα ξεσπάσει, θα είναι οξυμμένη και σχετικά μακρόχρονη. Κι εμείς δεν έχουμε παρά μία μόνο επιλογή, να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, ώστε το εργατικό κίνημα να βρεθεί στη θέση αντεπίθεσης, η κοινωνική συμμαχία να κάνει βήματα. Να συμβάλλουμε, με λίγα λόγια, στην άνοδο και την όξυνση της ταξικής πάλης, στην ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης σε όσο γίνεται ευρύτερες λαϊκές μάζες. Βασική προϋπόθεση είναι να συμβάλλουμε στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος».
«Το σύνθημα του 18ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ένα πράγμα εκφράζει: ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ, ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ, ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ. Χρειάζονται αναπροσαρμογές, μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα, να ανταποκριθούμε». (18ο Συνέδριο, Ντοκουμέντα, σελ. 9-10).
Τέτοια ήταν η «μαρξιστική – λενινική» αντίδραση των ηγετών του ΚΚΕ, εν’ όψη της κρίσης που «θα ξεσπάσει, θα είναι οξυμμένη και σχετικά μακρόχρονη». Και τι σήμαινε  αυτή η πρόγνωση; Τι έπρεπε να κάνει το κόμμα σ’ αυτή τη νέα κατάσταση; Η απάντηση απλή: «οι απαιτήσεις μεγαλώνουν»! Ενώ δηλαδή η κρίση και η επίθεση είχε ήδη αρχίσει, οι εισηγητές ηγέτες, πρότειναν στο συνέδριο να συζητήσει, με τον συνηθισμένο ρουτινιάρικο τρόπο, ορισμένα κομματικά καθήκοντα για τα επόμενα τέσσερα χρόνια (ως το άλλο συνέδριο): «να συμβάλλουμε στην άνοδο και την όξυνση της ταξικής πάλης»… «ώστε να βρεθεί το εργατικό κίνημα σε θέση αντεπίθεσης» και άλλες τέτοιες γραφειοκρατικές παραινέσεις! Τίποτε καινούργιο! Καμιά σκέψη για το κάλεσμα μαχητικών πανεργατικών κινητοποιήσεων. Καμιά κουβέντα για τη δημιουργία ενιαίου εργατικού μετώπου υπεράσπισης των εργατικών κατακτήσεων. Τίποτε που να θυμίζει λενινική πολιτική πρακτική. Μα τα σπουδαιότερα δεν ήταν αυτά που είπαν αλλά όσα έκαναν. Συνέχισαν την ίδια σεχταριστική πρακτική των ξεχωριστών συγκεντρώσεων και πορειών, απευθύνοντας γραφειοκρατικά τελεσίγραφα: «ο λαός πρέπει να αποκρούσει την βάρβαρη επίθεση» κλπ.
Πέρασαν έτσι τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Και το σύνθημα της ολόπλευρης ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ έμεινε στα χαρτιά εκεί στον Περισσό! Και φτάσαμε στα νέα συνεδριακά κείμενα του  19ουΣυνεδρίου του ΚΚΕ. Στις εισηγητικές θέσεις της Κ.Ε., στις οποίες η ηγετική ομάδα, χωρίς να αναφερθεί στο ναυάγιο των όσων είχε πει στο 18ο συνέδριο περί ολόπλευρης αντεπίθεσης, έκανε τις ακόλουθες «επαναστατικές» επισημάνσεις:
«Η εργατική τάξη… και οι σύμμαχοί της, τα λαϊκά στρώματα… βρέθηκαν σε μια πρωτοφανή οπισθοχώρηση στο βιοτικό επίπεδο, στα εργατικά, κοινωνικά δικαιώματα, λόγω της στρατηγικής του κεφαλαίου και της αντεπαναστατικής ανατροπής που συντελέστηκε στις δεκαετίες 1980-1990».
«…οι εργατικές και λαϊκές μάζες βρέθηκαν σημαντικά απροετοίμαστες απέναντι στη νέα επίθεση του κεφαλαίου, στις ήδη μεγάλες υλικές απώλειες. Έγιναν εύκολη λεία στη νέα περίοδο του ρεφορμισμού – οπορτουνισμού, σε συνθήκες παρατεταμένης οικονομικής κρίσης…».
«Το εργατικό κίνημα δεν ήταν προετοιμασμένο να αντεπιτεθεί στις νέες συνθήκες, ανάλογα με το μέγεθος της επίθεσης που δέχτηκε». (Θέσεις της Κ.Ε. για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, σελ. 15-16).
Μαύρα μαντάτα, δηλαδή, για άλλη μια φορά. Με τις λιγοστές αυτές αράδες, οι ηγέτες του ΚΚΕ περιγράφουν τα ερείπια της καιροσκοπικής πολιτικής τους. Της ίδιας χρεοκοπημένης σοσιαλπατριωτικής πολιτικής του σταλινικού λαϊκομετωπισμού, που συσσωρεύει ήττες, εδώ και πολλές δεκαετίες σε όλο τον κόσμο. Κι ενισχύει την κεφαλαιοκρατική εξουσία και αντεπανάσταση.
Και βέβαια, το εργατικό κίνημα δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένο για να αποκρούσει την επίθεση και να ματαιώσει τη ληστρική «στρατηγική του κεφαλαίου». Ποιοι άραγε θα το προετοίμαζαν, αφού δεν στάθηκαν ικανοί να το προετοιμάσουν οι «μαρξιστές - λενινιστές» του ΚΚΕ;
Κι οπωσδήποτε, ούτε και οι λαϊκές μάζες θα μπορούσαν να είχαν προετοιμαστεί, ανεξάρτητα από το διασπασμένο και αποδιοργανωμένο κίνημα της εργατικής τάξης!
Την πραγματικότητα αυτή την γνώριζαν ασφαλώς και όλοι οι αντιπρόσωποι του 18ουΣυνεδρίου, και ιδιαίτερα οι ηγέτες, όταν έλεγαν πριν από τέσσερα χρόνια, πως είχαν «επίγνωση» και αποφάσιζαν να παλέψουν για «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ», διαβεβαιώνοντας μάλιστα: «μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα, να ανταποκριθούμε».
Τι συνέβη λοιπόν; Γιατί οι αποφάσεις του Συνεδρίου της ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ δεν έγιναν πράξη; Η περιβόητη «Λαϊκή Συμμαχία» γιατί δεν ξεσήκωσε το λαό; Το ΠΑΜΕ γιατί δεν μπόρεσε να κινητοποιήσει την εργατική τάξη; Το 19ο συνέδριο όχι μόνο όφειλε να απαντήσει σ’ αυτά τα ερωτήματα αλλά έπρεπε να προσδιορίσει με ακρίβεια τα λάθη, να βγάλει τα μαθήματα και να διορθώσει την φανερά αποτυχημένη πολιτική του κόμματος.
Όμως, οι ηγέτες του ΚΚΕ στις εισηγήσεις τους προς το 19ο συνέδριο, δεν ένιωσαν την υποχρέωση να μιλήσουν για τις αποφάσεις του προηγούμενου Συνεδρίου και για την υλοποίησή τους. Ούτε και κάποιοι αντιπρόσωποι ζήτησαν να γίνει συζήτηση πάνω σ’ αυτό το σοβαρό ζήτημα!
Έτσι, όπως πάντα, εγκρίθηκαν παμψηφεί οι νέες εισηγήσεις της ηγεσίας, η οποία δεν βρήκε πως έχει κάποιες ευθύνες για την κατάσταση του εργατικού κινήματος και για τις ολέθριες κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις!
Αντίθετα, εμφανίστηκε και πάλι ικανοποιημένη από τη δράση του κόμματος, μίλησε γενικά για κάποιες αδυναμίες, παρουσίασε το νέο πρόγραμμα και το καταστατικό και επέμεινε στην ανάγκη να συνεχιστεί απαρέγκλιτα η πολιτική της «Λαϊκής Συμμαχίας». Αυτή η ίδια αποτυχημένη πολιτική που δεν προετοίμασε το εργατικό κίνημα για να περάσει στην αντεπίθεση και την απόκρουση της βάρβαρης επίθεσης. Και συνεχίζει βέβαια να εμποδίζει την ανασύνταξή του.
Παρ’ όλα αυτά, η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ εξακολουθεί να διακηρύττει ότι η πολιτική της αυτή βασίζεται στις αρχές και τις παραδόσεις του μαρξισμού – λενινισμού, του μπολσεβικισμού!
 
Ο μπολσεβικισμός και η προλεταριακή πολιτική του
 
Κάθε πραγματικός μαχητής των ιδεών του επαναστατικού μαρξισμού της εποχής μας, γνωρίζει ασφαλώς ότι, λενινικός μπολσεβικισμός σημαίνει πρώτ’ απ’ όλα: συνέπεια και αδιαλλαξία στις επαναστατικές αρχές, αλλά σημαίνει επίσης και ευελιξία στην τακτική, στην πολιτική συμμαχιών με τα διάφορα ρεύματα μέσα στο εργατικό κίνημα.
Πολύ περισσότερο κάθε αληθινή κομμουνιστική ηγεσία, που καθοδηγείται από την επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού – λενινισμού, δεν μπορεί να αγνοεί ότι το κόμμα των μπολσεβίκων, το κόμμα νέου τύπου του Λένιν, οικοδομήθηκε και ατσαλώθηκε, μέσα στις πιο αντίξοες κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες, με μια αδιάκοπη εναλλαγή τολμηρών ταχτικών ελιγμών και συμμαχιών, πάντα μέσα στο πλαίσιο της ανεξάρτητης ταξικής πολιτικής του προλεταριάτου.
Στις μέρες μας ιδιαίτερα, κομμουνιστές ηγέτες αλλά και απλοί μαχητές, που επικαλούνται τον Λένιν και μελετάνε σοβαρά τα έργα του (δίχως τις πλαστογραφίες της σταλινικής σχολής) σίγουρα γνωρίζουν ότι από τον Απρίλη ως τον Οκτώβρη του 1917, όταν κρίνονταν η τύχη της ρώσικης εργατο-αγροτικής επανάστασης, ο Λένιν, ενώ διαμόρφωνε το νέο πρόγραμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης (θέσεις του Απρίλη) και μάχονταν ενάντια στους οπορτουνιστές «παλιούς μπολσεβίκους» ηγέτες, ταυτόχρονα εισηγούνταν την ταχτική της ταξικής εργατικής συμμαχίας με τα οπορτουνιστικά κυβερνητικά κόμματα των μενσεβίκων και σοσιαλεπαναστατών μικροαστών, για την απόκρουση του αντεπαναστατικού πραξικοπήματος που οργάνωνε ο στρατηγός Κορνίλοβ. Πρότεινε δηλαδή και πάλι ο Λένιν τη γνωστή μπολσεβίκικη τακτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου Ταξικής πάλης, για την υπεράσπιση των εργατικών κατακτήσεων. Κι έτσι το προλεταριακό κίνημα ενωμένο νίκησε τον Ιούλη τους πραξικοπηματίες. Και στη συνέχεια, τον Οκτώβρη βάδισε μαζί με τους μπολσεβίκους στο δρόμο της σοβιετικής σοσιαλιστικής εξουσίας, παραμερίζοντας τα κόμματα των οπορτουνιστών συμφιλιωτών!
 
 
«Το ΚΚΕ δεν κάνει καμιά πολιτική συνεργασία με οπορτουνιστικά κόμματα»
 
Παραδόξως, όμως, η ηγεσία του ΚΚΕ δεν πήρε κανένα μάθημα από τη νικηφόρα αυτή πολιτική τακτική του λενινικού μπολσεβικισμού, την ευέλικτη συμμαχική τακτική του προλεταριακού Ενιαίου Μετώπου. Αντίθετα, μάλιστα, παραβλέποντας εντελώς, ακόμα και το πασίγνωστο γεγονός, ότι το κόμμα των μενσεβίκων μικροαστών καιροσκόπων, ήταν κομμάτι της ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας, απ’ την οποία αποσπάστηκε το κόμμα των μπολσεβίκων, οι ηγέτες του ΚΚΕ, στο όνομα του μαρξισμού-λενινισμού και στις συνθήκες μακρόχρονης παραλυτικής πολυδιάσπασης του εργατικού μας κινήματος, υποστηρίζουν και διακηρύττουν τα εξής καταπληκτικά:
«Στις συνθήκες του μονοπωλιακού καπιταλισμού εμφανίζονται με διάφορες μορφές οπορτουνιστικά πολιτικά κόμματα και ομάδες που αποσχίστηκαν και διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πρώτ’ απ’ όλα στο κύριο πολιτικό ζήτημα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση». Το ΚΚΕ δεν κάνει καμιά πολιτική συνεργασία με αυτές τις πολιτικές δυνάμεις. Αυτό ισχύει, ανεξάρτητα από τους ελιγμούς που πραγματοποιούν οι οπορτουνιστικές πολιτικές δυνάμεις σε συνθήκες ανόδου του κινήματος, υιοθετώντας συνθήματα που φαίνονται φιλολαϊκά, όμως η πολιτική τους πρόταση για το πρόβλημα της εξουσίας είναι ενταγμένη στο πλαίσιο της διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος». («Πολιτική Απόφαση του 19ου Συνεδρίου – Τα βασικά καθήκοντα του ΚΚΕ έως το 20ο Συνέδριο», ΚΟΜΕΠ, 2013, τεύχος 3, σελ. 84).
Η τοποθέτηση αυτή, μαζί με πολλές άλλες, αποκαλύπτει καθαρά το μέγεθος της σεχταριστικής στενοκεφαλιάς που βασιλεύει στην κορυφή του ΚΚΕ. Και δείχνει πόσο μακριά βρίσκεται η ηγεσία αυτή από τον μαρξισμό-λενινισμό, που με στόμφο επικαλείται. Όπως θα δούμε στη συνέχεια, ο Λένιν και όλοι οι αληθινοί μαρξιστές επαναστάτες, δεν έπαψαν ποτέ να μάχονται και με το ίδιο σθένος, τόσο κατά του δεξιού οπορτουνισμού – αναθεωρητισμού, όσο και κατά του «αριστερού» δογματισμού, που δεν είναι καθόλου νέα φαινόμενα στις γραμμές του παγκόσμιου επαναστατικού εργατικού κινήματος. Αλλά, αυτό που πρέπει εδώ να επισημανθεί είναι το ότι, το κόμμα των μενσεβίκων ήταν δεξιά οπορτουνιστική πτέρυγα της ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας. Ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν χρησίμεψε ποτέ σαν επιχείρημα για να πει η Κ.Ε.των μπολσεβίκων «δεν κάνουμε καμιά πολιτική συνεργασία με το κόμμα των οπορτουνιστών μενσεβίκων»! Ακριβώς επειδή η καθοδήγηση των μπολσεβίκων ήταν μαρξιστική-λενινική και όχι σεχταριστική, σοσιαλπατριωτική.
 
«Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού»
 
Την μπολσεβίκικη σταθερότητα και αδιαλλαξία στον στρατηγικό επαναστατικό σκοπό και την ευελιξία του στην τακτική, τη δίδασκε ο Λένιν αδιάκοπα και με κάθε τρόπο. Αυτό έκανε και με την περίφημη μπροσούρα, που έγραψε στα 1920, με τον εύγλωττο τίτλο:«Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού». Ένα εξαιρετικό εγχειρίδιο σχετικά με την πολιτική του μπολσεβικισμού, το οποίο φρόντισε να είναι έτοιμο για να μοιραστεί στους αντιπροσώπους του β’ Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Κάνοντας έτσι φανερή τη σημασία που έδινε στο συγκεκριμένο ζήτημα και την αγωνία του να προφυλάξει τη νέα επαναστατική Διεθνή και τους αγωνιστές του κομμουνισμού σε όλο τον κόσμο, από τις παιδαριωδίες των «αριστερών» κομμουνιστών ηγετών που αντιδρούσαν στις ευέλικτες τακτικές του μπολσεβικισμού.
Η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, μάλλον δεν βρήκε τον καιρό να μελετήσει προσεχτικά το σπουδαίο αυτό μπολσεβίκικο εγχειρίδιο. Διαφορετικά θα ήξερε ότι ο Λένιν, δεν ήταν καθόλου ευγενικός με τους «αριστερούς» επαναστάτες, που κραυγάζουν: «εμείς δεν κάνουμε καμιά συνεργασία με οπορτουνιστικά κόμματα».
Να, τι ακριβώς έγραφε γι’ αυτούς:
«Δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς μεγαλύτερο παραλογισμό, μεγαλύτερη ζημιά στην επανάσταση, απ’ αυτή που προξενούν οι «αριστεροί» επαναστάτες! Αν εμείς τώρα στη Ρωσία, ύστερα από δυόμισι χρόνια πρωτόφαντων νικών ενάντια στην αστική τάξη της Ρωσίας και της Αντάντ, βάζαμε σαν όρο εγγραφής στα συνδικάτα την «αναγνώριση της δικτατορίας», θα διαπράτταμε ανοησία, θα διακινδυνεύαμε την επιρροή μας μέσα στις μάζες, θα βοηθούσαμε τους μενσεβίκους. Γιατί όλο το καθήκον των κομμουνιστών είναι να ξέρουν να πείθουν τους καθυστερημένους, να ξέρουν να δουλεύουν ανάμεσά τους κι όχι να απομονώνονται απ’ αυτούς με επινοημένα, παιδιάστικα, «αριστερά» συνθήματα».(«Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού», έκδοση Θεμέλιο, σελ. 72).
Αυτά έλεγε ο Λένιν, το 1920, για το καθήκον των κομμουνιστών, πρώτ’ απ’ όλα, να ξέρουν να πείθουν τους καθυστερημένους, να ξέρουν να δουλεύουν ανάμεσα σ’ αυτούς και να μην απομονώνονται με επινοημένα παιδιάστικα συνθήματα! Θα νόμιζε κανείς ότι είχε στο νου του την Κ.Ε. του ΚΚΕ, και τους ηγέτες του ΠΑΜΕ.
Όμως, τον επόμενο χρόνο ο αριστερός δογματισμός, στο παγκόσμιο κίνημα, είχε μεγαλώσει επικίνδυνα. Γι’ αυτό ο Λένιν, στο 3ο συνέδριο της Κ.Δ., έντονα ανήσυχος, υπερασπίζοντας την τακτική της για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο απέναντι σε κάποιους «υπεραριστερούς» αντιπροσώπους που την χαρακτήριζαν ως «συμβιβασμό» και«οπορτουνισμό», δεν μίλησε απλά για παιδική αρρώστια, αλλά σήμανε συναγερμό, τονίζοντας τα ακόλουθα:
«Αν το συνέδριο δεν κάνει αποφασιστική επίθεση ενάντια σε τέτοια λάθη, ενάντια σε τέτοιες «αριστερές» ανοησίες, τότε όλο το κίνημα είναι καταδικασμένο στο χαμό. Αυτή είναι η βαθιά μου πεποίθηση…». (Άπαντα Λένιν, τόμος 44, σελ. 23, Ελληνική Έκδοση «Σύγχρονη Εποχή»).
 
Κομμουνιστική Διεθνής (3ο Συνέδριο):
«Σχηματίστε το Ενιαίο Μέτωπο του προλεταριάτου»
 
Στο   Συνέδριο αυτό της ΚΔ, (το 3ο, που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλη του 1921), ο Λένιν, πολεμώντας για την αποφασιστική καταδίκη του αριστερισμού, σε στενή συνεργασία με τον Λ. Τρότσκι, πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις για να γίνει δεκτή η εισήγησή του να αναλάβει η Εκτελεστική Επιτροπή, αγώνα μαζί με τα εθνικά τμήματα, για τη δημιουργία, σε κάθε χώρα, του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου.
Μέσα σε συνθήκες μανιασμένης επίθεσης του παρακμασμένου καπιταλισμού και υποχώρησης του εργατικού κινήματος, οι δυο  συναρχηγοί της ρώσικης Οκτωβριανής επανάστασης, ο Λένιν και ο Τρότσκι, αποκρούσανε καταλυτικά τις αριστερίστικες απόψεις πολλών αντιπροσώπων, που αντιτάσσονταν στη συμμαχία με τα σοσιαλδημοκρατικά και τα άλλα οπορτουνιστικά κόμματα. Με βάση την εμπειρία του κόμματος των μπολσεβίκων, ο Λένινμαζί με τον Τρότσκι υπεράσπισαν ανυποχώρητα την επιτακτική ανάγκη της επίμονης σχεδιασμένης συστηματικής δουλειάς όλων των κομμουνιστών μέσα στις προλεταριακές μάζες, για την κατάκτηση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης στην πάλη για τις άμεσες και τις μεταβατικές διεκδικήσεις. Και τελικά έπεισαν το συνέδριο για την ορθότητα της ευέλικτης ενωτικής τακτικής του προλεταριακού Ενιαίου Μετώπου που πρότειναν.
Έτσι, το 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, με το Μανιφέστο της Εκτελεστικής Επιτροπής της (μέλη της οποίας ήταν ο Λένιν και ο Τρότσκι) έριξε το σύνθημα: «Προς τις μάζες»!
Συγκεκριμένα, το λενινικό αυτό Μανιφέστο, προς τους κομμουνιστές όλου του κόσμου, ανάμεσα στ’ άλλα έλεγε και τα εξής, πολύ διδακτικά και πάντα επίκαιρα.
«…Η παγκόσμια μπουρζουαζία είναι ανίκανη να εξασφαλίσει στους εργάτες δουλειά, ψωμί, κατοικία και ρουχισμό. Δείχνει όμως μεγάλες ικανότητες στην οργάνωση του πολέμου εναντίον του παγκόσμιου προλεταριάτου…
«Το 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς καλεί τα κομμουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου, τους κομμουνιστές που δουλεύουν στα συνδικάτα, να εντείνουν τις προσπάθειές τους και όλες τους τις δυνάμεις, για να αποσπάσουν τις πιο μεγάλες εργατικές μάζες από την επίδραση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και της προδότριας συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Αυτός ο σκοπός δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο αν οι κομμουνιστές σε όλες τις χώρες αναδειχτούν σε μαχητές της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης σε τούτη τη δύσκολη εποχή, όπου κάθε καινούργια μέρα φέρνει στις εργατικές μάζες νέες στερήσεις και νέα εξαθλίωση, παρά μόνο αν μπουν επικεφαλής του αγώνα για ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω, για την ανακούφιση από τα ολοένα και πιο αφόρητα βάρη που φορτώνονται στις πλάτες των μαζών. Πρέπει να δείξουμε στην εργατική μάζα ότι μόνο οι κομμουνιστές αγωνίζονται για τη βελτίωση της θέσης της και ότι η σοσιαλδημοκρατία, καθώς και η αντιδραστική συνδικαλιστική γραφειοκρατία, έχουν όλη τη διάθεση να αφήσουν το προλεταριάτο να ψοφήσει μάλλον από την πείνα παρά να το οδηγήσουν στον αγώνα. Δεν μπορεί κανείς να νικήσει τους προδότες του προλεταριάτου, τους πράκτορες της μπουρζουαζίας, με θεωρητικές συζητήσεις για τη δημοκρατία και τη δικτατορία. Μόνο στα ζητήματα του ψωμιού, του μεροκάματου, του ιματισμού και της κατοικίας, μπορεί κανείς να τους συντρίψει…
«Μόνο στον αγώνα για τα πιο απλά, τα πιο στοιχειώδη συμφέροντα των εργατικών μαζών, μπορούμε να συγκροτήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο του προλεταριάτου εναντίον της μπουρζουαζίας. Μόνο σ’ αυτόν τον αγώνα μπορούμε να τερματίσουμε τις διαιρέσεις στους κόλπους του προλεταριάτου, διαιρέσεις που αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία η μπουρζουαζία μπορεί να παρατείνει την ύπαρξή της. Αυτό όμως το μέτωπο του προλεταριάτου δεν θα γίνει ισχυρό και κατάλληλο για τον αγώνα, παρά μόνο αν στηριχτεί στα κομμουνιστικά κόμματα που το πνεύμα τους πρέπει να είναι ενιαίο και ακλόνητο και η πειθαρχία σταθερή και αυστηρή. Γι’ αυτό και το 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ρίχνοντας στους κομμουνιστές όλου του κόσμου το σύνθημα: «Στις μάζες!» «Σχηματίστε το ενιαίο μέτωπο του προλεταριάτου!», τους συνιστά: «Διατηρήστε τις γραμμές σας καθαρές από τα στοιχεία που είναι ικανά να καταστρέψουν το ηθικό και την πειθαρχία μάχης των στρατευμάτων εφόδου του παγκόσμιου προλεταριάτου, των κομμουνιστικών κομμάτων». (Μανιφέστα, θέσεις, Αποφάσεις, του 3ουΠαγκοσμίου Συνεδρίου, της Κομμουνιστικής Διεθνούς, εκδόσεις Σοσιαλισμός, σελ. 181-191).

Πρωταρχικό τους μέλημα η ανάδειξη της εργατικής τάξης στον ηγετικό της ρόλο

Αντιμέτωποι με το ενιαίο μέτωπο της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατικής αντίδρασης, μπροστά στη μανιασμένη αντεργατική επίθεση και τη ρεφορμιστική προδοσία, κόντρα στον αριστερίστικο δογματισμό, οι πρωτεργάτες της Κομμουνιστικής Διεθνούς, έδιναν μάθημα ρεαλιστικής επαναστατικής πολιτικής και τακτικής του παγκόσμιου προλεταριάτου. Εξηγούσαν ότι ο πιο μεγάλος κίνδυνος που απειλούσε το κομμουνιστικό κίνημα ήταν οι πολιτικές ανοησίες των «αριστερών» κομμουνιστών! Και επίμονα καλούσαν τα κομμουνιστικά κόμματα, να παραμερίσουν τους σεχταριστές και να παλέψουν με όλες τις δυνάμεις τους, να μπουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα, για να σχηματιστεί το Ενιαίο Μέτωπο του προλεταριάτου σε κάθε χώρα, να συγκροτηθεί η Ταξική Εργατική Συμμαχία «για τα πιο απλά, τα πιο στοιχειώδη συμφέροντα των εργατικών μαζών… για ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω, για την ανακούφιση από τα ολοένα και πιο αφόρητα βάρη που φορτώνονται στις πλάτες των μαζών».
Ξεκάθαρα τόνιζαν ότι η πρόταση των κομμουνιστών για τον σχηματισμό του Ενιαίου Μετώπου Ταξικής πάλης, αφορά και περιλαμβάνει όλα τα κόμματα και όλες τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος, πολιτικές και συνδικαλιστικές, χωρίς προγραμματικούς όρους και προϋποθέσεις. Ακριβώς επειδή η πρόταση του Ταξικού μετώπου πάλης αποβλέπει στο να δώσει στις εργατικές μάζες τη δυνατότητα να γνωρίσουν με τα ίδια τους τα μάτια, μέσα από την εμπειρία της πάλης, τους πραγματικούς φίλους και τους μασκαρεμένους εχθρούς. Να φανεί έμπρακτα ότι οι κομμουνιστές είναι οι μόνοι που αγωνίζονται ειλικρινά και τίμια για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στην επίθεση της καπιταλιστικής αντίδρασης.
Με αυτή τη δοκιμασμένη μέθοδο, με αυτή την τίμια εργατική ενωτική τακτική, το κόμμα τουΛένιν ξεμασκάρεψε στη Ρωσία, όλους τους πράκτορες του κεφαλαίου και κέρδισε την πολιτική εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης. Όχι με επινοημένα σεχταριστικά συνθήματα και φιρμάνια, όπως αυτά που εκπέμπει η ηγεσία του ΚΚΕ στην εποχή της σήψης και της θανάσιμης αγωνίας του παγκόσμιου καπιταλισμού.
Με βάση αυτή τη νικηφόρα μπολσεβίκικη εμπειρία, οι δυο συναρχηγοί της Οκτωβριανής επανάστασης, οι κορυφαίοι αυτοί διερμηνευτές του επαναστατικού μαρξισμού, έγραψαν με τα ίδια τους τα χέρια, σε στενή συνεργασία μεταξύ τους, όλες τις εισηγήσεις για το Ενιαίο Μέτωπο του προλεταριάτου. Και έδωσαν σκληρές μάχες ενάντια στη σεχταριστική στενοκεφαλιά, για να τις κάνουν αποφάσεις του παγκόσμιου κόμματος της σοσιαλιστικής επανάστασης, της 3ης Διεθνούς.
Κι όπως είναι φανερό, απ’ όλα τα κείμενα των αποφάσεων των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων, αγωνίστηκαν και οι δυο για να πείσουν ότι: οι κομμουνιστές μπορούνε να νικήσουν τους οπορτουνιστές σοσιαλπροδότες, να κατακτήσουν την πλειοψηφία των εργατικών μαζών και να τις αποσπάσουν από την επίδραση των ρεμορμιστικών κομμάτων και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, μόνο με τον επίμονο κι αδιάκοπο αγώνα, μέσα στις μάζες, για τη δημιουργία του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου.
Στην μαρξιστική επαναστατική σκέψη του Λένιν, του Τρότσκι και όλων των αληθινών μπολσεβίκων, σε όλο τον κόσμο, ήταν ξεκάθαρο ότι το καθοριστικό ζήτημα της ταξικής πάλης είναι η διάσπαση της εργατικής τάξης. Κι επομένως η ανάγκη της πάλης για την ενοποίησή της. Η ανάγκη να αναδειχτεί ο ηγετικός της ρόλος απέναντι στην άρχουσα αστική τάξη. Ώστε να προσελκύσει στην πάλη για την εξουσία και τις άλλες εκμεταλλευόμενες τάξεις (αγροτική, κλπ).
Αυτό ακριβώς το κρίσιμο πρόβλημα της διάσπασης της εργατικής τάξης, το έλυσε ο λενινικός μπολσεβικισμός στη Ρωσία όχι μόνο με την ιδεολογική και προγραμματική αντιπαράθεση με τα άλλα «εργατικά» ή «σοσιαλιστικά» κόμματα, τα «αριστερά» στηρίγματα της καπιταλιστικής εξουσίας, μα και με τη μαχητική ενωτική πρακτική του. Χωρίς την τακτική ευελιξία του, χωρίς την επίμονη πάλη του για το Ενιαίο Μέτωπο όλων των δυνάμεων του προλεταριάτου, δεν θα είχε νικήσει τους διασπαστές πράκτορες του κεφαλαίου (απ’ τον Απρίλη ως τον Οκτώβρη του 1917) και δεν θα είχε καμιά ελπίδα να κατακτήσει την εξουσία.
Σ’ αυτό το ακριβό μάθημα βασίζονται οι αποφάσεις και τα μανιφέστα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που μας καλούνε να παλέψουμε για Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο, δηλαδή για την ενότητα την ταξική της εργατικής τάξης, ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου κι ενάντια στους διασπαστές και υπονομευτές του εργατικού κινήματος. Που με τρόμο και με λύσσα απορρίπτουν κάθε πρόταση για ενιαίο μέτωπο ταξικής πάλης, ως τη μέρα που το αποφασίζουν και το συγκροτούν οι εργάτες μαζί με τους κομμουνιστές!
 
Η σκληρή εμπειρία του παγκόσμιου κινήματος
 
Ωστόσο, μετά το θάνατο του Λένιν, οι αποφάσεις της Κ.Δ. για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο, αφού κακοποιήθηκαν σεχταριστικά για ένα διάστημα, τελικά εγκαταλείφθηκαν, για να αντικατασταθούν από τις αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου το 1935. Με τις οποίες επιβλήθηκε η πολιτική των λεγόμενων «λαϊκών μετώπων», πολιτική ανοιχτής ταξικής συνεργασίας, που πολύ γρήγορα την ασπάστηκαν όχι μόνο τα σοσιαλδημοκρατικά, αλλά και πολλά φιλελεύθερα αστικά κόμματα!
Και βέβαια, όπως ακριβώς το πρόβλεψε η μαρξιστική αριστερή αντιπολίτευση, η καιροσκοπική αυτή σοσιαλπατριωτική μεταβολή, είχε ολέθριες συνέπειες στο παγκόσμιο εργατικό και το κομμουνιστικό κίνημα. Το οδήγησε από ήττα σε ήττα και από συμφορά σε συμφορά, στη μια χώρα μετά την άλλη. Οχτώ χρόνια μετά το 7ο Συνέδριό της, το καλοκαίρι του 1943, η Κομμουνιστική Διεθνής (το παγκόσμιο κόμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης) θυσιάστηκε από τους επίγονους στο βωμό της συνεργασίας και της «ειρηνικής συνύπαρξης» με τους «δημοκράτες» ιμπεριαλιστές «συμμάχους». Με διάταγμα της ηγεσίας του σταλινικού Κρεμλίνου, ανακοινώθηκε και η τυπική διάλυσή της. Μια απόφαση που, προοπτικά, άνοιξε το λάκκο για τον ενταφιασμό του πρώτου εργατικού κράτους, της ΕΣΣΔ, και χάραξε την πορεία διάλυσης του κομμουνιστικού και παράλυσης του εργατικού κινήματος, σ’ όλο τον κόσμο, όπως το βλέπουμε σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και τον θρίαμβο της προλεταριακής επανάστασης στην τσαρική αυτοκρατορία!
Έναν αιώνα ιμπεριαλιστικών πολέμων, επαναστάσεων και αντεπαναστάσεων, παρακμής, άγριας εκμετάλλευσης, βαρβαρότητας, ανεργίας, πείνας, εξαθλίωσης και πολλών άλλων δεινών, που συσσωρεύει πάνω στην ανθρωπότητα το απάνθρωπο και αποσυντιθέμενο κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Το οποίο εξακολουθεί να επιβιώνει και να κυριαρχεί εξαιτίας της έλλειψης γνήσιας επαναστατικής ηγεσίας των μαχόμενων προλεταριακών μαζών του πλανήτη.
Ήδη, τα μαρξιστικά ιδρυτικά ντοκουμέντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς είχαν προδιαγράψει την ζοφερή αυτή εξέλιξη, στην περίπτωση που η κομμουνιστική ηγεσία της νέας διεθνούς οργάνωσης δεν κατόρθωνε να ανταποκριθεί στα ιστορικά επαναστατικά της καθήκοντα.
Κι ακόμα, όλες οι εκτιμήσεις και οι πολεμικές της μαρξιστικής αριστεράς, σε όλο τον κόσμο (ντοκουμέντα, έντυπα, βιβλία κλπ) συνεχίζοντας να υπερασπίζονται τις μπολσεβίκικες ιδρυτικές θέσεις της 3ης Διεθνούς, σταθερά προειδοποιούσαν για τις καταστροφές που απειλούσαν το επαναστατικό κίνημα του παγκόσμιου προλεταριάτου.
Στην Ελλάδα, λόγου χάρη, ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ (1924-’26) και στη συνέχεια ηγέτης της μαρξιστικής αριστεράς (Σπάρτακος) έγραψε τα εξής:
«Μέσα στις γραμμές του εργατικού κινήματος το μεγαλύτερο εμπόδιο σε μια ανεξάρτητη ταξική πάλη είναι οι μέθοδοι κι η ιδεολογία της συνεργασίας των τάξεων. Η ιδεολογία αυτή ενσαρκώνεται πρώτ’ απ’ όλα στα συνθήματα του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου. Ριχτήκανε για πρώτη φορά από την Κομμουνιστική Διεθνή και τα εθνικά της τμήματα. Τα συνθήματα αυτά βρήκανε τη θεωρητική τους έκφραση στις αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ. το καλοκαίρι του 1935. Πολύ γρήγορα την πολιτική αυτή την ασπάστηκαν και την προπαγάνδισαν τα μεταρρυθμιστικά (σοσιαλδημοκρατικά) κόμματα, καθώς και πολλά φιλελεύθερα κόμματα στον κόσμο…».
«Το Λαϊκό Μέτωπο δεν έχει καμιά σχέση με το Ενιαίο Μέτωπο… Ο όγκος των μη προλεταριακών μαζών του λαού μπορεί και πρέπει να κερδηθεί με το μέρος της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού. Αυτό όμως θα κατορθωθεί μόνο όταν η ίδια η εργατική τάξη αποδείξει ότι μπαίνει μπροστά αποφασιστικός και ικανός ηγέτης στην ανεξάρτητη, επαναστατική πάλη των τάξεων κατά της κεφαλαιοκρατίας, που εξουθενώνει κι αυτές τις μάζες του πληθυσμού όπως και το προλεταριάτο». (Π. Πουλιόπουλος, «Τα Λαϊκά Μέτωπα και η προλεταριακή πολιτική», έκδοση Μαρξιστική Έρευνα, σελ. 9-10).
 
Τα «Λαϊκά Μέτωπα» διέλυσαν την ΕΣΣΔ!
 
Απ’ όλα αυτά προκύπτει καθαρά ότι η ηγεσία του ΚΚΕ, η οποία διακηρύττει πως «καθοδηγείται από την επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού – λενινισμού» (μπολσεβικισμού) έχει στη διάθεσή της όλα τα έγκυρα στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν, με τρόπο αναμφισβήτητο, ότι η ρίζα του κακού, η κύρια αιτία της καταστροφικής πορείας του κινήματος, από το 1924 ως τα σήμερα, είναι η καταστρατήγηση και τελικά η εγκατάλειψη των ιδρυτικών αποφάσεων, του προγράμματος και της προλεταριακής πολιτικής της Κομμουνιστικής Διεθνούς, πριν τη διαλύσουν και τυπικά ως περιττή οι σφετεριστές της εργατικής εξουσίας.
Η λενινική πολιτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου στόχευε στην απογύμνωση των σοσιαλδημοκρατικών και των άλλων οπορτουνιστικών κομμάτων, στην αποκάλυψη του προδοτικού τους ρόλου και στη διάλυσή τους. Όπως έγινε στη Ρωσία το 1917.
Η σταλινική σοσιαλπατριωτική πολιτική του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου αντίθετα μετέτρεψε τα Κομμουνιστικά Κόμματα και την εργατική τάξη σε ουρά των σοσιαλπροδοτών πρακτόρων της κεφαλαιοκρατίας και καταδίκασε το επαναστατικό κίνημα σε μια ολόκληρη αλυσίδα από καταστροφικές ήττες.
Μόνο όποιοι δεν θέλουν να δουν κατάματα τη σκληρή αλήθεια, αρνούνται να δουν και να παραδεχτούν ότι εκείνοι που διέλυσαν την ΕΣΣΔ και ολόκληρο το κομμουνιστικό κίνημα, ήταν οι ηγέτες του σταλινικού αναθεωρητισμού, που πλαστογράφησαν τις ιδέες του λενινικού μπολσεβικισμού και διέλυσαν την Κομμουνιστική Διεθνή! Ο Γκορμπατσώφ και η οπορτουνιστική φατρία που τον ανέδειξε, ήταν τυφλά εκτελεστικά όργανα του σταλινικού σοσιαλπατριωτισμού και της γραφειοκρατικής κάστας! Με άλλα λόγια, τα θεμέλια του εγκλήματος διάλυσης της ΕΣΣΔ μπήκαν από τον ίδιο τον Στάλιν.
 
Εργατική Συμμαχία, η πολιτική της σοσιαλιστικής νίκης
 
Τα γεγονότα μιλάνε καθαρά. Η σκληρή εμπειρία του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Οι αναθεωρητικές πολιτικές του σταλινικού σοσιαλπατριωτισμού, οι μέθοδοι των «Λαϊκών Μετώπων», δηλαδή η εγκατάλειψη της λνινικής πολιτικής του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, οδήγησαν και θα οδηγούν πάντοτε σε νέες ήττες και μεγαλύτερες ακόμα συμφορές, την εργατική τάξη και τον εκμεταλλευόμενο λαό. Η εφτάχρονη λαίλαπα, ιδιαίτερα στη χώρα μας, το επιβεβαιώνει!
Η πολιτική της περιβόητης «Λαϊκής Συμμαχίας» που προτείνει η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, είναι άλλη μια παραλλαγή της καιροσκοπικής πολιτικής των σταλινικών «Λαϊκών Μετώπων», με την οποία οι ηγέτες όλων των γραφειοκρατικοποιημένων Κ.Κ. έριξαν στο βάραθρο το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα.
Νωπή εμπειρία για τον ρόλο που διαδραματίζει η «Λαϊκή Συμμαχία», που κατασκεύασε η ηγεσία του ΚΚΕ, είναι η συνέχιση της διασπαστικής σεχταριστικής πρακτικής της, απέναντι στην εφτάχρονη ληστρική επίθεση του ντόπιου και του ξένου ολιγαρχικού κεφαλαίου.
Για να ανασυνταχθεί και να βγει από το βάραθρο των «Λαϊκών Μετώπων» του σταλινισμού, το εργατικό κίνημα πρέπει τώρα να ξανασυνδεθεί με την πολιτική του λενινικού μπολσεβικισμού, να ξαναγυρίσει στις ιδρυτικές αποφάσεις των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Και να υψώσει και πάλι τη σημαία του αγώνα για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο, για την ταξική Εργατική Συμμαχία, ενάντια στην επίθεση του παρακμασμένου καπιταλισμού.
Αυτό είναι το άμεσο, το κύριο καθήκον, της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, σ’ ετούτες τις συνθήκες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που θεριεύει σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Το σύνολο της Κομμουνιστικής Αριστεράς, πρέπει τώρα να βαδίσει θαρραλέα στο δρόμο του λενινικού μπολσεβικισμού, στο δρόμο του σοβιετικού προλεταριακού Οκτώβρη. Και να αναλάβει τον αγώνα για την ταξική ενότητα της εργατικής τάξης, για τον σχηματισμό της Εργατικής Συμμαχίας, με προοπτική την εργατική σοβιετική εξουσία και τη νίκη του σοσιαλισμού.
Οι αγωνιστές του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ έχουν το ιδιαίτερο χρέος να αξιώσουν από την ηγεσία τους να φέρει στην επιφάνεια όλα τα ντοκουμέντα των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Και ν’ απαιτήσουν ν’ ανοίξει δημόσιος διάλογος για τους λόγους της απόκρυψης αυτών των ιστορικών ντοκουμέντων από τις ηγεσίες του ΚΚΕ και τη στάση που είχαν κρατήσει στο ζήτημα της διάλυσης της Διεθνούς.
Η ανασυγκρότηση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, στην οποία αναφέρονται οι θέσεις του ΚΚΕ με τρόπο αόριστο, είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί στ’ αλήθεια, χωρίς ανοιχτή κομμουνιστική συζήτηση πάνω στις αρχές και το πρόγραμμα της 3ης Διεθνούς, της παγκόσμιας επαναστατικής οργάνωσης του λενινικού μπολσεβικισμού, την οποία διέλυσαν οι αναθεωρητές σοσιαλπατριώτες σταλινικοί, πλαστογραφώντας τις ιδέες του Λένιν.
Κάθε κομμουνιστής αγωνιστής, κάθε οπαδός των αληθινών ιδεών του Λένιν, των ιδεών του επαναστατικού μαρξισμού, έχει καθήκον να συναισθανθεί ότι η πάλη για την μπολσεβίκικη αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος, η πάλη για την επανοικοδόμηση του παγκόσμιου κόμματος της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης – της 4ης Διεθνούς που αποτελεί την συνέχεια της 3ης – είναι ζήτημα άμεσα συνυφασμένο με την καθημερινή παγκόσμια πάλη των τάξεων και την τελική έκβασή της.
Αφετηρία, ακρογωνιαίος λίθος αυτής της πάλης για την μπολσεβίκικη αναγέννηση, είναι ο σχηματισμός του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, ενάντια στην επίθεση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.
Όπως το έλεγε το λενινικό Μανιφέστο του 3ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς:
 
«Μόνο στον αγώνα για τα πιο απλά, τα πιο στοιχειώδη συμφέροντα των εργατικών μαζών, μπορούμε να συγκροτήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο του προλεταριάτου εναντίον της μπουρζουαζίας. Μόνο σ’  αυτόν τον αγώνα μπορούμε να τερματίσουμε τις διαιρέσεις στους κόλπους του προλεταριάτου, διαιρέσεις που αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία η μπουρζουαζία μπορεί να παρατείνει την ύπαρξή της…».
​]]>
<![CDATA[Η εποχή μας δεν είναι εποχή ταχτικής αλλά στρατηγικής. ]]>Thu, 17 Dec 2015 20:07:05 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/15Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαφανίστηκε σαν κόμμα τάσεων και η αριστερο-εθνικιστική του συνιστώσα μετατράπηκε στην ΛΑΕ. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τα όσα τραγελαφικά ακολούθησαν απέκλεισαν τις μάζες από το προσκήνιο, δεν τις ριζοσπαστικοποίησαν παραπέρα και διοχέτευσαν μεγάλο μέρος της πρωτοπορείας στην ΛΑΕ. Είναι ασφαλώς ώρα για όσους συντρόφους υποστήριξαν την πολιτική του εισοδισμού και της συμμετοχής στον ΣΥΡΙΖΑ να κάνουν τον ισολογισμό τους και να μην σκέφτονται μηχανιστικά: Ο,τι δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να το κάνει η ΛΑΕ. Ούτε και η ΛΑΕ αποτελεί διέξοδο για την πρωτοπορία που πρέπει να προχωρήσει με βάση το δικό της πρόγραμμα και να πει στους εργαζόμενους ανοιχτά πως πρέπει να οικοδομήσουν το δικό τους κόμμα. Η κρίση της εποχής μας από την άποψη της εργατικής τάξης δεν είναι παρά κρίση της επαναστατικής της ηγεσίας. Είναι μια κρίση στους ίδιους τους κόλπους της εργατικής τάξης. Από διεθνές το πρόβλημα έχει μετατραπεί ξαφνικά σε εθνικό. Ότι δηλ. είναι απαραίτητη η σύγκρουση με την Ε.Ε και την ευρωζώνη και ότι αυτό αποτελεί θετική εξέλιξη για τους εργατικούς αγώνες και την προοπτική της εργατικής τάξης. Ότι δηλ. αρκεί να περάσουμε στην δραχμή και να οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό σε μια μόνη χώρα με τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό απέναντί μας. Όχι μόνο δεν πρόκειται να οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό στη δική μας χώρα αλλά αντίθετα θα σπάσουμε τα μούτρα μας τώρα που το grexit δεν αποτελεί πλέον απειλή αλλά ευλογία για τον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό.
Για την πρωτοπορεία το πρόβλημα δεν είναι ευρώ ή δραχμή. Το πρόβλημα είναι η διαγραφή του χρέους. Αυτό το σύνθημα μπορεί να κινητοποιήσει τον κόσμο της εργασίας και του μεροκάματου. Όχι για να παραμείνουμε ή όχι στο ευρώ αλλά για να θέσουμε τις προτεραιότητες με τον σωστό τρόπο, δηλαδή από την άποψη της ευρωπαϊκής επανάστασης. Η απαρχή της σκέψης μας και της ταχτικής μας δεν πρέπει να είναι άλλη από την ευρωπαϊκή και κατ’ επέκταση την παγκόσμια επανάσταση σε μια εποχή που η κρίση στην Μέση Ανατολή εντείνεται και ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος διαφαίνεται στον ορίζοντα. Στον πόλεμο αυτό η Ελλάδα έχει μια γεωστρατηγική σημασία για τις ΗΠΑ, πράγμα που δικαιολογεί την «θετική» παρέμβαση των ΗΠΑ στα ζητήματα της χρηματοδότησης των τραπεζών και του κεφαλαίου από την Ε.Ε. Είναι, επομένως, αυτονόητο ότι η ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος στις ΗΠΑ, ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, στην Μέση Ανατολή ενάντια στις ΗΠΑ και το «Ισλαμικό Κράτος» και στην Ρωσία ενάντια στον ιμπεριαλισμό του Κρεμλίνου είναι η μεγαλύτερη προτεραιότητα στην εποχή μας. Η οργάνωση των δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς στην Ευρώπη και την Ελλάδα έχει την ίδια κεντρική σημασία σε μια εποχή που η 4η Διεθνής είναι πρακτικά διαλυμένη σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ανασυγκρότηση της 4ης Διεθνούς σε παγκόσμιο επίπεδο σαν το παγκόσμιο κόμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης είναι σήμερα το μεγαλύτερο στρατηγικό μας καθήκον. Από εκεί απορρέει ότι οι δυνάμεις με αναφορά στον τροτσκισμό πρέπει να προχωρήσουν προς την ενότητα με κάθε θυσία και όχι προς την διάσπαση σε πρώτη ευκαιρία.
Τα σταλινικά ΚΚ γνωρίζουν μια πρωτοφανή καθίζηση στην Ευρώπη. Η διαλεκτική αυτής της καθίζησης ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του ’20 όταν ο σταλινισμός άρχισε να καταστρέφει το εργατικό κράτος που δημιούργησε η Οχτωβριανή επανάσταση, περνά από την μεταπολεμική οικονομική και κοινωνική κρίση του μπλοκ της Ανατολικής Ευρώπης για να φτάσει στο 1989 κι’ από εκεί στο σήμερα όπου η εμπιστοσύνη των μαζών στο όραμα του σοσιαλισμού έχει χαθεί χάρη στις απανωτές αποτυχίες του σταλινισμού. Από την άποψη αυτή τα ΚΚ είναι τελειωμένα από ιστορική άποψη μαζί με ολόκληρη την «αριστερά» που με τον ένα ή άλλο τρόπο έχει τις αναφορές της στα κόμματα αυτά. Τα αδιέξοδα του σταλινισμού ακόμη και σήμερα είναι επίκαιρα στην αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ –μια ιστορική αποτυχία για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα.

Η εποχή μας δεν είναι εποχή ταχτικής αλλά στρατηγικής. Είναι μια εποχή του «τι να κάνουμε» και όχι μια εποχή όπου η ταχτική και μόνον μπορεί να μαζικοποιήσει τις τάξεις της επαναστατικής αριστεράς, της μόνης αριστεράς που υπάρχει άλλωστε σήμερα. Είναι μια εποχή στην οποία η ανοικοδόμηση της 4ης Διεθνούς είναι το πιο βασικό και στοιχειώδες καθήκον μας. Βρισκόμαστε σήμερα στην πιο δύσκολη ιστορική εποχή από το 1938 όταν ιδρύθηκε η 4η Διεθνής. Σήμερα η 4η Διεθνής δεν υφίσταται καν σαν τέτοια. Δεν αξιοποιήθηκε η ευκαιρία να αναπτυχθεί στην Ανατολική Ευρώπη όπου η μνήμη του εργατικού κράτους είναι ακόμα ζωντανή έστω και με την γραφειοκρατικά στρεβλωμένη μορφή την οποία είχε. Η κρίση της εποχής μας έχει γίνει και κρίση της 4ης Διεθνούς και αντανακλά όλες τις ιστορικές μας ήττες και όλες τις υποχωρήσεις που κάναμε νομίζοντας ότι κάθε πενταετία αποτελεί και μια ολόκληρη ιστορική εποχή. Όσοι είδαν σωστά την κρίση του σταλινισμού μετά τον Β’ ΠΠ δεν είχαν ποτέ καμμιά αμφιβολία ότι το μέλλον θα ήταν ενδιαφέρον: Είτε η ΕΣΣΔ θα προχωρούσε προς τα μπρος με την πολιτική επανάσταση είτε θα πισωγύριζε στον καπιταλισμό με τεράστιες συνέπειες για την παγκόσμια επανάσταση, όπως άλλωστε έγινε.

Ο επερχόμενος παγκόσμιος πόλεμος δεν θα είναι παρά αποτέλεσμα της βαθειάς κρίσης του ιμπεριαλιστικού συστήματος στο οποίο προσχώρησαν τα κράτη του πρώην σταλινικού μπλοκ. Δεν θα είναι αποτέλεσμα της οικονομικής του ανάπτυξης που απλά δεν υπάρχει σε κανένα ιμπεριαλιστικό κράτος. Το «Ισλαμικό Κράτος» θα διαλυθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα αλλά αυτό θα αποτελεί μόνον το ξεκίνημα του ενδο-ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και το ξαναμοίρασμα των πλουτοπαραγωγικών πόρων και των σφαιρών επιρροής. Η σημερινή κρίση του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού είναι ακόμη πιο βαθειά από την κρίση του στα τέλη της δεκαετίας του 1930 που οδήγησε στον Β’ ΠΠ. Το καθήκον μας είναι να προετοιμασθούμε για τις τραγικές συνέπειες που έχει και θα συνεχίσει να έχει η κρίση αυτή για την παγκόσμια εργατική τάξη και να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση του δικού της παγκόσμιου κόμματος πάνω σε αρχές όχι πολύ διαφορετικές από εκείνες του «Μεταβατικού Προγράμματος».

Για πολλές χώρες το ζήτημα του χρέους αποτελεί προφανώς το κεντρικό σύνθημα. Είναι ένα αίτημα που απλά δεν μπορεί να υλοποιηθεί στα πλαίσια του καπιταλισμού. Για τις χώρες του μητροπολιτικού ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ, Ρωσία, Αγγλία, Γερμανία) το  ζήτημα της ανεργίας και των χαμηλών μισθών μαζί με τα υπόλοιπα σημεία του «Μεταβατικού Προγράμματος» είναι κεντρικό. Η λιτότητα στον Ευρωπαϊκό Νότο δεν μπορεί επίσης παρά να αποτελέσει βασικό άξονα της πολιτικής του επαναστατικού κόμματος και της εργατικής πρωτοπορείας.
]]>
<![CDATA[Οι εκλογές της 20/9/2015]]>Mon, 21 Sep 2015 23:20:22 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/-2092015


Δεν θα μακρηγορήσουμε πάνω στο θέμα αυτό. Πρώτον, το μνημονιακό μέτωπο της αστικής τάξης ενισχύεται με τον δούρειο ίππο του ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερον, η ΛΑΕ δεν κατόρθωσε να πείσει πλατιά στρώματα των εργαζομένων γιατί δεν είχε τα επιχειρήματα. Τρίτον, οι τροτσκιστικές δυνάμεις βρέθηκαν και πάλι μοιρασμένες σε διαφορετικά στρατόπεδα.

Το συμπέρασμά μας είναι ότι οι τροτσκιστικές δυνάμεις πρέπει να ενωθούν γιατί τις ενώνουν πολλά και δεν τις χωρίζουν παρά οι φιλοδοξίες των παραγόντων οι οποίοι πρέπει να δουν το κίνημα με συνολικό τρόπο. Η 4η Διεθνής στην Ελλάδα πρέπει να ανασυγκροτηθεί και να δώσει τους αγώνες της στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, στους άνεργους και τα κινήματα.

Πρέπει να πούμε ξεκάθαρα ότι ήταν λάθος η εκτίμησή μας ότι η διακυβέρνηση και διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ θα άνοιγαν τον δρόμο στην ριζοσπαστικοποίηση της πρωτοπορίας. Αντίθετα έφεραν το μνημόνιο ΙΙΙ και την ακόμα πιο σκληρή επιτροπεία της ντόπιας και ξένης αστικής τάξης.

Το ΚΚΕ και η ΛΑΕ δεν πρόκειται να δώσουν κανέναν αγώνα έξω από την βουλή ή τα κομματικά τους γραφεία. Ο ρόλος αυτός ανήκει στην επαναστατική πρωτοπορία. ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ! ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!

22/9/2015

]]>
<![CDATA[Τι πρέπει να κάνουμε; Ο Τρότσκι απαντά.]]>Sun, 30 Aug 2015 10:45:39 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/14Picture
Συζήτηση Μελών του Σoσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος των ΗΠΑ 
με τον Λέον Τρότσκι για το «Μεταβατικό Πρόγραμμα»


ΚΡΟΥΞ:[1] «Είναι πολύ σημαντικό να διευκρινίσουμε ορισμένα σημεία πάνω στο ζήτημα, γενικά, του προγράμματος. Πώς μπορεί κανείς να καταστρώσει ένα πραγματικό πρόγραμμα;
Ορισμένοι σύντροφοι λένε πως αυτό το προσχέδιο προγράμματος δεν ανταποκρίνεται ικανοποιητικά στην πνευματική κατάσταση και στην ιδιοσυγκρασία των αμερικανών εργατών. Γι' αυτό πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτό το πρόγραμμα χρειάζεται να προσαρμοστεί στη νοοτροπία των εργατών, ή αν θα πρέπει να ανταποκρίνεται στην πραγματική, οικονομική και κοινωνική, κατάσταση που υπάρχει στη χώρα.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα.

Ξέρουμε πως η συνείδηση κάθε κοινωνικής τάξης καθορίζεται από αντικειμενικούς όρους, από τις παραγωγικές δυνάμεις, από την οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά ο καθορισμός αυτός δεν γίνεται με μηχανικό τρόπο. Η συνείδηση, γενικά, καθυστερεί. Καθυστερεί σε σχέση με την οικονομική εξέλιξη, και με έναν τρόπο που μπορεί λίγο ή πολύ να καθοριστεί. Σε ομαλές περίοδες, όταν η εξέλιξη είναι αργή, όταν τα πράγματα κυλάνε αργά-αργά, η καθυστέρηση αυτή δεν μπορεί να έχει συνέπειες καταστροφικές. Αυτή η καθυστέρηση, σ' ένα μεγάλο βαθμό, σημαίνει πως οι εργάτες δεν βρίσκονται στο ύψος των καθηκόντων που τους επιβάλλουν οι αντικειμενικές συνθήκες. Αντίθετα, σε μια περίοδο κρίσης, αυτή η καθυστέρηση μπορεί να είναι καταστροφική. Στην Ευρώπη, λόγου χάρη, έφερε στην εξουσία το φασισμό. Ο φασισμός είναι η ποινή που επιβάλλεται στους εργάτες, όταν δεν κατορθώνουν να πάρουν την εξουσία.

Σήμερα, οι Ενωμένες Πολιτείες μπαίνουν σε μια ανάλογη φάση και αντιμετωπίζουν τους ίδιους κινδύνους. Η αντικειμενική κατάσταση της χώρας είναι απ' όλες τις απόψεις ώριμη για την Σοσιαλιστική Επανάσταση και το πέρασμα στο σοσιαλισμό, πιο ώριμη απ' ό,τι είναι στην Ευρώπη, πιο ώριμη ίσως από ό,τι είναι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, μα η πολιτική καθυστέρηση της αμερικανικής εργατικής τάξης είναι απερίγραπτη. Αυτό σημαίνει πως ο κίνδυνος μιας φασιστικής καταστροφής είναι πάρα πολύ μεγάλος. Αυτή η ανάλυση είναι η αφετηρία κάθε δραστηριότητάς μας. Το πρόγραμμα πρέπει να εκφράζει τα αντικειμενικά καθήκοντα των εργατών και όχι να αντανακλά την πολιτική καθυστέρησή τους. Το πρόγραμμα πρέπει να παίρνει την κοινωνία όπως αυτή είναι, γιατί το ίδιο είναι ένα όργανο για να παλέψουμε την καθυστερημένη αυτή πνευματική κατάσταση της εργατικής τάξης και να την νικήσουμε. Γι' αυτό οφείλουμε, στο πρόγραμμά μας, να προσηλωθούμε στο να δείξουμε όλη την έκταση της κοινωνικής κρίσης που συνταράσσει την καπιταλιστική κοινωνία –κρίση που στην πρώτη γραμμή της βρίσκονται οι Ενωμένες Πολιτείες. Δεν μπορούμε εμείς να καθορίζουμε από μόνοι μας προθεσμίες, ή να τροποποιούμε όρους που δεν εξαρτώνται από μας. Δεν μπορούμε να εγγυηθούμε πως οι μάζες θα λύσουν την κρίση, οφείλουμε, όμως, να πάρουμε την κατάσταση όπως αυτή είναι: αυτό είναι το καθήκον του προγράμματος.

Είναι άλλο ζήτημα το να ξέρουμε με τι τρόπο θα παρουσιάσουμε το πρόγραμμα στους εργάτες. Είναι περισσότερο ζήτημα παιδαγωγικό και λεξιλογίου, ζήτημα εκλογής όρων. Η πολιτική πρέπει να χαράσσεται με μόνο γνώμονα το κεντρικό ζήτημα, το ζήτημα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και του μπλοκαρίσματος αυτής της ανάπτυξης από την καπιταλιστική μορφή οργάνωσης της ιδιοκτησίας, και το αποτέλεσμά του, την αυξανόμενη ανεργία, την πιο μεγάλη κοινωνική πληγή. Οι παραγωγικές δυνάμεις δεν μπορούν να αναπτυχθούν πια. Η επιστήμη και η τεχνολογία αναπτύσσονται, οι υλικές δυνάμεις, όμως, παρακμάζουν. Αυτό σημαίνει πως η ανθρωπότητα φτωχαίνει όλο και πιο πολύ, πως ο αριθμός των ανέργων αυξάνει. Η αθλιότητα των μαζών μεγαλώνει, οι δυσκολίες γίνονται ολοένα και πιο μεγάλες, τόσο για την μπουρζουαζία όσο και για τους εργαζόμενους. Η μπουρζουαζία δεν έχει άλλη λύση από το φασισμό. Η κρίση που βαθαίνει θα αναγκάσει την μπουρζουαζία να καταλύσει και τα τελευταία ίχνη της δημοκρατίας. Το αμερικανικό προλεταριάτο κινδυνεύει πολύ να πληρώσει το γεγονός ότι του λείπει η οργάνωση, η θέληση και το κουράγιο, με 20 ή 30 χρόνια φασιστικού καθαρτηρίου. Και τότε, η μπουρζουαζία, με το σιδερένιο ρόπαλό της, θα μάθει στους αμερικανούς εργάτες τα επαναστατικά τους καθήκοντα. Η Αμερική θα δει το ευρωπαϊκό πείραμα να αναπαράγεται σε μια πελώρια κλίμακα. Θα πρέπει να έχουμε απόλυτη συνείδηση γι' αυτό.

Αυτό, σύντροφοι, είναι εξαιρετικά σοβαρό. Πρόκειται για το μέλλον που επιφυλάσσουν, και που άρχισε να φαίνεται, στους αμερικανούς εργαζόμενους. Μετά τη νίκη του Χίτλερ, όταν ο Τρότσκι έγραψε την μπροσούρα: “Πού πάει η Γαλλία;”, οι γάλλοι σοσιαλδημοκράτες έλεγαν γελώντας: “Η Γαλλία δεν είναι Γερμανία”. Όμως, πριν τη νίκη του Χίτλερ, είχε γράψει πολλές μπροσούρες, για να προειδοποιήσει τους γερμανούς εργάτες και οι σοσιαλδημοκράτες χλευάζανε κι αυτοί: “Η Γερμανία δεν είναι Ιταλία”. Δεν τις λάβανε υπόψη τους. Σήμερα είναι η Γαλλία που βρίσκεται κάθε μέρα και πιο κοντά στο φασιστικό καθεστώς. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με τις Ενωμένες Πολιτείες. Η Αμερική έχει αποθέματα λίπους, είναι αυτά τα αποθέματα του παρελθόντος που επέτρεψαν το πείραμα Ρούζβελτ, μα κι αυτά εξαντλούνται... Η γενική κατάσταση είναι παντού η ίδια, ο κίνδυνος είναι ο ίδιος.

Είναι αλήθεια πως η αμερικανική εργατική τάξη έχει μικροαστική νοοτροπία, πως της λείπει το αίσθημα της επαναστατικής αλληλεγγύης, πως είναι συνηθισμένη σε ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο, αλλά η νοοτροπία της αμερικανικής εργατικής τάξης δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα, αντανακλά τις αναμνήσεις μιας εποχής που έχει περάσει.

Σήμερα, η κατάσταση είναι ριζικά διαφορετική. Τι μπορεί να κάνει ένα επαναστατικό κόμμα μπροστά σ' αυτή την κατάσταση; Πρώτα - πρώτα, έχει καθήκον να δώσει μια ακριβή εικόνα της κατάστασης και των ιστορικών καθηκόντων που απορρέουν απ' αυτήν, πέρα και ξέχωρα από το γεγονός αν οι εργάτες είναι έτοιμοι ή όχι να αναλάβουν αυτά τα καθήκοντα. Τα καθήκοντά μας δεν εξαρτώνται από την κατάσταση πνευμάτων που υπάρχει στους εργάτες. Τα καθήκοντά μας αυτά είναι να αναπτύξουμε τη συνείδησή τους. Να, εκείνο που πρέπει να διατυπώσει το πρόγραμμα και να το παρουσιάσει στους προχωρημένους εργάτες.

Μερικοί θα πουν: “Σύμφωνοι, αυτό το πρόγραμμα είναι ένα πρόγραμμα επιστημονικό, ανταποκρίνεται στην πραγματική κατάσταση, αλλά αν οι εργάτες δεν το υιοθετήσουν, θα είναι ανώφελο”. Αυτό μπορεί να γίνει. Όμως αυτό θα σήμαινε πως οι εργάτες θα συντρίβονταν πριν μπορέσει η κρίση να λυθεί προς όφελος της Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Αν ο αμερικανός εργάτης δεν υιοθετήσει έγκαιρα αυτό το πρόγραμμα, θα αναγκαστεί να δεχτεί το πρόγραμμα του φασισμού. Όταν παρουσιάζουμε το πρόγραμμά μας στην εργατική τάξη, δεν μπορεί να υπάρχει καμιά εγγύηση όσον αφορά την απόρριψη ή την αποδοχή του από την ίδια την εργατική τάξη. Δεν μπορούμε να πάρουμε μια τέτοια ευθύνη... μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη σ' ό,τι αφορά αυτό το πρόγραμμα, μόνο για τους εαυτούς μας.

Οφείλουμε να πούμε την αλήθεια στους εργάτες, έτσι θα κερδίσουμε τα καλύτερα στοιχεία. Δεν ξέρω αν τα προχωρημένα αυτά στοιχεία σταθούν ικανά να οδηγήσουν την εργατική τάξη στην εξουσία. Ελπίζω πως θα είναι ικανά. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να το εγγυηθεί αυτό.

Αλλά, ακόμα και στη χειρότερη περίπτωση, αν η εργατική τάξη δεν κινητοποιήσει όλες της τις δυνάμεις, όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της, για τη Σοσιαλιστική Επανάσταση, και πέσει κάτω από τη φασιστική μπότα, οι πιο προχωρημένοι εργάτες, σαν μάρτυρες, θα μπορούν να πουν: Αυτό εδώ το Κόμμα μάς είχε προειδοποιήσει: ήταν το καλύτερο. Αυτό θα γίνει το σύμβολο μιας μεγάλης παράδοσης που θα μείνει ζωντανή μέσα στην εργατική τάξη.

Αυτή, φυσικά, είναι η χειρότερη εικασία που κάνουμε. Όμως, αποδείχνεται πως όλα τα επιχειρήματα που λένε πως δεν θα μπορούσαμε να παρουσιάσουμε ένα τέτοιο πρόγραμμα επειδή δεν ανταποκρίνεται στη νοοτροπία των μαζών, είναι ψευτοεπιχειρήματα, που προδίνουν το φόβο που νοιώθουν οι υποστηρικτές τους μπροστά στη σημερινή κατάσταση.

Αν προφανώς έκλεινα τα μάτια, θα μπορούσα να συντάξω ένα ωραίο, ρόδινο πρόγραμμα που όλος ο κόσμος θα το δεχόταν. Αλλά αυτό το πρόγραμμα δεν θα ανταποκρινόταν στην κατάσταση, και το ιδιαίτερο γνώρισμα του προγράμματος είναι να ανταποκρίνεται πρώτα στην αντικειμενική κατάσταση. Πιστεύω πως το στοιχειώδες αυτό επιχείρημα είναι ένα καθοριστικό στοιχείο.

Η ταξική συνείδηση των εργατών καθυστερεί σε σχέση με τα γεγονότα, αλλά η ταξική συνείδηση δεν είναι ένα πράγμα φτιαγμένο από τα ίδια υλικά που είναι φτιαγμένα τα εργοστάσια, τα ορυχεία και οι σιδηρόδρομοι: είναι φτιαγμένη από υλικό πιο εύπλαστο, και κάτω από τα χτυπήματα της κρίσης, κάτω από το βάρος εκατομμυρίων ανέργων, μπορεί να αλλάξει με γοργό ρυθμό.

Σήμερα, το αμερικανικό προλεταριάτο έχει ορισμένα αβαντάζ που βγαίνουν από την πολιτική του καθυστέρηση. Αυτό μπορεί να φαίνεται παράδοξο, όμως, είναι έτσι. Οι ευρωπαίοι εργάτες, αυτοί, έχουν μια μακριά σοσιαλδημοκρατική παράδοση, έχουν την παράδοση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, κι αυτές οι παραδόσεις είναι δυνάμεις συντηρητικές. Ακόμα και μετά από πολλές προδοσίες, οι εργάτες παραμένουν πιστοί στις οργανώσεις τους, γιατί αυτές οι οργανώσεις τους αφύπνισαν για πρώτη φορά, γιατί τους έδωσαν μια πολιτική κουλτούρα. Αυτό αποτελεί μειονέκτημα όταν πρόκειται να αποκτήσουν έναν καινούριο προσανατολισμό. Οι αμερικανοί εργάτες έχουν ένα πλεονέκτημα: στη μεγάλη τους πλειοψηφία δεν υπήρξαν ποτέ οργανωμένοι, και τώρα μόλις αρχίζουν να συγκεντρώνονται στα συνδικάτα. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στο επαναστατικό κόμμα να τους κινητοποιήσει, για να αποκρούσουν μαζί τα χτυπήματα της κρίσης.

Με ποια ταχύτητα θα αναπτυχθούν αυτά τα γεγονότα; Κανείς δεν το ξέρει: δεν μπορούμε να δώσουμε παρά το γενικό προσανατολισμό που κανένας δεν τον αμφισβητεί. Μονάχα ύστερα απ' αυτό τίθεται το ζήτημα της παρουσίασης αυτού του προγράμματος στους εργάτες: φυσικά, αυτό είναι ένα ζήτημα πολύ σημαντικό. Πρέπει να εφαρμόσουμε στην πολιτική εκείνα που ξέρουμε από την παιδαγωγική και την ψυχολογία των μαζών, για να χτίσουμε μια γέφυρα με σκοπό να φτάσουμε στο πνεύμα των εργατών.

Σ' αυτόν τον τομέα, μόνο η πείρα μπορεί να μας διδάξει. Για ένα διάστημα, θα πρέπει να παλέψουμε σκληρά για να συγκεντρώσουμε την προσοχή των εργατών πάνω σ' ένα συγκεκριμένο σημείο: την κινητή κλίμακα μισθών και ωρών εργασίας.

Ο εμπειρισμός των αμερικανών εργατών επέτρεψε στα πολιτικά κόμματα να αναδειχτούν με μια ή δυο βασικές ιδέες, όπως η ενιαία φορολογία, το διμεταλλικό νομισματικό σύστημα (χρυσάφι-ασήμι), κλπ. Αυτές οι ιδέες άπλωσαν ταχύτατα μέσα στις μάζες: όταν οι μάζες διαπιστώσουν πως μια πανάκεια δεν αξίζει τίποτα, πέφτουν με τα μούτρα πάνω σε μια άλλη.

Εμείς, σήμερα, μπορούμε να παρουσιάσουμε ένα φάρμακο έντιμο, που δεν είναι δημαγωγικό, που είναι αναπόσπαστο μέρος του προγράμματός μας και που ανταποκρίνεται απόλυτα στη σημερινή κατάσταση.
Οι επίσημες στατιστικές μας πληροφορούν για 13 με 14 εκατομμύρια άνεργους, στην πραγματικότητα, πρέπει να υπολογίζουμε 16 με 20 εκατομμύρια. Τους νέους, ιδιαίτερα, τους έχουν ρίξει στην αθλιότητα.
Ο κύριος Ρούζβελτ ρίχνει σήμερα το βάρος του στα δημόσια έργα. Εμείς, όμως, θέλουμε να έχουν όλοι δουλειά, τόσο οι εργαζόμενοι στα δημόσια έργα, όσο και κείνοι που δουλεύουν στα ορυχεία, στους σιδηροδρόμους, κλπ... Θέλουμε να μπορεί ο καθένας να ζήσει με ευπρεπή τρόπο, και όπως και νά 'χει, σε ένα επίπεδο ίσο με το σημερινό, και απαιτούμε από τον κύριο Ρούζβελτ και το τραστ εγκεφάλων του, να οργανώσουν το πρόγραμμά τους για τα δημόσια έργα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε όλος ο κόσμος να μπορεί να δουλεύει με ανθρώπινους μισθούς. Κι αυτό είναι δυνατό με την κινητή κλίμακα των μισθών και των ωρών εργασίας. Παντού, σ' όλες τις περιοχές, πρέπει να σκεφτούμε πάνω στον τρόπο με τον οποίο θα παρουσιάσουμε αυτές τις ιδέες. Μετά πρέπει να οργανώσουμε μια καμπάνια ζύμωσης, με τέτοιο τρόπο που ο καθένας να μάθει ότι αυτό το πρόγραμμα είναι το πρόγραμμα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Πιστεύω πως μπορούμε να συγκεντρώσουμε την προσοχή των εργατών πάνω σ' αυτό το σημείο. Φυσικά, δεν είναι το μόνο σημείο, αλλά αυτό είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στη σημερινή κατάσταση: τα άλλα μπορούν να προστεθούν σ' αυτό στο βαθμό που αυτή η ιδέα γίνεται κτήμα των μαζών. Οι γραφειοκρατίες θα την πολεμήσουν. Αν αυτή η ιδέα κυριαρχήσει, πραγματικά, μέσα στις μάζες, οι φασιστικές τάσεις θα οργανωθούν για να απαντήσουν. Τότε λέμε πως πρέπει να οργανώσουμε και να αναπτύξουμε τις φρουρές αυτοάμυνας.

Σκέφτομαι πως στην αρχή, οι εργάτες θα υιοθετήσουν αυτή τη διεκδίκηση για την κινητή κλίμακα των μισθών και των ωρών εργασίας. Αλλά, στην ουσία, τι σημαίνει αυτή η διεκδίκηση; Στην πραγματικότητα, είναι η περιγραφή του συστήματος οργάνωσης της δουλειάς μέσα στη σοσιαλιστική κοινωνία. Είναι ο συνολικός αριθμός των ωρών εργασίας που χρειάζονται, διαιρεμένος με το συνολικό αριθμό των εργαζομένων. Αλλά, αν παρουσιάζαμε από την αρχή το σοσιαλιστικό σύστημα, θα χαρακτηριζόμασταν σαν ουτοπιστές από τον μέσο αμερικανό, που θα μας έλεγε πως αυτές είναι ιδέες που εισάγουμε από την Ευρώπη. Παρουσιάζουμε λοιπόν αυτό το σύστημα σαν την λύση της κρίσης, που θα εγγυηθεί στους εργάτες το δικαίωμά τους να τραφούν, να ζήσουν σε ευπρεπή διαμερίσματα, κάτω από ευπρεπείς όρους: είναι το ίδιο το σοσιαλιστικό πρόγραμμα, αλλά στην πιο απλή του μορφή, την πιο κοντινή στις μάζες».

ΕΡΩΤΗΣΗ: «Πώς να οργανώσουμε την καμπάνια γι' αυτό το πρόγραμμα;».

ΚΡΟΥΞ: «Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πως αυτή η καμπάνια εκτυλίσσεται με τον ακόλουθο τρόπο: αρχίζετε την αγκιτάτσια, για παράδειγμα, στη Μινεάπολη. Κερδίζετε ένα ή δυο συνδικάτα σ' αυτό το πρόγραμμα. Μετά στέλνετε αντιπροσώπους στις άλλες πόλεις, στα διάφορα συνδικάτα. Όταν αυτό το πρόγραμμα θα έχει βγει από το Κόμμα για να διεισδύσει μέσα στα συνδικάτα, θα έχετε ήδη μισοκερδισμένη τη μάχη. Θα στείλετε αντιπροσώπους στη Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στα ίδια συνδικάτα. Όταν η μάχη θα έχει κερδηθεί, θα καλέσετε ένα ειδικό συνέδριο. Αυτό θα αναγκάσει τους συνδικαλιστές γραφειοκράτες να πάρουν θέση υπέρ ή κατά: η συζήτηση θα είναι τότε δημόσια και θα δώσει υπέροχες ευκαιρίες για προπαγάνδα».

ΕΡΩΤΗΣΗ: «Αυτό το πρόγραμμα μπορεί να πραγματωθεί σήμερα;».

ΚΡΟΥΞ: «Είναι πιο εύκολο να ανατραπεί ο καπιταλισμός παρά να επιβληθεί πραγματικά η κινητή κλίμακα μισθών και ωρών εργασίας μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Καμιά από τις διεκδικήσεις μας δεν θα πραγματωθεί μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, γι' αυτό και τις αποκαλούμε μεταβατικές διεκδικήσεις: αυτές εγκαθιστούν μια γέφυρα που μας επιτρέπει να κερδίσουμε τους εργάτες, και μια πραγματική γέφυρα για να πάμε στη Σοσιαλιστική Επανάσταση. Όλο το πρόβλημα είναι να ξέρουμε το πώς να κινητοποιήσουμε τις μάζες για τον αγώνα: το πρόβλημα της διάσπασης των εργατών σε εργαζόμενους και άνεργους, λόγου χάρη, τίθεται μέσα σε αυτά τα πλαίσια. Πρέπει να βρούμε τα μέσα να ξεπεράσουμε αυτή τη διάσπαση. Η ιδέα μιας ξεχωριστής τάξης, της τάξης των ανέργων, που αποτελείται από καινούριους παρίες, είναι μια ιδέα που αποτελεί μέρος της ψυχολογικής προετοιμασίας για το φασισμό. Αν η εργατική τάξη δεν καταφέρει να ξεπεράσει αυτή τη διάσπαση, προπαντός στο συνδικαλιστικό επίπεδο, ο φασισμός θα έχει κάνει τη δουλειά του».

ΕΡΩΤΗΣΗ: «Πολλοί σύντροφοι δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί αυτή η διεκδίκηση δεν μπορεί να ικανοποιηθεί».

ΚΡΟΥΞ: «Είναι ένα ζήτημα πολύ σημαντικό. Αυτό το πρόγραμμα δεν είναι εφεύρεση ενός ανθρώπου. Απορρέει από τη μακριά εμπειρία των μπολσεβίκων. Το επαναλαμβάνω: το πρόγραμμα αυτό είναι η συγκεκριμενοποίηση της συλλογικής πείρας των επαναστατών. Είναι η εφαρμογή των παλιών αρχών στη σημερινή κατάσταση. Δεν πρέπει να το θεωρούμε σαν να έχει χαραχτεί οριστικά πάνω σε μάρμαρο, αλλά πρέπει να το βλέπουμε σαν προσαρμόσιμο στην αντικειμενική κατάσταση.

Οι επαναστάτες θεωρούν πάντα τις μεταρρυθμίσεις και τις κατακτήσεις σαν υποπροϊόντα της επαναστατικής πάλης. Αν περιοριστούμε στο να διεκδικούμε αυτό που μπορούμε να πετύχουμε, η κυρίαρχη τάξη δεν θα μας δώσει παρά το ένα δέκατο απ' αυτό, ή και τίποτε. Αν ζητάμε περισσότερα και είμαστε μάλιστα σε θέση να επιβάλουμε τις διεκδικήσεις μας, οι καπιταλιστές θα αναγκαστούν να παραχωρήσουν το μάξιμουμ. Όσο πιο μαχητικοί και απαιτητικοί είναι οι εργάτες, τόσο πιο πολλά μπορεί κανείς να απαιτεί και να κερδίζει. Οι διεκδικήσεις μας δεν είναι στείρα συνθήματα, είναι μέσα πίεσης πάνω στην μπουρζουαζία. Στο παρελθόν, στη διάρκεια του καλού καιρού για τον αμερικανικό καπιταλισμό, οι εργάτες αποκτούσαν πλεονεκτήματα από το γεγονός και μόνο ότι ρίχνονταν εμπειρικά στη μάχη και με πολύ μαχητικό πνεύμα.
Η σημερινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική.

Οι καπιταλιστές δεν έχουν μπροστά τους μια εποχή ευημερίας. Δεν φοβούνται καθόλου τις απεργίες, δεδομένου ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός εργατών που ψάχνουν για δουλειά. Γι' αυτό και το πρόγραμμα πρέπει να προσπαθεί να ενώσει τα δυο μέρη της εργατικής τάξης, τους εργαζόμενους και τους άνεργους. Κι αυτό ακριβώς κάνει η κινητή κλίμακα των μισθών και των ωρών εργασίας».

[1]. Κρουξ ήταν ένα από τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσε ο Τρότσκι την εποχή που ζούσε στο Μεξικό


]]>
<![CDATA[75 χρόνια από τη δολοφονία του Τρότσκι]]>Thu, 20 Aug 2015 17:38:08 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/75Picture
Σήμερα συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη δολοφονία του ηγέτη της Ρώσικης επανάστασης, επιφανούς μαρξιστή θεωρητικού και μάρτυρα της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης Λέον Τρότσκι. Οργανωτής του εγκλήματος ο Ιωσήφ Στάλιν και η γραφειοκρατική του κλίκα. Φυσικός αυτουργός ο πράκτορας της "Γκε - Πε - Ου" Ραμόν Μερκαντέρ. Τόπος της δολοφονίας το Κογιοακάν του Μεξικού, όπου ο Τρότσκι βρισκόταν εξόριστος. Με την ευκαιρία της θλιβερής επετείου δημοσιεύουμε μια συγκλονιστική μαρτυρία του Λέον Τρότσκι για την πρώτη απόπειρα δολοφονίας του από   τη σταλινική κλίκα του Κρεμλίνου, τον Μάη του 1940. Περιέχεται στο βιβλίο "Λέον Τρότσκι: Κείμενα για τον Σταλινισμό" που συμπεριλαμβάνει κείμενα του μεγάλου επαναστάτη μεταφρασμένα για πρώτη φορά στα ελληνικά (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις μας).

Λεόν Τρότσκι
Ο Στάλιν επιζητά το θάνατό μου
________________________________________

Γράφτηκε στο Κογιοακάν του Μεξικού δύο βδομάδες μετά την πρώτη απόπειρα δολοφονίας του Τρότσκι από την «Γκε- Πε –Ου» στις 24 Μάη 1940.


Η νύxτα της επίθεσης

Η επίθεση έγινε τα ξημερώματα, κατά τις 4 π.μ. Είχα κοιμηθεί γρήγορα, έχοντας πάρει ένα υπνωτικό χάπι μετά από μια δύσκολη ημέρα δουλειάς. Ξύπνησα από τον κρότο των πυροβολισμών,  αλλά ένιωθα πολύ ζαλισμένος, στην αρχή φαντάστηκα ότι γιορτάζονταν μια εθνική επέτειος με πυροτεχνήματα, έξω από τους τοίχους. Αλλά οι εκρήξεις ήταν τόσο κοντά, εδώ κοντά μέσα στο δωμάτιο, δίπλα μου και πάνω από το κεφάλι μου.  Η μυρωδιά του μπαρουτιού έγινε πιο δυνατή, πιο διεισδυτική. Ξεκάθαρα αυτό που περιμέναμε συμβαίνει τώρα: ήμασταν κάτω από επίθεση.

Που ήταν οι αστυνομικοί που φρουρούσαν πίσω από τους τοίχους; Που ήταν οι φρουροί του σπιτιού; Που βρίσκονταν οι εξωτερικοί φρουροί; Αιχμαλωτίστηκαν; Απήχθηκαν; Δολοφονήθηκαν; Η γυναίκα μου (1) είχε ήδη πηδήξει από το κρεβάτι της. Οι πυροβολισμού συνεχίστηκαν ασταμάτητα. Η γυναίκα μου αργότερα μου είπε ότι με βοήθησε στο πάτωμα, σπρώχνοντας με σ’ ένα διάστημα μεταξύ του κρεβατιού και  του τοίχου. Αυτό ήταν αλήθεια. Έμεινε πάνω μου καλύπτοντάς με, δίπλα από τον τοίχο, προστατεύοντάς με, με το σώμα της. Αλλά με ψιθύρους και νοήματα την έπεισα να πέσει ανάσκελα στο πάτωμα.

Οι σφαίρες έπεσαν απ’ όλες τις πλευρές, ήταν δύσκολο να πω από πού. Σε κάποια στιγμή η γυναίκα μου, όπως μου είπε αργότερα, μπορούσε να διακρίνει τα εκτοξευόμενα πυρά από ένα όπλο : συνεπώς ο πυροβολισμός έγινε ακριβώς εδώ στο δωμάτιο, παρότι δεν μπορούσαμε να δούμε κανένα. Η εντύπωσή μου είναι πως συνολικά περίπου διακόσιοι πυροβολισμοί ρίχθηκαν, από τους οποίους εκατό έπεσαν εδώ μέσα, κοντά μας. Θραύσματα γυαλιών από τα παράθυρα και σοβάδες έπεφταν από όλες τις κατευθύνσεις. Λίγο αργότερα ένιωσα ότι το δεξί μου πόδι είχε τραυματιστεί ελαφρά σε δύο σημεία.  

Όταν οι πυροβολισμοί έφθαναν προς το τέλος, ακούσαμε τον εγγονό (2) μας από το γειτονικό δωμάτιο να φωνάζει «Παππού!». Η φωνή του παιδιού μέσα στο σκοτάδι υπό τους ήχους των πυροβολισμών, παραμένει το πιο τραγικό στοιχείο εκείνης της νύκτας. Το αγόρι μετά τον πρώτο πυροβολισμό είχε διασχίσει το κρεβάτι του διαγώνια και έπεσε κάτω από το κρεβάτι. Ένας από τους εισβολείς, προφανώς πανικόβλητος, πυροβόλησε στο κρεβάτι, η σφαίρα πέρασε μέσα από το πάπλωμα, χτύπησε τον εγγονό μας στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του και τον ξάπλωσε στο πάτωμα. Οι εισβολείς έριξαν δύο εμπρηστικές βόμβες και άφησαν το δωμάτιο του εγγονού μας. Εκείνος, φωνάζοντας «Παππού!», τους κατεδίωξε στο προαύλιο, αφήνοντας μια λωρίδα αίματος πίσω του και κάτω από πυροβολισμούς, όρμησε στο δωμάτιο ενός από τους φρουρούς.

Στο άκουσμα της κραυγής του εγγονού μας από την αυλή, η γυναίκα μου κατευθύνθηκε προς το άδειο δωμάτιό του. Μέσα εκεί, το πάτωμα, η πόρτα και ένα μικρό ντουλάπι καίγονταν. «Απήγαγαν τον Σέβα» της είπα. Αυτή ήταν η πιο επώδυνη στιγμή. Οι σφαίρες συνέχιζαν να πέφτουν έξω από τους τοίχους του σπιτιού.  Οι τρομοκράτες προφανώς κάλυπταν την υποχώρησή τους. Η γυναίκα έσπευσε να σβήσει τις φλόγες με ένα χαλάκι. Για μια βδομάδα μετά έπρεπε να περιποιέται τα εγκαύματα της.

Δύο μέλη της φρουράς μας εμφανίστηκαν, ο Ότο και ο Τσαρλς, που είχαν ξεκοπεί από εμάς κατά την διάρκεια της επίθεσης από τα πολυβόλα. Επιβεβαίωσαν το γεγονός ότι οι εισβολείς είχαν προφανώς αποσυρθεί, από την στιγμή, που κανένας δεν φαίνονταν στο προαύλιο. Ο φρουρός που είχε νυκτερινή βάρδια, ο Ρόμπερτ Σέλντον Χαρτ (4), είχε εξαφανιστεί. Γιατί άραγε η αστυνομική φρουρά που στάθμευε απ’ έξω σώπασε; Περικυκλώθηκε από τους εισβολείς που φώναξαν : «Viva Almazan (5) !». Αυτή τουλάχιστον ήταν η ιστορία που μας ειπώθηκε από έναν αστυνομικό.

Η γυναίκα μου και εγώ, την επόμενη μέρα ήμασταν πεπεισμένοι ότι οι εισβολείς είχαν πυροβολήσει μόνο από τα παράθυρα και τις πόρτες και πως κανένας δεν είχε μπει στο δωμάτιό μας. Όμως μια ανάλυση της τροχιάς των σφαιρών, απέδειξε ότι οκτώ πυροβολισμοί χτύπησαν τον τοίχο και τις κεφαλές των δυο κρεβατιών και άφησαν τρύπες σε 4 σημεία και στα δύο παπλώματα, όπως και ίχνη στο πάτωμα κάτω από τα κρεβάτια. Συνεπώς θα έπρεπε να είχαν ριχθεί μόνο μέσα από το ίδιο το δωμάτιο. Άδειοι κάλυκες βρέθηκαν στο πάτωμα. Το πεταγμένο ύφασμα μιας κουβέρτας σε δύο σημεία συνηγορεί στο ίδιο πράγμα.

Αλλά πότε μπήκαν οι τρομοκράτες στο υπνοδωμάτιο; Ήταν εκεί πριν ακόμα την πρώτη φάση της επιχείρησής τους, πριν ακόμα εμείς ξυπνήσουμε; Ή αντίθετα  μπήκαν τις τελευταίες στιγμές, όταν εμείς ήμασταν στο δωμάτιο; Κλίνω προς την τελευταία εκδοχή.  Έχοντας ρίξει από τα παράθυρα και τις πόρτες αρκετές σφαίρες προς τα κρεβάτια, χωρίς να ακούσουν καμία κραυγή ή οιμωγή, πίστεψαν ότι είχαν ολοκληρώσει επιτυχώς το έργο τους. Ένας από αυτούς ίσως, είχε μπει την τελευταία στιγμή στο δωμάτιο για έναν τελευταίο έλεγχο. Πιθανά τα σεντόνια και τα μαξιλάρια να είχαν διατηρήσει τη μορφή ανθρώπινων σωμάτων. Στις τέσσερις το πρωί, το δωμάτιο ήταν μέσα στο σκοτάδι. Η γυναίκα μου και εγώ, μέναμε στο πάτωμα ακίνητοι και σιωπηλοί. Πριν αφήσουν το υπνοδωμάτιό μας, οι τρομοκράτες που μπήκαν μέσα για να επαληθεύσουν ότι το καθήκον τους είχε εκπληρωθεί, ίσως έριξαν μερικές σφαίρες στα κρεβάτια μας, για να «έχουν το κεφάλι τους ήσυχο».
Θα ήταν πολύ επίπονο να αναλύσουμε εδώ, σε λεπτομέρεια τους διάφορους θρύλους που είναι προϊόν παρεξήγησης ή δόλου και οι οποίοι έχουν χρησιμέψει άμεσα ή έμμεσα σαν βάση για την θεωρία της «αυτό- επίθεσης». Ο τύπος μεταδίδει ρεπορτάζ σύμφωνα με τα οποία, η γυναίκα μου κι εγώ, δεν ήμασταν στο υπνοδωμάτιο μας την ώρα της εισβολής. Η «El Popular» (το όργανο του σταλινικού συμμάχου Τολεντάνο(6)), αναφέρει σχετικά με τις «αντιφάσεις» μου: σύμφωνα με μια εκδοχή φέρομαι να σύρθηκα σε μια γωνία του υπνοδωματίου, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, έπεσα στο πάτωμα κ.λ.π Δεν υπάρχει ούτε μια λέξη αλήθειας σε όλα αυτά. Όλα τα δωμάτια στο σπίτι μας είναι κατειλημμένα το βράδυ, από εξουσιοδοτημένα άτομα, με την εξαίρεση της βιβλιοθήκης, της τραπεζαρίας και του δωματίου που εργάζομαι. Αλλά οι εισβολείς πέρασαν ακριβώς μέσα από αυτά και δεν μας βρήκαν εκεί. Κοιμόμασταν όπως πάντα στο ίδιο δωμάτιο : στο δωμάτιό μας. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, έπεσα στο πάτωμα και αργότερα η γυναίκα μου με έσπρωξε στη γωνία του δωματίου.

Πως σωθήκαμε; Προφανώς χάρις σε ένα τυχαίο γεγονός. Τα κρεβάτια βρέθηκαν κάτω από πυροβολισμούς. Ίσως οι εισβολείς φοβήθηκαν να μην χτυπήσουν ο ένας τον άλλο και ενστικτωδώς πυροβόλησαν είτε ψηλότερα, είτε χαμηλότερα από εκεί που έπρεπε να έχουν ρίξει. Αλλά αυτή είναι μόνο μια ψυχολογική εικασία. Είναι επίσης καθοριστικό, το ότι η γυναίκα μου κι εγώ, αντιδράσαμε, χωρίς να χάσουμε τα μυαλά μας, χωρίς να πεταχτούμε τριγύρω στο δωμάτιο, χωρίς να φωνάξουμε και να καλέσουμε για βοήθεια, όταν αυτό ήταν κίνηση απελπισίας, χωρίς να πυροβολήσουμε όταν αυτό ήταν ανούσιο, αλλά παραμείναμε σιωπηλοί στο πάτωμα προσποιούμενοι ότι είμαστε νεκροί.

Το λάθος του Στάλιν

Σε κάποιον αμύητο μοιάζει ίσως ακατανόητο, το ότι η κλίκα του Στάλιν έπρεπε πρώτα να με εξορίσει και μετά να αποπειραθεί να με δολοφονήσει στο εξωτερικό. Δεν θα ήταν απλούστερο να με είχε δολοφονήσει στη Μόσχα, όπως έκανε με τόσους άλλους;

Η εξήγηση είναι αυτή : το 1928 όταν είχα διαγραφεί από το κόμμα και εξοριστεί στην Κεντρική Ασία ήταν ακόμα αδύνατο να μιλήσεις, όχι για πυροβολισμό, αλλά και για σύλληψη. Η γενιά με την οποία εγώ πορεύθηκα μέσα από την Οκτωβριανή επανάσταση και τον εμφύλιο πόλεμο, ήταν ακόμα ζωντανή. Το Πολιτικό Γραφείο αισθάνονταν, τον εαυτό του πολιορκημένο από όλες τις πλευρές. Από την Κεντρική Ασία ήμουν ικανός να διατηρώ την άμεση επαφή με την Αντιπολίτευση. Σε αυτές τις συνθήκες ο Στάλιν, μετά από ταλαντεύσεις ενός χρόνου, αποφάσισε να καταφύγει στην εξόρισή μου στο εξωτερικό, σαν το λιγότερο κακό. Πίστεψε ότι ο Τρότσκι, απομονωμένος από την ΕΣΣΔ, στερημένος από έναν μηχανισμό και υλικές πηγές, θα είναι ανίκανος να αναλάβει οποιαδήποτε δράση. Επιπρόσθετα, ο Στάλιν υπολόγισε ότι έχοντας επιτύχει να αμαυρώσει την υπόληψή μου, στα μάτια της χώρας, θα μπορούσε χωρίς δυσκολία να εμποδίσει, μέσω της φιλικής Τουρκικής κυβέρνησης, την επιστροφή μου στη Μόσχα για την τελική αναμέτρηση. Τα γεγονότα έδειξαν ότι, παρ’ όλα αυτά, είναι δυνατό να συμμετέχω στην πολιτική ζωή, χωρίς να διαθέτω ούτε μηχανισμό, ούτε υλικές πηγές. Με τη βοήθεια των νέων φίλων, έθεσα τα θεμέλια της Τέταρτης Διεθνούς, η οποία προχωράει αργά, αλλά επίμονα. Οι Δίκες της Μόσχας του 1936 -1937, μεθοδεύτηκαν για να εμποδίσουν την απέλασή μου από την Νορβηγία, στην πραγματικότητα για να με παραδώσουν στα χέρια της «Γκε- Πε-Ου». Αλλά αυτό δεν επιτεύχθηκε. Έφθασα στο Μεξικό. Πληροφορήθηκα ότι ο Στάλιν αρκετές φορές υποστήριξε ότι η απέλασή μου ήταν ένα «σημαντικό λάθος.» Κανένας άλλος τρόπος δεν έμεινε για να διορθωθεί το λάθος εκτός από μια τρομοκρατική πράξη.

Η προπαρασκευαστικές ενέργειες της «Γκε- Πε –Ου»

Τα τελευταία χρόνια η «Γκε-Πε-Ου» έχει  εξοντώσει πολλές εκατοντάδες φίλων μου, συμπεριλαμβανομένων μελών της οικογένειάς μου στην ΕΣΣΔ. Στην Ισπανία δολοφόνησε τον πρώην γραμματέα μου Έρβιν Βολφ και έναν αριθμό από πολιτικούς μου ομοϊδεάτες. Στο Παρίσι δολοφόνησαν τον γιό μου Λέον Σεντώφ (7), τον οποίο οι επαγγελματίες δολοφόνοι του Στάλιν κυνηγούσαν για δύο χρόνια. Στη Λωζάννη η «Γκε – Πε - Ου» δολοφόνησε τον Ίγκνας Ράις (8) που είχε αποχωρήσει από τις γραμμές της και εντάχθηκε στην Τέταρτη Διεθνή. Στο Παρίσι, πράκτορες  του Στάλιν δολοφόνησαν έναν ακόμα πρώην γραμματέα μου τον Ρούντολφ Κλέμεντ, του οποίου το σώμα βρέθηκε με το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια κομμένα.

Στο Μεξικό συνέβη μια προφανής απόπειρα να με δολοφονήσουν, με ένα άτομο που εμφανίστηκε στο σπίτι μου με πλαστές συστάσεις από μια εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία. Ήταν μετά το περιστατικό αυτό που κινητοποιηθήκαν οι φίλοι μου και λήφθηκαν τα πιο σοβαρά μέτρα άμυνας : ολοήμερη φύλαξη, σύστημα συναγερμού κ.λ.π

Μετά την ενεργή και αληθινά δολοφονική συμμετοχή της «Γκε –Πε –Ου» στα Ισπανικά γεγονότα δέχθηκα πολλά γράμματα από φίλους μου, που διαμένουν στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη, σχετικά με πράκτορες της «Γκε –Πε – Ου» που στάλθηκαν στο Μεξικό από τη Γαλλία και τις ΗΠΑ.  Τα ονόματα και οι φωτογραφίες κάποιων από αυτούς του κυρίους, δόθηκαν από εμένα στην Μεξικανική αστυνομία. Το ξέσπασμα του πολέμου επιδείνωσε την κατάσταση εξαιτίας του ασυμβίβαστου αγώνα μου ενάντια στην εξωτερική και εγχώρια πολιτική του Κρεμλίνου. Οι δηλώσεις και τα άρθρα μου στον παγκόσμιο Τύπο για τον διαμελισμό της Πολωνίας, την εισβολή στη Φινλανδία, την αδυναμία του Κόκκινου Στρατού που προκλήθηκε από τον Στάλιν, κ.λ.π, αναμεταδόθηκαν σε όλες τις χώρες του κόσμου σε δεκάδες εκατομμυρίων αντίτυπα. Η δυσαρέσκεια μέσα στην ΕΣΣΔ αναπτύσσεται. Με την ικανότητα ενός παλιού, πρώην επαναστάτη, ο Στάλιν θυμάται ότι η Τρίτη Διεθνής ήταν ασύγκριτα πιο αδύνατη στην αρχή του τελευταίου πολέμου από ότι είναι η Τέταρτη Διεθνής σήμερα. Η  εξέλιξη του πολέμου μπορεί να επιφέρει μια ώθηση στην ανάπτυξη της Τέταρτης Διεθνούς, επίσης και μέσα στην ΕΣΣΔ. Γι’ αυτό ο Στάλιν δεν μπορεί να παρέλειψε να εκδώσει διαταγές στους πράκτορές του να με τελειώσουν το συντομότερο δυνατό.

Συμπληρωματική Μαρτυρία

Γεγονότα γνωστά σε όλους και γενικές πολιτικές σκοπιμότητες, αναμφίβολα φανερώνουν ότι η οργάνωση της απόπειρας της 24ης Μαΐου, θα μπορούσε να εκπορεύεται μόνο από την «Γκε –Πε –Ου». Παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει καθόλου έλλειψη συμπληρωματικών μαρτυριών.

1. Λίγες εβδομάδες πριν την απόπειρα, ο Μεξικανικός Τύπος κατακλείστηκε από φήμες για μια συγκέντρωση πρακτόρων της «Γκε –Πε – Ου» στη χώρα. Μια μεγάλη ποσότητα στοιχείων σε αυτά τα ρεπορτάζ, ήταν λαθεμένα. Αλλά η  ουσία αυτών των φημών ήταν σωστή.

2. Πολύ αξιοσημείωτη, είναι η εξαιρετικά υψηλή τεχνική των εισβολέων. Η δολοφονία απέτυχε χάρις σε ένα ή δύο τυχαία περιστατικά, που πάντα προκύπτουν σαν αστάθμητοι παράγοντες σε κάθε πόλεμο. Αλλά η προετοιμασία και η εκτέλεση της επίθεση ήταν εκπληκτικά από την σκοπιά του σχεδιασμού και της αξιολόγησης της κατάστασης. Οι τρομοκράτες ήταν εξοικειωμένοι με την διαρρύθμιση  του σπιτιού και της εσωτερικής του ζωής, εφοδιασμένοι με αστυνομικές στολές, όπλα, ηλεκτρικό πριόνι, ανεμόσκαλες κ.λ.π. Πέτυχαν πλήρως την εξουδετέρωση της αστυνομικής φρουράς που στάθμευε έξω από το σπίτι, παρέλυσαν τους εσωτερικούς φρουρούς με μια σωστή στρατηγική πυρός, διείσδυσαν στο δωμάτιο των υποψήφιων θυμάτων, έβαλλαν  ανελέητα για τρία με πέντε λεπτά, έριξαν εμπρηστικές βόμβες και άφησαν το πεδίο της επίθεσης χωρίς ίχνος. Τέτοια επιμέλεια είναι πάνω από τις δυνατότητες μιας ομάδας ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Εδώ πρέπει να παρατηρήσουμε την ύπαρξη εμπειρίας, εκπαίδευσης, σημαντικών πηγών χρηματοδότησης και μια ευρεία επιλογή εκτελεστών. Αυτή είναι δουλειά της «Γκε –Πε – Ου».  

3. Σε αυστηρή συμφωνία με όλο το σύστημα της «Γκε –Πε –Ου», είναι η φροντίδα για την στροφή της ανάκρισης σε λάθος ίχνη, η οποία συμπεριλαμβάνεται στο όλο σχέδιο της επίθεσης. Ενώ  επιτίθονταν στην αστυνομία, οι εισβολείς φώναζαν «Viva Almazan!». Αυτές οι τεχνητές και απατηλές κραυγές στη νύκτα ενώπιον πέντε αστυνομικών, τρεις από τους οποίους αποκοιμισμένοι,  επιτέλεσαν ταυτόχρονα δύο αντικειμενικούς στόχους : να αποπροσανατολίσουν,  ακόμα και για λίγες μέρες ή ώρες,  την προσοχή της επερχόμενης ανάκρισης μακριά από την «Γκε – Πε – Ου» και τους πράκτορές της στο Μεξικό και να δυσφημίσει τους υποστηρικτές ενός από τους προεδρικούς υποψηφίους. Να σκοτώνεις έναν αντιπολιτευόμενο, ενώ ρίχνεις την σκιά της υποψίας πάνω σε έναν άλλον, αυτή είναι η κλασσική μέθοδος της «Γκε –Πε –Ου» και πιο συγκεκριμένα, του εμπνευστή της του Στάλιν.

4. Οι επιτιθέμενοι είχαν στην  κατοχή τους διάφορες εμπρηστικές βόμβες, δύο από τις οποίες ρίχθηκαν στο δωμάτιο του εγγονού μας. Οι μετέχοντες στην επίθεση έτσι είχαν στην πρόθεσή τους, όχι μόνο να δολοφονήσουν, αλλά και να κάψουν. Ο μόνος στόχος τους θα μπορούσε να είναι να καταστρέψουν τα αρχεία μου. Αυτό θα ενδιέφερε μόνο τον Στάλιν, ιδιαίτερα από τη στιγμή που τα αρχεία μου έχουν εξαιρετική αξία στον αγώνα ενάντια στην ολιγαρχία της Μόσχας. Με τη βοήθεια των αρχείων μου, ήμουν έτοιμος, ειδικότερα να αποκαλύψω της δικαστικές απάτες της Μόσχας. Στις 7 Νοέμβρη 1936 η «Γκε – Πε – Ου» λαμβάνοντας μεγάλο ρίσκο, είχε ήδη ληστέψει μέρος των αρχείων μου στο Παρίσι. Τα υπόλοιπα τμήματα του αρχείου μου, δεν τα είχαν ξεχάσει τη νύκτα της 24ης Μαΐου. Οι εμπρηστικές βόμβες είναι κάτι σαν κάρτα πρόσκλησης του Στάλιν.

5.Εξαιρετικά χαρακτηριστικός για τα εγκλήματα της «Γκε – Πε –Ου» είναι ο καταμερισμός εργασίας  ανάμεσα στους μυστικούς δολοφόνους και τους νόμιμους «φίλους» : ενώ η εισβολή προετοιμάζονταν, μαζί με την υπόγεια δουλειά της συνομωσίας, διεξάγονταν μια ανοιχτή συκοφαντική καμπάνια για να δυσφημιστεί το υποψήφιο θύμα. Ο ίδιος καταμερισμός εργασίας συνεχίστηκε και μετά από την διάπραξη του εγκλήματος : οι τρομοκράτες πήγαν να κρυφθούν, ενώ οι συνήγοροί τους έξω, στα φανερά, αποπειράθηκαν να κατευθύνουν την προσοχή της αστυνομίας προς μια εσφαλμένη κρίση.

6. Τελικά είναι αδύνατο να μην προκληθεί η προσοχή του Διεθνούς Τύπου : εφημερίδες από όλες τις τάσεις ανέφεραν ανοιχτά ή έμμεσα  το γεγονός ότι η επίθεση ήταν έργο της «Γκε –Πε – Ου». Μόνο οι εφημερίδες που επιδοτούνται από το Κρεμλίνο και εφαρμόζουν  τις διαταγές της, υποστήριξαν μια αντίθετη εκδοχή. Αυτό είναι  ένα αδιάψευστο πολιτικό τεκμήριο ενοχής!

27 Μαΐου – Η στροφή στην ανάκριση

Το πρωί της 24ης Μαΐου, ο ηγετικοί εκπρόσωποι της αστυνομίας ζήτησαν την συνεργασία μου για να εξιχνιάσουν το έγκλημα. Ο στρατηγός Σαλαζάρ και δεκάδες πρακτόρων, μου ζήτησαν πληροφορίες με τον πιο φιλικό τρόπο. Η οικογένειά μου, οι συνεργάτες μου και εγώ κάναμε ότι ήταν δυνατό.

Στις 25 ή στις 26 Μαΐου, δύο μυστικοί πράκτορες της αστυνομίας μου είπαν ότι η ανάκριση ήταν στον σωστό δρόμο και ότι τώρα, όλα τα γεγονότα δείχνουν ότι «αποδεδειγμένα επρόκειτο για απόπειρα δολοφονίας».  Έμεινα κατάπληκτος. Μετά από όλα αυτά, τι άλλο ήταν δηλαδή δυνατό να αποδειχθεί;  Αναρωτήθηκα ενάντια σε ποιόν ακριβώς η αστυνομία είχε να αποδείξει ότι η επίθεση ήταν επίθεση; Σε κάθε περίπτωση, έως το απόγευμα της 27ης Μάη, η ανάκριση, από ότι μπορώ να κρίνω, κατευθύνθηκε ενάντια τους άγνωστους επιτιθέμενους και  όχι ενάντια στα θύματα της επίθεσης. Στις 28 Μαΐου μετέφερα στον στρατηγό Σαλαζάρ κάποιο τεκμήριο που όπως το τρίτο στάδιο της ανάκρισης φανέρωσε, ήταν πολύ σημαντικό. Αλλά σύμφωνα με την ατζέντα, τότε βρισκόμασταν στο δεύτερο στάδιο, στο οποίο δεν είχα καμία υπόνοια ότι η ανάκριση κατευθύνονταν ενάντια σε μένα και τους συνεργάτες μου.

Κατά τη διάρκεια της 28ης Μαΐου μια συνολική και απότομη στροφή στον προσανατολισμό της ανάκρισης και στην προσέγγιση της αστυνομίας απέναντί μου μεθοδεύονταν και ολοκληρώνονταν. Αμέσως γίναμε δέκτες μιας ατμόσφαιρας εχθρικής. Ποιο ήταν το αντικείμενο; Αναρωτιόμαστε. Αυτή η στροφή, δεν προέκυψε από μόνη της. Πρέπει να υπήρχαν συγκριμένοι και επιτακτικοί λόγοι. Ούτε καν ένα ομοίωμα γεγονότος ή κάποια υπόνοια γεγονότος που να μπορούσε να δικαιολογήσει μια τέτοια στροφή της ανάκρισης, δεν εμφανίστηκε, ούτε και θα μπορούσε ν εμφανιστεί. Δεν μπορώ να βρω άλλη εξήγηση για την στροφή, από την τερατώδη πίεση του μηχανισμού της «Γκε – Πε – Ου», που βάσισε τον εαυτό της σε όλους τους «φίλους» της. Πίσω από το προσκήνιο, προέκυψε ένα αληθινό πραξικόπημα. Ποιος το καθοδηγούσε;

Εδώ είναι ένα γεγονός το οποίο ίσως μοιάζει ασήμαντο, αλλά στο οποίο αρμόζει η πιο σοβαρή προσοχή : Η «El Popular» and η «El Nacional» ανέφεραν το πρωί της 27ης  Μαΐου μια πανομοιότυπη ιστορία με τίτλο «Ο Κύριος Τρότσκι αντιφάσκει»  η οποία μου αποδίδει αντιφάσεις στο ζήτημα του που βρισκόμουν την νύκτα της 24ης Μαΐου και κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Η ιστορία, η οποία έμεινε ολοκληρωτικά δίχως να σημειωθεί από εμένα σε αυτές τις φρενήρεις στιγμές, ήταν μια αδέξια εφεύρεση, από την αρχή μέχρι το τέλος.

Ποιος προμήθευσε στις «αριστερές» εφημερίδες αυτή την ιστορία; Αυτό είναι ένα ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας. Η ιστορία αναφέρεται σε ανώνυμους «παρατηρητές». Ποιοι είναι αυτοί οι παρατηρητές;  Τι ακριβώς παρατήρησαν και που; Είναι αυτονόητο ότι αυτή η ιστορία είχε για σκοπό της να προετοιμάσει και να δικαιολογήσει στα μάτια των κυβερνητικών κύκλων, όπου αυτές οι εφημερίδες διαβάζονται ευρέως, την εχθρική στροφή της ανάκρισης εναντίον μου και εναντίον των συνεργατών μου. Μια ανάκριση αυτού του περίεργου επεισοδίου, θα ρίξει αναμφισβήτητα φως σε πολλά πράγματα.

Δύο υπηρέτες του νοικοκυριού μας ανακρίθηκαν για πρώτη φορά στις 28 Μάη, σε μια μέρα κατά την οποία είχαμε ήδη αισθανθεί μια ατμόσφαιρα εχθρότητας και όταν τα μυαλά της αστυνομίας είχαν ήδη κατευθυνθεί προς τη θεωρία της αυτό-επίθεσης. Την επόμενη μέρα, στις 19 και οι δύο γυναίκες κλήθηκαν και πήγαν στις 4 μ.μ στην Οδό Μαντέρο, όπου ανακρίθηκαν μέχρι τις 11 μ.μ. μέσα στο κτίριο και από τις 11 μέχρι τις 2 π.μ στο σκοτεινό προαύλιο, σε ένα αυτοκίνητο. Δεν κρατήθηκαν πρακτικά. Τις μετέφεραν στο σπίτι περίπου στις 3 π.μ. Στις 30 Μαΐου ένας πράκτορας της αστυνομίας εμφανίστηκε στην κουζίνα με ένα έτοιμο συμφωνητικό και οι δύο γυναίκες το υπέγραψαν χωρίς να το διαβάσουν. Ο πράκτορας άφησε την κουζίνα ένα λεπτό μετά την είσοδό του σε αυτή. Όταν οι δύο γυναίκες ανακάλυψαν στις εφημερίδες ότι οι γραμματείς μου Τσαρλς και Ότο συνελήφθησαν στη βάση της δικής τους κατάθεσης, τότε και οι δύο τους δήλωσαν ότι δεν ανέφεραν απολύτως τίποτα που να δικαιολογεί την σύλληψη.

Γιατί αυτά τα δύο μέλη της φρουράς συνελήφθησαν και όχι οι άλλοι; Γιατί ο Ότο και ο Τσαρλς υπηρετούσαν ως σύνδεσμοι με τις αρχές και με τους λιγοστούς φίλους μας στην πόλη. Προετοιμάζοντας το χτύπημα εναντίον μου, οι ανακριτικές αρχές αποφάσισαν πρώτα από όλα να απομονώσουν το σπίτι μας εντελώς. Την ίδια μέρα ένας Μεξικάνος ο Σ. και ένας Τσέχος ο Μπ., οι νέοι φίλοι μας που μας επισκέφθηκαν για να εκφράσουν τη συμπάθειά τους, τέθηκαν υπό σύλληψη. Ο σκοπός των συλλήψεων ήταν προφανώς ο ίδιος : να αποκοπούν οι συνδέσεις μας με τον έξω κόσμο. Τα συλληφθέντα μέλη της φρουράς ήρθαν αντιμέτωπα με την απαίτηση σε «ένα τέταρτο της ώρας» να ομολογήσουν ότι ήμουν εγώ που είχα διατάξει εκείνους να πραγματοποιήσουν την «αυτό-επίθεση». Δεν είμαι διατεθειμένος να υπερβάλω την σημασία αυτών των επεισοδίων ή να τους προσδώσω ένα τραγικό νόημα. Με ενδιαφέρουν αποκλειστικά από την σκοπιά της δυνατότητας να ξεσκεπάσω αυτούς που, πίσω από τη σκηνή, ήταν ικανοί στη διάρκεια 24 ωρών να επιφέρουν μια σχεδόν μαγική στροφή στην κατεύθυνση της ανάκρισης. Αυτές οι δυνάμεις συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να ασκούν μια επιρροή στην πορεία της ανάκρισης.

Την Πέμπτη 30 Μαΐου, όταν ο Μπ. ανακρίθηκε στην Βία Μαντέρα, όλοι οι πράκτορες της αστυνομίας διοχέτευαν την θεωρία της «αυτό-επίθεσης», συσχετίζοντάς την αυθάδικα με εμένα, την γυναίκα μου και τους συνεργάτες μου. Κατά τη διάρκεια της κράτησής του για τέσσερις μέρες, ο Σ., είχε την ευκαιρία να ακούσει αρκετές συζητήσεις ανάμεσα σε πράκτορες της αστυνομίας.  Το συμπέρασμά του είναι το ακόλουθο: «Το χέρι των Τολεντάνο, Μπάσολς (9) και άλλων διεισδύει βαθειά στην δραστηριότητα της αστυνομίας και αυτό έγινε με αξιόλογη επιτυχία. Η ιδέα της αυτό-επίθεσης εκπορεύτηκε από αυτή την πηγή»

Η θεωρία της «Αυτo-επίθεσης»

Η πίεση των ενδιαφερομένων κύκλων πρέπει να είχε αποδειχθεί αληθινά αφόρητη για να υποχρεώσει τους εκπροσώπους της ανάκρισης να πάρουν στα σοβαρά την εξωφρενική ιδέα της «αυτό-επίθεσης». Ποιό σκοπό θα μπορούσα να επιδιώκω για να αποτολμήσω μια τέτοιου είδους επιχείρηση; Κανένας δεν το εξήγησε αυτό μέχρι σήμερα. Υπονοείται ότι ήθελα να αμαυρώσω τον Στάλιν και την «Γκε – Πε –Ου». Αλλά θα μπορούσε να προσθέσει κάτι μια επίθεση στην ανυποληψία ενός ανθρώπου, ο οποίος έχει εξολοθρέψει ολόκληρη την παλιά γενιά του Μπολσεβίκικου κόμματος; Ειπώθηκε ότι θέλω να αποδείξω την ύπαρξη της «Πέμπτης Φάλαγγας». Γιατί; Για ποιο σκοπό; Πίσω από τους πράκτορες της «Γκε – Πε – Ου» είναι αρκετά προφανές ότι δε χρειάζεται μια μυστηριώδης «Πέμπτη Φάλαγγα. Λέγεται ότι ήθελα να δημιουργήσω δυσκολίες για τη Μεξικάνικη κυβέρνηση. Ποια πιθανά κίνητρα μπορούσα να έχω για να δημιουργήσω δυσκολίες στην μόνη κυβέρνηση που ήταν φιλόξενη σε εμένα; Λέγεται ότι ήθελα να προκαλέσω έναν πόλεμο ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικό. Αλλά αυτή η εξήγηση ανήκει απόλυτα στο κυρίαρχο παραλήρημα. Για να προκαλέσεις έναν τέτοιο πόλεμο θα ήταν σε κάθε περίπτωση πολύ πιο αποτελεσματικό να οργανώσεις μια επίθεση στον αμερικανό πρέσβη ή σε έναν πετρελαιοβιομήχανο και όχι σε έναν επαναστάτη Μποσλεβίκο, ξένο και μισητό στους ιμπεριαλιστικούς κύκλους.

Όταν ο Στάλιν οργανώνει μια απόπειρα για να με δολοφονήσει, το μήνυμα των πράξεών του είναι καθαρό : θέλει να εξοντώσει τον υπ’ αριθμό ένα εχθρό του.  Ο Στάλιν δε ρισκάρει τίποτα, αφού ενεργεί από μακρινή απόσταση. Αντίθετα εγώ, οργανώνοντας μια «αυτό-επίθεση», θα ρίσκαρα τη δική μου μοίρα, τη μοίρα της οικογένειας, την πολιτική μου υπόληψη και την υπόληψη του κινήματος που υπηρετώ. Τι θα μπορούσα να κερδίσω από αυτό;

Αλλά ακόμα και αν κάποιος υπέθετε ότι θα μπορούσα ποτέ να έχω αποκηρύξει το σκοπό ολόκληρης της ζωής μου και έχοντας στραφεί ενάντια στα ίδια τα ζωτικά μου συμφέροντα στο βωμό ενός άγνωστου σκοπού, τότε ακόμα παραμένει το ακόλουθο ερώτημα : πως και που προσέλαβα 20 εκτελεστές; πως μπόρεσα να τους προμηθεύσω με στολές της αστυνομίας; πως τους εξόπλισα; πως τους εφοδίασα με όλα τα αναγκαία πράγματα κ.λ.π. Με άλλα λόγια, πως ένας άνθρωπος, που ζει σχεδόν εντελώς απομονωμένος από τον έξω κόσμο, επινόησε να φέρει σε πέρας μια επιχείρηση που ενδείκνυται μόνο για έναν πανίσχυρο μηχανισμό; Ομολογώ ότι αισθάνομαι άβολα να υποβάλω σε κριτική μια ιδέα που δεν επιδέχεται καμίας κριτικής.

Η «Γκε -Πε – Ου» κινητοποίησε με μεγάλη επιμέλεια τους πράκτορές της για να με δολοφονήσει. Η απόπειρα απέτυχε χάρις σε ένα τυχαίο γεγονός. Οι φίλοι της «Γκε – Πε – Ου» είναι εκτεθειμένοι. Είναι τώρα υποχρεωμένοι να κάνουν τα πάντα για να επιρρίψουν σ’ εμένα την ευθύνη για την αποτυχημένη απόπειρα του δικού τους αρχηγού. Για να επιτύχουν τώρα σε αυτή την προπαγάνδα, έχουν μια ευρεία επιλογή μέσων. Είναι υποχρεωμένοι να λειτουργήσουν με αδέξιες μεθόδους και να καθοδηγηθούν από το γνωμικό του Χίτλερ : όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα τόσο πιο εύκολο είναι να γίνει πιστευτό.

Οι αντιδράσεις του Τύπου

Εξαιρετικά πολύτιμα συμπεράσματα σχετικά με την παρασκηνιακή δουλειά της «Γκε – Πε – Ου» μπορούν να βγουν από τη στάση μιας συγκεκριμένης μερίδας του Μεξικάνικου Τύπου στις μέρες που ακολούθησαν την απόπειρα δολοφονίας. Ας αφήσουμε κατά μέρος την «La Vo de Mexico» την επίσημη Σταλινική έκδοση με τις αδέξιες αντιφάσεις, της ανούσιες κατηγορίες και κυνικές συκοφαντίες. Ας αφήσουμε κατά μέρος τα όργανα της Δεξιάς, τα οποία είναι από τη μια πλευρά καθοδηγούνται από το κυνήγι των εντυπώσεων και από την άλλη, προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την επίθεση για τους δικούς τους σκοπούς, ενάντια στους «αριστερούς» γενικά. Πολιτικά είμαι περισσότερο αποστασιοποιημένος από τέτοιες εφημερίδες, όπως η «Universal» ή «Excelsior» συγκριτικά με τον Λομπάρντο Τολεντάνο και την φάρα του. Ασχολούμαι με τις ανωτέρω εφημερίδες για αυτοάμυνα, όπως θα μπορούσα να ασχοληθώ με ένα λεωφορείο για μεταφορά. 
Ακόμα περισσότερο, οι μανούβρες των δεξιών εφημερίδων είναι μόνο μια αντανάκλαση της πολιτικής της χώρας και με αυτή την έννοια, έχουν μια ουδέτερη προσέγγιση στο ζήτημα της επίθεσης και της «Γκε – Πε – Ου». Για τους σκοπούς μας, είναι πολύ πιο σημαντικό να αναλύσουμε την στάση της «El Popular» και μερικά, της «El Nacional». Η ενεργή πολιτική, σε αυτή την περίπτωση, είναι καθοδηγούμενη από την «El Popular». Σχετικά με την «El Nacional», αυτή είναι προσαρμοσμένη στην «συνάδελφό» της.

Η «El Popular» και η επίθεση της 24ης Μάη

Παρά το γεγονός που αναφέρθηκε από τις εφημερίδες, ότι ο Τολεντάνο άφησε την πρωτεύουσα δύο ή τρείς μέρες πριν την επίθεση, η «El Popular» είχε την κρίσιμη στιγμή πολύ καθαρές και ακριβείς ντιρεκτίβες. Η επίθεση δεν έπιασε καθόλου την εφημερίδα στον ύπνο. Οι εκδότες δεν προσπάθησαν σε αυτή την περίπτωση να μεταμορφώσουν την επίθεση σε ένα αστείο, ούτε αναφέρθηκαν στην «μανία καταδιώξεώς μου» κ.λ.π. Αντιθέτως, η εφημερίδα υιοθέτησε αμέσως έναν σοβαρό τόνο συναγερμού. Το τεύχος της 25ης Μάη μπροστά στην πρώτη σελίδα εμφάνισε το σύνθημα «Η απόπειρα ενάντια στον Τρότσκι είναι μια απόπειρα ενάντια στο Μεξικό». Το κύριο άρθρο κάτω από τον ομώνυμο τίτλο, απαιτούσε την πιο αυστηρή ανάκριση. Και μια παραδειγματική τιμωρία των εγκληματιών, ανεξάρτητα από την πολιτική τάση προέλευσής τους και από την ξένη δύναμη με την οποία είναι συνδεδεμένοι. Από την φρασεολογία του, το άρθρο επιζητά να δημιουργήσει την εντύπωση της μέγιστης δυνατής αμεροληψίας και πατριωτικής αγανάκτησης. Ο άμεσος σκοπός, είναι να εμφανιστεί μια εικόνα αβυσσαλέου χάσματος ανάμεσα στους εκδότες της «El Popular» και τους τρομοκράτες, οι οποίοι ίσως πέσουν στα χέρια της αστυνομίας, αν όχι σήμερα, τότε αύριο. Αυτό το προληπτικό μέτρο είναι το ίδιο αναγκαίο και χρησιμοποιείται με τον ίδιο ζήλο από την «El Popular», όπως και η συκοφαντική καμπάνια εναντίον μου.

Παρ’ όλα αυτά, κάτω από το φιλολογικό κέλυφος της αμεροληψίας, οι ύπουλοι υπαινιγμοί, προαλειφόταν τις επόμενες λίγες μέρες να λάβουν μια παραπέρα ανάπτυξη. Ήταν αποτυπωμένοι σε μια μόνη φράση, που ανέφερε ότι υπάρχουν «μυστήριες  και ύποπτες πλευρές  στην επίθεση». Εκείνη την μέρα, αυτές οι λέξεις πέρασαν απαρατήρητες. Αλλά τώρα, είναι εντελώς καθαρό, ότι ο συγγραφέας του άρθρου, έχει διατηρήσει για τον εαυτό του από πριν, την πιθανότητα να εκμεταλλευτεί την θεωρία της «αυτό-επίθεσης», στην περίπτωση αποτυχίας στο μέτωπο της δικαστικής διερεύνησης. Ο δεύτερος υπαινιγμός, είναι όχι λιγότερο σημαντικός : το άρθρο  προβλέπει ότι «οι εχθροί του Μεξικού» θα αποδώσουν την απόπειρα στον Στάλιν και τη Μόσχα. Οι εχθροί του Μεξικού εδώ, είναι ταυτισμένοι με τους εχθρούς του Στάλιν. Έτσι η επίσημη έκκληση να αναζητηθούν οι εγκληματίες «ανεξάρτητα από το με ποιά δύναμη είναι συνδεδεμένοι», αποκτάει πολύ περιορισμένη σημασία.

Με όλα του τα ζιγκ-ζαγκ και τις αοριστολογίες, το άρθρο είναι καλά μελετημένο. Οι αντιφάσεις του άρθρου προκύπτουν από την αντιφατικότητα και την απροσδιοριστία της ίδιας της κατάστασης. Η έκβαση της ανάκρισης ήταν τότε άγνωστη. Στην περίπτωση επιτυχίας της ανάκρισης, ήταν αναγκαίο να προστατευτεί η ελευθερία δράσης εντός του πλαισίου της παλιάς συκοφαντίας και των διώξεων. Ήταν αναγκαίο την ίδια στιγμή να αποσπαστεί, όσο ήταν δυνατόν, η προσοχή μακριά από την «Γκε –Πε –Ού», χωρίς παρ’ όλα αυτά να δένονται τα χέρια της απόλυτα. Ξαναδιαβάζοντας το άρθρο σήμερα, κάποιος μπορεί να δει καθαρά τη λευκή ραφή να ξεκολλάει από όλες τις πλευρές.

Στο τεύχος της 26ης Μαΐου, η ίδια γραμμή συνεχίζεται στα βασικά σημεία. Η «El Popular» απαιτεί από τις αρχές μια παραδειγματική τιμωρία των όποιων ενόχων. Ο κίνδυνος όλοι οι μετέχοντες στην απόπειρα να πέσουν άμεσα στα χέρια της αστυνομίας είναι ακόμα πολύ μεγάλος. Από εδώ προκύπτει και η κάλπικη φωνή της αμεροληψίας.

Το τεύχος της 27ης Μαΐου ήδη διακινεί το κυνικό σενάριο «Ο κ. Τρότσκι αντιφάσκει». Αυτή είναι η πρώτη απόπειρα να αναπτυχθεί ο υπαινιγμός σχετικά με τις «ύποπτες πλευρές» της επίθεσης. Το σενάριο διακηρύσσει ότι εγώ έδωσα αντιφατική κατάθεση σχετικά με το που βρισκόμουνα κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Η ανομοιογένεια αυτού του υπαινιγμού είναι χτυπητή. Κάποιος που ζει στην εξορία απομονωμένος, αποδεικνύεται ικανός να κινητοποιήσει 20 συνωμότες και να τους προμηθεύσει στολές και αυτόματα όπλα, τότε θα πρέπει να είναι ικανός να προετοιμάσει μια απάντηση στο ερώτημα που βρίσκονταν κατά τη διάρκεια της επίθεσης  της. Αλλά ας μην θέτουμε σε αμφισβήτηση την τεχνική της παραχάραξης. Ένα πράγμα είναι καθαρό : Η «El Popular» προετοιμάζει το έδαφος για την θεωρία της «αυτό-επίθεσης».

Η ανάκριση εν τω μεταξύ εξελίσσεται με μεγάλες δυσκολίες : «Η Γκε – Πε –Ου» είναι ικανή να προβλέψει μια μεγάλη δοσοληψία και να καλύψει καλά τα ίχνη της. Από την ημέρα της επίθεσης έχουν περάσει τρεις ημέρες. Ο κίνδυνος της σύλληψης του αρχηγού των μετεχόντων στην επίθεση μπορεί να θεωρείται σαν ελαχιστοποιημένος, ειδικά από τη στιγμή που σε αυτό το διάστημα είχαν άφθονη δυνατότητα να διασχίσουν τα σύνορα με διαβατήρια προετοιμασμένα από πριν. 
Σε αντιστοιχία με αυτό, η «El Popular», λαμβάνει έναν πιο τολμηρό τόνο στις 27 Μάη. Το κύριο άρθρο αυτής της μέρας, δηλώνει ότι η «απόπειρα κάθε μέρα που περνάει, δημιουργεί μεγάλες αμφιβολίες και μοιάζει όλο και περισσότερο ύποπτη και όλο μα όλο και λιγότερο λογική». Πιο κάτω αναφέρεται η λέξη «καμουφλάζ». Το άρθρο αποδίδει την απόπειρα στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές που επιζητούν να παρέμβουν στο Μεξικό και που βασίζουν τους εαυτούς τους προφανώς στην συνεργασία μου. Το γιατί οι ιμπεριαλιστές έχουν επιλέξει σαν αντικείμενο της επίθεσης κανέναν άλλον εκτός από εμένα, παραμένει άγνωστο. Και το πως η επίθεση ενάντια σε έναν Ρώσο Μπολεβίκο στο Μεξικό μπορεί να δικαιολογήσει επέμβαση από τις ΗΠΑ, παραμένει ακόμα λιγότερο κατανοητό. Αντί για ανάλυση και αποδείξεις παρατίθεται μια επιλογή από πομπώδεις φράσεις.

Μένει να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας, το ότι πριν από την συγκρότηση του μπλοκ Στάλιν – Χίτλερ, η  «El Popular» συνήθιζε να με απεικονίζει με μια σβάστικα. Ξαφνικά μεταμορφώθηκα σε έναν πράκτορα των ΗΠΑ, μόνο μετά από την επέμβαση του Κόκκινου Στρατού στη Φινλανδία. Η «El Popular» προσπαθεί να τοποθετηθεί με την ίδια ελευθερία που χρησιμοποιεί ο Στάλιν για να βγάζει διαταγές στους πράκτορές του. Στην προφορική τους αγκιτάτσια και πίσω από την σκηνή, ο Τολεντάνο και οι σύμμαχοί του, αναμφίβολα προχωρούν πολύ περισσότερο από ότι κάνει ο ίδιος τους ο Τύπος. Όπως τα γεγονότα των επόμενων ημερών έδειξαν, αναμείχθηκαν σε ειδική, έντονη δουλειά μέσα στις τάξεις της αστυνομίας.

Στις 28 Μάη οι ανακριτικές αρχές, ήδη ορκίζονταν στην ιδέα της «αυτό-επίθεσης». Δύο από τους γραμματείς μου, ό Όττο και ο Τσάρλς και δύο άτομα συνδεδεμένα με  το προσωπικό του σπιτιού μου, ο Μπ. και ο Σ., συνελήφθησαν. Έχοντας σημειώσει αυτή τη νίκη, η «El Popular», προσεκτικά αποσύρθηκε στις σκιές : στο τεύχος της 28ης Μάη πήρε μια αντικειμενική στάση. Είναι καθαρό το γιατί οι διευθυντές της εφημερίδας ήταν προσεκτικοί στο να εμπλέξουν τους εαυτούς τους κραυγαλέα. Ξέρουν περισσότερα από αυτά που λένε, δείχνουν περισσότερη εμπιστοσύνη στην εκδοχή της «αυτό-επίθεσης» από την αστυνομία, η οποία έχει κινηθεί προς ένα λαθεμένο πόρισμα εξαιτίας της δικής τους επιρροής. Φοβούνταν ότι αυτή η εκδοχή, ίσως καταρρεύσει κάποια στιγμή. Γι’ αυτό, μια ακόμα φορά, στις 28 Μάη λαμβάνουν θέση από τη σκοπιά του αγανακτισμένου πατριώτη.

Σε αυτό το τεύχος της 29ης Μάη, η «El Popular», δημοσίευσε χωρίς σχόλιο τη δήλωση του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο απαιτούσε, όχι την τιμωρία των τρομοκρατών, αλλά την απέλαση του Τρότσκι από το Μεξικό. Εκείνη τη μέρα, το σπίτι μου και όλοι οι ένοικοί του, στερήθηκαν την επικοινωνία με τον έξω κόσμο από ένα σήμα μιας φανταστική υποψίας. Είναι αξιοσημείωτο, ότι ο Τολεντάνο φύλαξε για αυτή την περίπτωση, τα πιο ξεκάθαρα συνθήματα του Κρεμλίνου να εκφωνηθούν από τους ίδιους τους ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος, που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Επιζητά να διατηρήσει μια γέφυρα για την υποχώρησή του.

Την 1η Ιουνίου, ο Τύπος παρέθεσε το γράμμα μου στον Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, ανοιχτά κατονομάζοντας τον Λομπάρντο Τολεντάνο σαν τον ηθικό αυτουργό για την προετοιμασία της επίθεσης. Μετά από αυτό, ο Τολεντάνο έκανε μισό βήμα βγαίνοντας από το σκοτάδι. « Η C.T.M. (Μεξικάνικη Συνομοσπονδία Εργατών) κατηγορεί τον Τρότσκι ότι υπηρετεί τους Γιάνκηδες  στον πόλεμό τους ενάντια στο Μεξικό», ισχυρίστηκε η «El Popular» στις 6 Ιουνίου. Τι σημαίνει αυτό; Είναι άδεια ρητορεία χωρίς νόημα και καμία βάση! Στο όνομα της C.T.M. ο Τολεντάνο καταθέτει στις αρχές ένα κείμενο, σύμφωνα με το οποίο η επίθεση έχει οργανωθεί από ένα δίκτυο μιας εκτεταμένης και εξαιρετικά απροσδιόριστης διεθνούς ίντριγκας. Μιας ίντριγκας πολύ μεγάλης, αλλά όχι από την «Γκε – Πε –ου». Μόνο «οι εχθροί του Μεξικού», όπως ήδη ξέρουμε, είναι ικανοί να υποπτεύονται την «Γκε –Πε –Ου». Έτσι, με όλους του τους ελιγμούς, ο Τολεντάνο παραμένει ο νούμερο 1 φίλος της «Γκε – Πε – Ου».

Η «El Nacional»

Σε αντίθεση με όλες τις άλλες εφημερίδες της πρωτεύουσας, η El «Nacional», δεν αναφέρθηκε καν στην απόπειρα στη πρώτη σελίδα του τεύχους της στις 25 Μάη. Στις εσωτερικές σελίδες,  παραθέτει ένα ρεπορτάζ υπό τον τίτλο «Ο Τρότσκι υπέστη μια Θεατρική (!) απόπειρα στο σπίτι του». Σε ποια βάση η εφημερίδα έφθασε σε αυτή την εκτίμηση παραμένει άγνωστο. Είμαι, δυστυχώς, υποχρεωμένος να τονίσω ότι σε διάφορες περιστάσεις κατά το παρελθόν, η εφημερίδα αποπειράθηκε να μου αποδώσει διάφορες αξιόμεμπτες πράξεις, χωρίς ούτε μια σκιά αιτολόγησης.

Είναι άξιο ιδιαίτερης προσοχής το γεγονός, ότι την ίδια ημέρα κατά την οποία η «El Nacional» αποκάλεσε την απόπειρα «θεατρική», η El Popular έγραφε : « Η απόπειρα εναντίον του Τρότσκι είναι απόπειρα ενάντια στο Μεξικό». Με την πρώτη ματιά, φαίνεται ότι η «El Nacional» επιδεικνύει πιο εχθρική στάση απέναντι στο θύμα, από ότι η «El Popular». Αλλά η «El Nacional» έχει εκδότες που πασχίζουν να κάνουν ότι μπορούν για να ευχαριστήσουν τους Σταλινικούς. Ξέρουν ότι ο απλούστερος τρόπος είναι να προσανατολίσουν κάποιο είδος υποψίας σε εμένα. Όταν έλαβαν νέα από την επίθεση ενάντια στο σπίτι μου, ένας από τους εκδότες έθεσε σε κυκλοφορία την πρώτη ειρωνική φόρμουλα, που ήρθε στο κεφάλι του.  Αυτό το γεγονός δείχνει ότι οι εκδότες της «El Nacional», σε αντίθεση με τους εκδότες της El Popular, δεν ξέρουν για τι γράφουν.

Στις ακόλουθες μέρες, πρέπει να παρατηρηθεί, παρ’ όλα αυτά, ένας κοινός σχεδιασμός της γραμμής αυτών των δύο εκδόσεων. Η «El Nacional», διαπιστώνοντας από τη στάση της «El Popular»  ότι δημοσιοποίησε πολύ απρόσεκτα τις υποθέσεις της για μια «θεατρική» απόπειρα, έκανε μια μικρή υποχώρηση και έλαβε μια πιο επιφυλακτική  στάση. Από την πλευρά της, η «El Popular», πείθεται ότι κανένας από τους μετέχοντες στην απόπειρα δεν έχει συλληφθεί και αρχίζει να περνάει στην θέση της θεατρικής απόπειρας. Η ιστορία της 27ης Μαΐου «Ο Κύριος Τρότσκι αντιφάσκει» υιοθετείται επίσης και από την El Nacional. Στη βάση μιας ανάλυσης των άρθρων της «El Popular» και με μια σύγκριση μεταξύ αυτών και των άρθρων της «El Nacional» είναι έτσι δυνατό να ισχυριστούμε με σιγουριά, ότι ο Τολεντάνο ήξερε εκ των προτέρων για τις προετοιμασίες της απόπειρας, ακόμα και με τον πιο γενικό τρόπο. Η «Γκε – Πε –Ου»  ταυτόχρονα, ετοίμασε – μέσα από διαφορετικά κανάλια – το συνωμοτικό σχέδιο, την πολιτική υπεράσπιση και την παραπληροφόρηση της ανάκρισης. Κατά τη διάρκεια των κρίσιμων ημερών η «El Popular» έλαβε οδηγίες, αναμφίβολα από τον ίδιο τον Τολεντάνο. Είναι αρκετά πιθανό, ότι κανένας άλλος παρά αυτός είναι ο συγγραφέας του άρθρου της 25ης Μάης. Με άλλα λόγια, ο Λομπάρντο Τολεντάνο, πήρε ηθικά μέρος στην προετοιμασία της απόπειρας και στην κάλυψη των ιχνών της.

Η φρουρά μου

Για την καθαρότερη κατανόηση του υπόβαθρου της επίθεσης και επίσης συγκεκριμένων περιστατικών που συνδέονται με την ανάκριση, είναι αναγκαίο να πούμε λίγα λόγια για την φρουρά μου. Υπήρξαν αναφορές στις εφημερίδες για το ότι μίσθωσα σχεδόν άγνωστους για την φρουρά, ότι ήταν άνθρωπου που εργάζονταν για τα λεφτά, κ.λ.π. Όλα αυτά είναι ψευδή. Η φρουρά μου υπάρχει από την μέρα της εξορίας μου στην Τουρκία, σχεδόν 12 χρόνια. Η σύνθεσή της συνεχώς άλλαζε ανάλογα με την χώρα που ζούσα, ενώ λίγοι από τους συνεργάτες μου με συνόδευαν από τη μια χώρα στην άλλη. Η φρουρά αποτελούνταν πάντα από νέους συντρόφους, αφοσιωμένους σε εμένα εξαιτίας των κοινών πολιτικών πεποιθήσεων και επιλεγμένους από τους παλιότερους και περισσότερο έμπειρους φίλους μου, ανάμεσα σε εθελοντές, από τους οποίους δεν υπήρχε καθόλου έλλειψη.

Τι κίνημα στο οποίο ανήκω, είναι ένα νέο κίνημα το οποίο αναπτύχθηκε κάτω από  διώξεις δίχως προηγούμενο από την πλευρά της ολιγαρχίας της Μόσχας και των πρακτόρων της σε όλες τις χώρες του κόσμου. Γενικά μιλώντας, είναι  πολύ δύσκολο να βρεις στην Ιστορία ένα άλλο κίνημα το οποίο να έδωσε τόσα πολλά θύματα σε τόσο λίγο χρόνο, όπως το κίνημα της Τέταρτης Διεθνούς.

Είμαι βαθειά πεπεισμένος, ότι η εποχή μας, η εποχή των πολέμων, του τρόμου, της λεηλασίας, της καταστροφής και όλων των ειδών των δεινών, η Τέταρτη Διεθνής είναι προορισμένη να διαδραματίσει έναν μεγάλο ιστορικό ρόλο. Αλλά αυτό είναι το μέλλον. Στο παρελθόν, γνώρισε μόνο χτυπήματα και διώξεις. Κανένας δεν μπορούσε να ελπίζει τα προηγούμενα 12 χρόνια, ότι θα μπορούσε να κάνει καριέρα με τη βοήθεια της Τέταρτης Διεθνούς. Για αυτό το λόγο, το κίνημα απαρτίστηκε από ανθρώπους  ανιδιοτελείς, βαθειά πεισμένους και έτοιμους να αγνοήσουν, όχι μόνο υλικές θυσίες αλλά και να θυσιάσουν, αν είναι αναγκαίο, την ίδια τους τη ζωή.  Χωρίς καμία διάθεση εξιδανίκευσης, θα επέτρεπα στον εαυτό μου να πει ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί σε κάποια άλλη οργάνωση, τέτοιο είδος ανθρώπων αφιερωμένων στη σημαία τους και ξένων με κάθε προσωπική φιλοδοξία, όπως αυτό των ανθρώπων της Τέταρτης Διεθνούς. Η φρουρά μου είναι στρατολογημένη μέσα από αυτού του είδους τους νέους.

Η φρουρά στο Μεξικό, στην αρχή αποτελούταν από νέους Μεξικανούς φίλους. Παρ’ όλα αυτά, σύντομα πείσθηκα για την προβληματικότητα αυτής της λύσης. Οι εχθροί μου συστηματικά προσπαθούσαν να με εμπλέξουν στην Μεξικάνικη πολιτική για να κάνουν αδύνατη την παραμονή μου στο Μεξικό. Και όσο περισσότερο οι Μεξικανοί φίλοι μου, ζούσαν στο σπίτι μου, θα μπορούσαν σε κάποιο βαθμό να εμφανίζονται σαν πράκτορες της πολιτικής μου επιρροής. Ήμουν υποχρεωμένος να αρνηθώ την συμμετοχή τους στην φρουρά και να τους αντικαταστήσω με ξένους, κατά προτίμηση με πολίτες των ΗΠΑ. Όλοι τους, στάλθηκαν μετά από ειδική επιλογή από τους έμπειρους και παλιούς μου φίλους.

Επιτρέψτε μου να προσθέσω ακόμα, ότι προς χάριν της απόλυτης διαφάνειας, η φρουρά δεν συντηρείται από εμένα (δεν έχω τέτοιες πηγές εσόδων), αλλά από μια ειδική επιτροπή, η οποία συλλέγει τα απαραίτητα έσοδα ανάμεσα στους φίλους και στους συμπαθούντες μας. Ζούμε – η οικογένειά μου και οι φρουροί – σαν μια μικρή αποκομμένη κοινότητα, χωρισμένη με ψηλούς τοίχους από τον έξω κόσμο. Όλες αυτές οι συνθήκες, αρκούν για να εξηγήσουν γιατί θεωρώ τον εαυτό μου δικαιολογημένο να περιβάλει με εμπιστοσύνη την φρουρά μου και να πιστεύω ότι είναι ανίκανη να  προδώσει ή να εγκληματήσει.

Παρ’ όλες τις διώξεις, είναι φυσικά αδύνατο να θεωρούμε σαν απόλυτα αποκλεισμένη την δυνατότητα ότι ένας μεμονωμένος πράκτορας της «Γκε – Πε – Ου», θα μπορούσε να διεισδύσει με τον τρόπο του στην φρουρά. Η ανάκριση έθεσε κάτω από υποψία από την αρχή τον Ρόμπετ Σελντον Χαρτ, το απαχθέν μέλος της φρουράς μου, σαν συμμέτοχο στην επίθεση. Απάντησα σε αυτό : αν ο Σέλντον ήταν ένας πράκτορας της «Γκε – Πε –Ου», θα μπορούσε να με έχει σκοτώσει τη νύχτα, χωρίς να έχει θέσει σε κινητοποίηση 20 ανθρώπους, θέτοντας όλους τους σε κίνδυνο. Επιπρόσθετα, στις αμέσως προηγούμενες μέρες από την επίθεση, ο Σέλντον Χαρτ ήταν απασχολημένος με τόσο αθώα πράγματα, όπως το να αγοράζει μικρά πουλιά, να επισκευάζει κλουβιά πουλιών, να βάφει κ.λ.π. Δεν έχω ακούσει ούτε ένα πειστικό επιχείρημα που να αποδεικνύει ότι ο Σέλντον Χαρτ ήταν πράκτορας της «Γκε – Πε –Ου». Γι’ αυτό ανακοίνωσα από την αρχή, ότι θα ήμουν ο τελευταίος που θα έδινα πιθανότητα στην συμμετοχή του Σέλντον στην επίθεση. Αν αντίθετα σε όλες τις υποθέσεις μου, μια τέτοια συμμετοχή επιβεβαιωθεί, τότε δεν θα αλλάξει τίποτα ουσιαστικό στον γενικό χαρακτήρα της επίθεσης. Με την βοήθεια ενός από τα μέλη της φρουράς μου, η «Γκε – Πε –Ου» οργάνωσε μια συνομωσία για να με δολοφονήσει και να κάψει τα αρχεία μου. Αυτή και πάλι θα είναι η ουσία της υπόθεσης.

Τα διαγραμμένα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος

Στις επίσημες δηλώσεις του, το Κομμουνιστικό Κόμμα επανέλαβε ότι η ατομική τρομοκρατία δεν συμπεριλαμβάνεται στη δράση του κ.λ.π. Κανένας δεν υποστήριξε ότι η επίθεση οργανώθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Η «Γκε – Πε –Ου» χρησιμοποιεί το Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά δεν είναι καθόλου ταυτισμένη με το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Μεταξύ των πιθανών μετεχόντων της επίθεσης έχει αναφερθεί ένα άτομο που είχε διαγραφεί από το κόμμα και μετά επιστρέφοντας εξαιτίας κάποιου είδους υπηρεσιών, αποκαταστάθηκε. Το ζήτημα της κατηγορίας των «διαγραμμένων» είναι γενικά πολύ ενδιαφέρον από την σκοπιά της έρευνας των εγκλημάτων της «Γκε – Πε – Ου». Στην πρώτη περίοδο του αγώνα ενάντια στην Αντιπολίτευση στην ΕΣΣΔ., η κλίκα του Στάλιν συνήθιζε να χρησιμοποιεί σκόπιμα διαγραμμένους από το κόμμα, τους πιο ασταθείς αντιπολιτευόμενους, δημιουργώντας γι’ αυτούς εξαιρετικά δύσκολες υλικές συνθήκες και έτσι έδινε τη δυνατότητα στην «Γκε – Πε –Ου» να στρατολογεί ανάμεσά τους πράκτορες για να δουλέψουν στις γραμμές της Αντιπολίτευσης. Αργότερα, αυτή η μέθοδος επεκτάθηκε και τελειοποιήθηκε σε όλα τα κόμματα της Τρίτης Διεθνούς.

Οι διαγραμμένοι πρέπει ίσως να χωριστούν σε δύο κατηγορίες : κάποιοι άφησαν το κόμμα επειδή είχαν διαφωνίες αρχών και γύρισαν την πλάτη τους στο Κρεμλίνο, αναζητώντας νέους δρόμους. Άλλοι είναι διαγραμμένοι για κατάχρηση χρημάτων ή άλλα παρόμοια εγκλήματα ηθικής φύσης. Η πλειοψηφία των διαγραμμένων αυτής της δεύτερης κατηγορίας έχουν κοντινή επαφή με τον κομματικό μηχανισμό, είναι ανίκανοι για οποιαδήποτε άλλη δουλειά και έχουν εθιστεί στην κατοχή προνομιούχων θέσεων. Οι διαγραμμένοι αυτού του τύπου, αποτελούν χρήσιμο υλικό για την «Γκε – Πε – Ου» που τους μετατρέπει σε χρήσιμα εργαλεία για τις πιο επικίνδυνες και εγκληματικές αποστολές.

Ο ηγέτης του Μεξικάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος για πολλά χρόνια, ο Λαμπόρντε, διαγράφτηκε πρόσφατα με τις πιο τερατώδεις κατηγορίες : σαν ένας άνθρωπος που δωροδοκήθηκε, που ξεπούλησε απεργίες και που έφθασε στο σημείο να πάρει  ανταλλάγματα από ... «Τροτσκιστές». Το πιο εκπληκτικό πράγμα, παρ’ όλα αυτά, είναι ότι παρά την εξαιρετικά επονείδιστη φύση των αποδιδόμενων σε αυτόν πράξεων, ο Λαμπόρντε, δεν προσπάθησε να υπερασπίσει τον εαυτό του. Έδειξε με αυτό τον τρόπο ότι η διαγραφή ήταν αναγκαία για κάποιον μυστηριώδη σκοπό, στον οποίο ο Λαμπόρντε δεν τόλμησε να αντιτεθεί. Ακόμα περισσότερο, χρησιμοποίησε την πρώτη ευκαιρία για να δηλώσει στον Τύπο την αμετάκλητη πίστη του στο κόμμα ακόμα και μετά την διαγραφή του. Παράλληλα με αυτόν, υπάρχει ένας αριθμός άλλων μελών που διαγράφηκαν και ακολούθησαν την ίδια τακτική. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί για τα πάντα. Θα εφαρμόσουν κάθε διαταγή, θα διαπράξουν κάθε έγκλημα, προκειμένου να μη χάσουν την εύνοια του κόμματος. Είναι ακόμα πιθανό, ότι κάποιοι από αυτούς ήταν διαγραμμένοι, για να απομακρυνθεί από το κόμμα κάθε ευθύνη για τη συμμετοχή τους στην επίθεση που ετοιμάζονταν. Οι εντολές του ποιος να διαγραφεί και κάτω από ποιο πρόσχημα, έρχονται σε αυτές τις περιπτώσεις από τους πιο έμπιστους εκπροσώπους της «Γκε – Πε –Ου» που κρύβονται πίσω από τη σκηνή.

Για τον Στάλιν, θα ήταν πολύ επικερδές να έχει οργανώσει την δολοφονία με έναν τέτοιο τρόπο που να παρουσιάζεται μπροστά στην εργατική τάξη μια ξαφνική και αυθόρμητη τιμωρία «ενός εχθρού του λαού» από τους Μεξικάνους εργάτες.  Αξιοπρόσεκτη από αυτή την άποψη, είναι η επιμονή και η ανυπομονησία της «Γκε – Πε – Ου»  να με συνδέσουν με κάθε κόστος, με την εκλογική εκστρατεία για τις προεδρικές εκλογές και πιο συγκεκριμένα με την υποψηφιότητα του Στρατηγού Αλαμαζάν. Ένας αριθμός δηλώσεων του Τολεντάνο και των ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος, φανέρωσε το στρατηγικό σχέδιο αρκετά ξεκάθαρα : να βρεθεί ή να δημιουργηθεί ένα ευνοϊκό πρόσχημα, το οποίο θα έβαζε όπλα στα χέρια των εχθρών τους, στον κατάλογο των οποίων πιθανά δεν καταλαμβάνω την τελευταία θέση. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει αμφιβολία, ότι μεταξύ των εργατικών πολιτοφυλακών της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας, υπάρχουν ειδικές μυστικές ομάδες κρούσεις, δημιουργημένες από την Γκε – Πε – Ου για τις πιο επικίνδυνες αποστολές.

Για να αποκρουστεί αυτό το σχέδιο έγκαιρα, απαιτούσα επίμονα με κάθε ευκαιρία στον Τύπο, την δημιουργία μιας αμερόληπτης επιτροπής για να διερευνήσει όλες τις ψευδείς αναφορές. Αλλά ακόμα και χωρίς αυτό, η κοινή γνώμη του Μεξικού, έχει εμφανώς μέχρι τώρα απορρίψει την συκοφαντία. Οι Σταλινικοί, από όσο είμαι σε θέση να κρίνω, δεν έχουν επιτύχει να εμφυσήσουν στους εργατικούς κύκλους μίσος για μένα. Ο Στάλιν στο μεταξύ, έχει κουραστεί να περιμένει το ξέσπασμα «της λαϊκής αγανάκτησης» και η «Γκε – Πε – Ου» έλαβε από αυτόν διαταγές για να δράσει με τις πιο  συνηθισμένες και άμεσες μεθόδους

Μια ακόμα απόπειρα δολοφονίας είναι σίγουρη

Η τυχαία αποτυχία της επίθεσης, τόσο προσεκτικά και επιμελώς προετοιμασμένης, είναι ένα χτύπημα στον Στάλιν. Η «Γκε – Πε – Ου» πρέπει να αποκαταστήσει τον εαυτό της στον Στάλιν. Ο Στάλιν πρέπει να επιδείξει την εξουσία του. Μια επανάληψη της απόπειρας είναι αναπόφευκτη. Με ποια μορφή όμως; Πιθανά μια ακόμα φορά με τη μορφή μιας αυθεντικής τρομοκρατικής πράξης, κατά την οποία μαζί με αυτόματα όπλα θα εμφανισθούν και βομβιστές. Αλλά δεν είναι διόλου απίθανο το ότι θα προσπαθήσουν να κρύψουν την τρομοκρατική ενέργεια με τα μέσα μιας ψευδεπίγραφης έκφρασης της «λαϊκής αγανάκτησης». Η συκοφαντική δηλητηριώδης εκστρατεία η οποία διεξάγεται με αυξανόμενη οξύτητα από τους πράκτορες του Στάλιν στο Μεξικό, στοχεύει ακριβώς σε αυτό το σκοπό.

Για να δικαιολογήσουν τις διώξεις τους εναντίον μου και να καλύψουν τους επιτιθέμενους της «Γκε – Πε – Ου», οι πράκτορες του Κρεμλίνου μιλάνε για την «αντεπαναστατική μου» διάθεση. Αυτό εξαρτάται από το τι ο καθένας καταλαβαίνει σαν επαναστατικό και τι σαν αντεπαναστατικό.

Η πιο ισχυρή δύναμη της αντεπανάστασης στην εποχή μας είναι ο ιμπεριαλισμός, στη φασιστική του μορφή αλλά και στην οιονεί δημοκρατική του μορφή. Ούτε μια από τις ιμπεριαλιστικές χώρες δεν μπορεί να μου επιτρέψει την παραμονή στο έδαφός της. Εκμεταλλευόμενες και ημιανεξάρτητες χώρες, αρνήθηκαν να με δεχθούν κάτω από την πίεση ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων και της γραφειοκρατίας της Μόσχας, η οποία τώρα παίζει έναν εξαιρετικά αντιδραστικό ρόλο σε ολόκληρο τον κόσμο. Το Μεξικό επέδειξε φιλοξενία σ’ εμένα, επειδή δεν είναι ιμπεριαλιστική χώρα. Και γι’ αυτό το λόγο, η κυβέρνησή του αποδείχτηκε ότι είναι σαν μια σπάνια εξαίρεση, αρκετά ανεξάρτητη από εξωτερική πίεση για να καθοδηγεί τον εαυτό της σε συμφωνία με τις αρχές της. Γι’ αυτό μπορώ να δηλώσω ότι ζω σε αυτή τη γη, όχι σε συμφωνία με τον κανόνα, αλλά σαν εξαίρεση στον κανόνα.

Σε μια αντιδραστική εποχή όπως η δική μας, ένας επαναστάτης είναι υποχρεωμένος να κολυμπάει ενάντια στο ρεύμα.  Το κάνω αυτό χρησιμοποιώντας τις καλύτερες από τις ικανότητές μου. Η πίεση της παγκόσμιας αντίδρασης έχει φανεί ίσως πιο αδιάλλακτη στην προσωπική μου μοίρα και στην μοίρα όσων βρίσκονται κοντά μου. Δεν βλέπω καθόλου σε αυτά καμία προσωπική μου αρετή : αυτό είναι το αποτέλεσμα της πλοκής των ιστορικών περιστάσεων. Αλλά όταν άνθρωποι του είδους των Τολεντάνο και Λαμπόρντε κ.α με κατηγορούν για «αντεπαναστάτη», μπορώ ήσυχα να τους αντιπαρέλθω, αφήνοντας την τελική ετυμηγορία στην Ιστορία.  

8 Ιουνίου 1940 Κογιοακάν.

ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΕΝΝΟΙΩΝ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

(1)    Γυναίκα του Τρότσκι : είναι η δεύτερη σύζυγός του του, η Ναταλία Ιβάνοβνα Σέντοβα (1882 –1962). Ήταν δραστήρια επαναστάτρια. Η ζωή της σημαδεύτηκε από την τραγική μοίτα του ανθρώπου που αγάπησε. Τον συνόδεψε καθ’ όλη τη διάρκεια της εξορίας του από τη Ρωσία. Ο γιός της Λεβ Σεντώφ, ήταν ενας δραστήριος Μπολσεβίκος – Λενινιστής, στέλεχος του κινήματος που καθοδήγησε ο πατέρας του. Ο άλλος της γιός, ο Σεργκέι Σεντωφ, ο οποίος δεν ήταν πολιτικά δραστήριος και παρέμεινε στη Ρωσία, δολοφονήθηκε από πράκτορες του Ιωσήφ Στάλιν. Μετα τη δολοφονία του άντρα της το 1940, η Νταλία Σέντοβα, παρέμεινε στο Μεξικό και διατήρησε επαφή με πολλούς εξόριστους επναστάτες. Η ευρύτερα γνωστή εργασία της ήταν η βιογραφία των τελευταίων χρόνων του Τρότσκι, η οποία γράφτηκε αζί με τον Ρώσο επαναστάτη Βικτώρ  Σερζ. Ήταν επίσης κοντά στον Ισπανό επαναστάτη Γκραντίζο Μουνίς ο οποίος καθοδηγούσε το μικρό ισπανικό τμλημα των Μπολσεβίκων – Λενινιστών κατάτη διαρκεια των γεγονότων της δεκαετίας του 1930. Κάτω από την επιροή του, έφθασε στην θέση ότι η ΕΣΣΔ ήταν μια κρατικοκαπιταλιστική κοινωνία και πως η Τέταρτη Διεθής που ιδρύθηκε από ον Τρότσκι δεν υπεράσπιζε πλέον το επαναστατικό πρόγραμμα του Κομμουνισμού. Γι’ αυτό έσπασε από την Τέταρτη Διεθνή.

(2)    Εγγονός του Τρότσκι : είναι ο Βσεβόλοντ, γιός της κόρης του Τρότσκι Ζηναίδας. Αρχικά διέμενε με τν Τρότσκι στην Τουρκία, μετά μαζί με τον γιό του Τρότσκι Λεβ Σεντώφ στη Γερμανία, την Αυστρία και τελικά στο Παρίσι. Μετά τη δολοφονία του Λεβ Σεντώφ το 1938, η φίλη του θέλησε να κρατλησει το παιδί. Ο Τρότσκι ζήτησε και κέρδισε τν κηδεμονία του παιδιού αλλά εκείνη έφυγε παίρνοντας μαζι της παράνομα το παιδί. Οι δίλοι του Τρότσκι βρήκαν τελικά τον εγγονό του και τον έστειλαν στο Μεξικό, όπου ξαναντάμωσε τον παππού του. Μετάτη ολοφονία του Τρότσκι, ο Βσεβόλοντ παρέμεινε στο Μεξικό, υιοετώντας το όνομα Εστεμπάν (η Μεξικανική εκδοχή τουονόματός του), έγινε μηχανικός και απέκτησε τέσσερις κόρες. Είναι σήμερα ο επιμελητής του Μουσείου του Τρότσκι στο Μεξικό. Παρέμεινε πιστός στις ιδέες του παππού του και αφιέρωσε σημαντικό τμήμα της ζωής του στην υπεράσπιση της μνήμης και του έργου του.

(3)    Σέλντον Χαρτ Ρόμπερτ (1915 – 1940): Αμερικάνος κομμουνιστής που εργάζοταν σαν βοηθός και σωματοφύλακας του Λέον Τρότσκι κατά τη διαμονή του στο Κογιοακάν στο Μεξικό. Κατά τη διάρκεια της πρώτης δολοφονικής επίθεσης των σταλινικών στο σπίτι του Τρότσκι στις 24 Μάη του 1940, ο Χαρτ απήχθει και αργότερα δολοφονήθηκε από τους Σταλινικούς πράκτορες. Το σώμα του βρέθηκε στο περιυθώριο του δρόμου Ντεσιέρτο Ντε Λος Λεόνες και ο Τρότσκι του αφιέρωσε μια τιμητική πλάκα που τοποθετηθηκε μπροτά από το σπίτι και έγραφε : «Στη μήμα του Ρόμπερτ Σέλντον Χαρτ, 1915-1940, δολοφονημένου από το Στάλιν».  Murdered by Stalin."

(4)    Αλμαζάν Χουάν Αντρέου (1891-1965): Μεξικάνος επαναστάτης, στρατιώτης, πολιτικός και επιχειρηματίας. Με την εξέερση της Άγκουα Πριέτα το 1920, ο Αλμαζάν υποστήριξε της αντάρτικες δνλαμεις που απομάκρυναν τον Καράντζα και έφεραν στην Προεδρία τον Ομπρεγκόν. Για την υποστήριξή του, η κυβέρνηση του Ομπρεγκόν τον έχρισε στρατηγό. Το 1921, έγινε γεικός αρχηγός όλου του στρατού. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1920, έγινε διευθυντής και βασικός μέτοχος μιας εταιρείας κατασκευής δρόμων και άρχισε να επενδύει τα κέρδη του σε βιομηχανικές μετοχ΄ς και σε ακίνητα στο Μοντερέυ, την πόλη του Μεξικού και το Ακαπούλκο. Στμμετείχε σαν υπουργός εικοινωνιών στη κυβ΄ρνηση του Ρούμπιο Ορτίθ στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Αξιοποίησε τη σχέση του με την κυβέρνηση λαμβάνοντας επιερδή συμβόλαια για την εταιρεία τουΛατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης από τον Καρντένας, επένδυσε τσα ορυχεία ασημιού. Το 1939 έγινε ένας από τους πλουσιότερους πολίτες του Μεξικού. Τον Ιούλιο αυτής της χρονιάς ανακοίνωσε την υποψήφιότητά του για τη θέση του προέδρου στις εκλογές που θα λάμβαναν χώρα την επόμενη χρονιά. Για το σκοπό αυτό ίδρυσε το Επαναστατικό Κόμμα της Εθνικής Ενοποίησης. Υποστηρίχθηκε επίσης από το Εργατικό Κόμμα.

(5)    Βιθέντε Λομπάρντο Τολεντάνο (1894 –1968): ήταν ένας από τους πιο προβεβλημένους Μεξικανούς εργατικούς ηγέτες του 20ου αιώνα. Ίδρυσε τη Συνομοσπονδία των Μεξικάνων Εργατών  (CTM), την εθνική εργατική ομοσπονδία που συνεργάζονταν περισσότερο με το κυρίαρχο κόμμα το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα  (PRI). Διωγμένος από την ομοσπονδία μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν συνιδρυτής, μαζί με τον Νάρκισο Μπάσολς, το πολιτικό κόμμα «Λαικό Κόμμα», αργότερα γνωστό σαν Λαικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

(6)    Σεντόφ Λέον (1906-1938):  Ο μεγάλος γιος του Λ.Τρότσκι και της Ναταλίας Σέντοβα. Αγωνιστής της Κομμουνιστικής Νεολαίας κι ένα από τα πιο δραστήρια στελέχη της Αριστερής Αντιπολίτευσης από την εποχή της συγκρότησής της. «Σ’ αυτό το αγόρι κι αργότερα τον έφηβο και τον νεαρό», θα γράψει συντετριμμένος ο Λέον Τρότσκι την ημέρα που πληροφορήθηκε το θάνατό του, «το αίσθημα του καθήκοντος και της θυσίας είχε ξυπνήσει από πολύ νωρίς. Το 1923, ο Λέον μπήκε ξαφνικά κι ολοκληρωτικά στην Αντιπολίτευση. Δεν θά ήταν αλήθεια να το αποδώσουμε στην επίδραση των γονιών του. Ο πολιτικός του προσανατολισμός καθορίστηκε από το ίδιο εκείνο ένστικτο που τον έσπρωξε να προτιμήσει τα υπερφορτωμένα από κόσμο τραμ, από τις λιμουζίνες του Κρεμλίνου...». Είναι χαρακτηριστικό, από παιδί ο Λέον Σεντόφ εγκατέλειψε το Κρεμλίνο –το διαμέρισμα με την κοινή τραπεζαρία που η οικογένεια Τρότσκι μοιραζόταν με την οικογένεια Λένιν, κι εγκαταστάθηκε στο κοινόβιο των προλεταριακών σπουδαστών, «για να μην ξεχωρίζει από τους άλλους». Ταυτόχρονα, έπαιρνε μέρος σ’ όλα τα «κομμουνιστικά Σάββατα» κι όλες τις «κινητοποιήσεις εργασίας», φτυαρίζοντας τα χιόνια από τους δρόμους τις Μόσχας και ξεφορτώνοντας ψωμιά και ξύλα από τα βαγόνια. Αργότερα σαν φοιτητής Πολυτεχνείου δούλευε στην επιδιόρθωση των ατμομηχανών. Με τη διαγραφή και την εξορία του Λ.Τρότσκι στα τέλη του 1927, ο Λέον Σεντόφ αποφάσισε να ακολουθήσει τους γονείς και συντρόφους του στην Άλμα Άτα και στη συνέχεια, με την απέλασή τους, το 1929, να τους ακολουθήσει στην υπερορία. Ο Σεντόφ ήταν ο πραγματικός υπεύθυνος του ρώσικου τμήματος της Αντιπολίτευσης και στη συνέχεια της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Λίγκας, όπως ονομαζόταν τότε η Διεθνής Αριστερή Αντιπολίτευση. Παρέμεινε στο Βερολίνο το 1931-1933, κρατώντας την επαφή με τους ρώσους αντιπολιτευόμενους. Τελικά εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου ήταν και το κέντρο της Διεθνούς. Ήταν ο εκδότης του «Δελτίου της Αριστερής Αντιπολίτευσης» και έγραψε την περίφημη «Κόκκινη Βίβλο», όπου με αδιάσειστα στοιχεία αποκάλυπτε τη σκηνοθεσία των σταλινικών στην πρώτη Δίκη της Μόσχας. Ο Λέον Σεντόφ πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες σε μια κλινική του Παρισιού στις 16 του Φλεβάρη 1938. Ο Τρότσκι, βέβαια, δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι πίσω από το θάνατο του Σεντόφ βρίσκονταν οι δολοφόνοι της «Γκε - Πε - Ού». Να τι γράφει στο γάλλο ανακριτή στις 18 Ιούλη του 1938:« Οι οργανωτές του εγκλήματος ήταν οι πράκτορες της Γκε Πε Ού, οι ψευτο-υπάλληλοι των σοβιετικών ιδρυμάτων στο Παρίσι. Αυτοί που το εκτέλεσαν ήταν οι πράκτορες αυτών των πρακτόρων παρμένοι από το περιβάλλον των λευκορώσων εμιγκρέδων, των γάλλων ή αλλοδαπών σταλινικών...». Αργότερα, το 1956, ο σταλινικός πράκτορας Ζμπορόβσκι, που δικαζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε καθαρά πως αυτός ο ίδιος ειδοποίησε την «Γκε Πε Ού» ότι ο Σεντόφ μπήκε στην κλινική «Μιραμπό» για εγχείριση. Από εκεί και πέρα την υπόθεση ανάλαβε η «Γκε Πε Ού» του Στάλιν. Τελειώνοντας, θα πρέπει να πούμε ότι αν εξαιρέσουμε τη δολοφονία του ίδιου του Τρότσκι, η δολοφονία του Σεντόφ ήταν το πιο αποφασιστικό χτύπημα που ο Στάλιν και οι πράκτορες του έδωσαν στην Αντιπολίτευση και στην Τέταρτη Διεθνή.  

(7)    Ίγκνας Ράις  (1899-1938) : στέλεχος του ΚΚΣΕ 20 ολόκληρα χρόνια, από το 1917 μέχρι το 1937 οπότε με γράμμα του κατήγγειλε τον Στάλιν, το σταλινισμό και τα εγκλήματα του. Στα 1928, του είχε απονομηθεί το παράσημο της Κόκκινης Σημαίας, για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στην προλεταριακή επανάσταση. Το γράμμα του απότελούσε μια εκπληκτική κατάθεση ψυχής ενός συναγωνιστή του Λένιν, που έδωσε το «είναι» του είκοσι ολόκληρα χρόνια για το θρίαμβο της σοσιαλιστικής Επανάστασης και την εργατική Εξουσία.

(8)    Ναρκισο Μπάσολς (1897 –1959): Μεξικάνος δικηγόρος, σοσιαλιστής, πρέσβης στη Γαλλία, τη Ρωσία, τη Βρετανία και καθηγητής νομικής στο Ρθνικό Πανεπιστήμιο του Μεξικού. Ήταν συνιδρυτής του Λαικού Κόμματος  και της Ένωσης Πολιτικής Δράσης.


]]>
<![CDATA[Που πηγαίνει το ΚΚΕ;]]>Sun, 09 Aug 2015 23:12:23 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/13]]><![CDATA[Τι να κάνουμε;]]>Wed, 15 Jul 2015 16:39:44 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/12

Στον δρόμο προς την ανακατανομή των σφαιρών επιρροής στην Ε.Ε ο Ελληνικός ιμπεριαλισμός περνάει την μεγαλύτερη κρίση του από την δεκαετία του ’40. Αυτή η κρίση έχει φέρει στο προσκήνιο την εναπόθεση όλων των ελπίδων της αστικής τάξης στον ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά στον Α. Τσίπρα. Η ανακατανομή των σφαιρών επιρροής στην Ε.Ε γίνεται φανερή από την αντίθεση ανάμεσα στην Γαλλία-Ιταλία και την Γερμανία με τους δορυφόρους της.

Η συντριβή της εργατικής τάξης είναι ante portas. Η εναπόθεση όλων των ελπίδων της αστικής τάξης στον ΣΥΡΙΖΑ δεν συνιστά παρά μια «εθνική κυβέρνηση» που θέλει να «εκσυγχρονίσει» τον Ελληνικό καπιταλισμό στα πρότυπα της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της υπόλοιπης Ε.Ε. Αυτή η «εθνική κυβέρνηση» προσκρούει στην Γερμανία που θέλει να περιορίσει την ευρωζώνη και την Ε.Ε στα δικά της μέτρα διώχνοντας την Ελλάδα και στο μέλλον όποιες άλλες χώρες εναντιώνονται στον δημοσιονομικό της ζουρλομανδύα.

Η συντριβή της εργατικής τάξης είναι βέβαιη στον βαθμό που η εργατική τάξη δεν βγαίνει στο προσκήνιο. Η ευθύνη του ΚΚΕ και της Αριστερής Πλατφόρμας είναι μεγάλη. Αν η Αριστερή Πλατφόρμα δεν οργανωθεί σε έναν εναλλακτικό πόλο και δεν κινητοποιήσει τις μεγάλες μάζες του λαού, αλλά αντίθετα επιλέξει να δίνει κοινοβουλευτικές και εσωκομματικές μάχες, είναι βέβαιο ότι το εργατικό κίνημα θα πισωγυρίσει κατά δεκαετίες.

«To κύριo και θεμελιώδες καθήκον μας είναι να διευκολύνουμε την πολιτική ανάπτυξη και την πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης. Εκείνοι που ωθούν αυτό το καθήκον στο περιθώριο, που αρνούνται να υποτάξουν σε αυτό όλα τα ειδικά καθήκοντα και τις ιδιαίτερες μεθόδους του αγώνα, ακολουθούν ένα ψεύτικο μονοπάτι και προκαλούν σοβαρή ζημιά στο κίνημα.» (Λένιν).

 



]]>
<![CDATA[Φτάνει πια!]]>Sun, 12 Jul 2015 09:07:34 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/11]]><![CDATA[Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε στην πλειοψηφία της ένας συρφετός πολιτικών καριεριστών]]>Sat, 11 Jul 2015 12:40:49 GMThttp://deltio.weebly.com/blog/10



Το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα ενάντια στο επαναστατικό, ταξικό, λαϊκό «Όχι» του δημοψηφίσματος ολοκληρώθηκε τα χαράματα του Σαββάτου. Η ψηφοφορία στη Βουλή ανέδειξε «ντε φάκτο» μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία «εθνικής ενότητας» για να περάσει το Μνημόνιο που μειοψήφησε στο λαό. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνά πλέον όχι μόνο με τους αστούς ΑΝΕΛ, αλλά και με τα υπόλοιπα μνημονιακά κόμματα του κεφαλαίου όπως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το «Ποτάμι». Αυτή είναι η θλιβερή κατάληξη μιας εξάμηνης κυβερνητικής θητείας αλλεπάλληλων υποχωρήσεων από τις προεκλογικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, που κορυφώνονται με την ανοικτή προδοσία της ψήφισης ενός νέου Μνημονίου.

Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε στην πλειοψηφία της ένας συρφετός πολιτικών καριεριστών, έτοιμων να θυσιάσουν τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των εκλογέων τους στο βωμό μιας προνομιακής σχέσης με το αστικό κράτος. Τον κανόνα της συντριπτικά πλειοψηφικής επίδειξης πολιτικής δειλίας επιβεβαίωσαν μόνο δύο αξιοσημείωτες εξαιρέσεις. Οι βουλευτίνες Ελένη Γαϊτάνη της ΔΕΑ και Γιάννα Ψαρρέα του «Κόκκινου Δικτύου» ψήφισαν ένα καθαρό «Όχι» (ευτυχώς δεν επανέλαβαν τη λαθεμένη στάση τους κατά την ψηφοφορία για την υποψηφιότητα του δεξιού, αστού Παυλόπουλου για την προεδρία της Δημοκρατίας, όπου είχε υπερψηφίσει η δεύτερη και είχε απουσιάσει με πολιτική δήλωση εναντίωσης η πρώτη), την ώρα που 8 άλλοι διαφωνούντες (Ζωή Κωνσταντοπούλου, Παναγιώτης Λαφαζάνης. Δημήτρης Στρατούλης, Κώστας Λαπαβίτσας, Στάθης Λεουτσάκος Αγλαϊα Κυρίτση, Γιάννης Σταθάς, Θανάσης Σκούμας) περιορίστηκαν στο «παρών» και 7 ακόμα επέλεξαν την απουσία, είτε διπλωματικά (Γιάνης Βαρουφάκης, Ελένη Αυλωνίτου), είτε στη βάση πολιτικού σκεπτικού απόρριψης του Μνημονίου (Δημήτρης Κοδέλας, Ελένη Σωτηρίου, Βασίλης Χατζηλάμπρου, Βασίλης Κυριακάκης από την ΚΟΕ και Ραχήλ Μακρή).

Η μνημονιακή πλέον, ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει αποφασισμένη να κάνει μέχρι τέλους τη «βρώμικη δουλειά» της υπογραφής της συμφωνίας με την τρόικα, παρά τον κλονισμό της αρχικής κυβερνητικής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά τον προδοτικό ιστορικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας και του ρεφορμισμού. Είναι ιστορικός νόμος ότι οι χρεοκοπημένες παραδοσιακές ιδέες της σοσιαλδημοκρατίας για έναν «ανθρώπινο και προοδευτικό καπιταλισμό» με τις οποίες συστηματικά δηλητηρίαζε το κόμμα και την εργατική τάξη η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν πρόσφορο πολιτικό όχημα για κάθε είδους μικροαστούς τυχοδιώκτες - καριερίστες και ότι σε συνθήκες βαθειάς κρίσης του συστήματος όπως οι σημερινές, οδηγούν σε ανοικτές προδοσίες και σε πλήρες πέρασμα στο στρατόπεδο του ταξικού εχθρού.

Η Κομμουνιστική Τάση του ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη μέρα της ίδρυσής της αντιπάλεψε με απόλυτη συνέπεια την πολιτική και τις μεθόδους της ηγετικής ομάδας, προειδοποιώντας έγκαιρα τα μέλη και τους αγωνιστές του κόμματος για τις επερχόμενες προδοσίες. Ήταν η μόνη Τάση που στο ιδρυτικό συνέδριο και σε όλα τα άλλα συλλογικά όργανα του κόμματος υπεράσπισε ένα συνολικό, εναλλακτικό πολιτικό και προγραμματικό σχέδιο ενάντια στις σοσιαλδημοκρατικές απόψεις της ηγεσίας. Ήταν η μόνη Τάση που δια των εκπροσώπων της στην ΚΕ του κόμματος καταψήφισε ΟΛΕΣ τις πολιτικές προτάσεις της ηγετικής ομάδας, όχι από «ιδεολογική εμμονή», αλλά γιατί έκρυβαν μέσα τους ξεκάθαρα το μελλοντικό σπόρο της προδοσίας. Γι’ αυτό ήταν και η μόνη Τάση του κόμματος που αποκλείστηκε από τα ψηφοδέλτια και στερήθηκε της δυνατότητας να εκπροσωπείται στην κοινοβουλευτική ομάδα.

Παρά τις μικρές της δυνάμεις λοιπόν, η Κομμουνιστική Τάση αποτέλεσε και αποτελεί το μόνο αληθινό αντίπαλο δέος μέσα στο κόμμα ενάντια στην προδοτική πολιτική της ηγετικής ομάδας. Αυτή η συνεπής πολιτικά στάση της Κομμουνιστικής Τάσης, κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα των χειροκροτητών, απολογητών ή άτολμων «αντιπολιτευόμενων» του «λευκού» και των «τροπολογιών», της δίνει το δικαίωμα σήμερα να απευθύνει κάλεσμα συσπείρωσης και οργάνωσης στους καλύτερους αγωνιστές του κόμματος.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

μέλη, υποστηρικτές και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που μαζί παλέψαμε στις απεργίες και τις διαδηλώσεις, στις γειτονιές, στους εργατικούς χώρους και τις σχολές ενάντια στα Μνημόνια υπερασπίζοντας τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, μείνετε μακριά από το δηλητήριο της μοιρολατρίας και του κυνισμού! Πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ της ηγετικής ομάδας, ο ΣΥΡΙΖΑ της σοσιαλδημοκρατίας και του καριερισμού τέλειωσε. Ο δικός μας ΣΥΡΙΖΑ όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ της αριστερής βάσης και των ταξικών αγώνων είναι ζωντανός. Ο πιο αυθεντικός του εκπρόσωπος είναι η μικρή, αλλά διαρκώς ανερχόμενη και αναπτυσσόμενη Τάση, οι ιδέες και οι απόψεις της οποίας επιβεβαιώνονται από τα γεγονότα. Σας καλούμε να δυναμώσετε σήμερα αυτή την Τάση. Οργανωθείτε στην Κομμουνιστική Τάση, παλέψτε για τη μόνη πραγματική πολιτική λύση προς όφελος του εργαζόμενου λαού, για την αντικαπιταλιστική, σοσιαλιστική ρήξη! Αυτή είναι καλύτερη απάντηση στους επίορκους ρεφορμιστές ηγέτες, αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να μετατρέψουμε τα πολύτιμα μαθήματα από τις ρεφορμιστικές προδοσίες σε απόφαση για δράση που θα προετοιμάσει τη νικηφόρα εκδίκηση του γνήσιου σοσιαλισμού.

Κομμουνιστική Τάση του ΣΥΡΙΖΑ 11/7/2015

]]>